II SA/Rz 1202/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego -skargę oddala- Przedmiotem skargi A z o.o. (dalej zwana Spółką lub skarżącą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], o utrzymaniu w mocy decyzji własnej o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia o nazwie: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] na działce o nr. 446 w miejscowości Ś. W dniu [...] marca 2019 r. pełnomocnik W.R. oraz M.R., złożył do SKO wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], znak [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Operatora A na działce o nr. 446 położonej w miejscowości Ś., Gmina [...]. W treści wniosku zarzucono decyzji w szczególności naruszenie przepisów K.p.a. oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem wnoszących o stwierdzenie nieważności, mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych, błędu metody obliczeniowej, zjawiska odbić. Nie wskazano w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa. Nie ustalono przedmiotu sprawy w związku z uznaniem, iż bliżej niesprecyzowane inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to w odniesieniu do pojedynczych elementów przedsięwzięcia, a nie całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], stwierdziło nieważność opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreśla się w tym rozstrzygnięciu, że we wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki A określono jednoznacznie, że w ramach przedsięwzięcia zostanie wzniesiona wieża kratowa o wysokości nieprzekraczającej 56 m. Na wieży na wysokości 52,7 m zostaną zawieszone anteny sektorowe skierowane na azymuty 110, 230 i 350 stopni, do montażu przewidziano po 3 anteny sektorowe na azymut. Jedna antena pracująca w paśmie 900 MHz i 1800 MHz i mocy równoważnej anteny 1957W EIRP każda oraz po dwie anteny pracujące w paśmie 800 MHz i mocy równoważnej anteny 873W EIRP każda. W osnowie decyzji ustalone zostały warunki szczegółowe i zasady zagospodarowania terenu. Maksymalna moc pojedynczej anteny sektorowej nie większa niż 2100 MHz. Maksymalna moc pojedynczej anteny radioliniowej nie większa niż 23000 MHz. Z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie ustalono w decyzji parametry opisane jako moc pojedynczej anteny. We wniosku maksymalna moc nadajnika wynosi dla anten sektorowych po 43 dBm, a moc EIRP anteny wynosi odpowiednio 873W lub 1957W. Jednostka oznaczona jako MHz określa pasmo pracy, a nie moc. Pasmo pracy anten została określona we wniosku na poziomie odpowiednio od 800 do 1800 MHz. Zgodnie z powszechnie znanymi prawami fizyki w przypadku określania w sentencji decyzji moc dla anten powinna być ona podana w jednostkach dBm lub W, a nie w jednostkach MHz, który nie służą jako jednostki odniesienia dla poziomu mocy, Zauważono również, iż analogiczne anteny radiolinii mają pasmo pracy 18 000 do 32 000 MHz moc nadajnika maksymalna 23,0 do 25,5 dBm, a EIRP anteny od 2630 do 4677 W. Z nieznanych przyczyn Organ ustalił moc pojedynczej anteny sektorowej i anteny radiolinii w sposób, który nie świadczy o pomyłce i jest niezgodny z wnioskiem inwestora jak i aktami, a także w jednostkach, które nie mogą służyć do określenia mocy. Nie jest więc możliwe zakwalifikowanie przedsięwzięcia do rodzajów przedsięwzięć zgodnie z przepisami o ochronie środowiska i zajęcie stanowiska co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zastosowano zapis, który będąc wadliwy pod względem praw fizyki w zasadzie uniemożliwia wykonanie decyzji. Wobec oczywistych wad decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zakres związania decyzją lokalizacyjną może być dla organu architektoniczno-budowlanego niemożliwy do ustalenia i zrealizowania. SKO stwierdziło, iż zachodzą przesłanki przewidziane w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła do SKO skarżąca Spółka. Kolegium po rozpatrzeniu tego wniosku swą decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], postanowiło utrzymać w mocy swe poprzednie rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja zapadła z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego to jest art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest trwale niewykonalna. Z tych dwóch przyczyn stwierdzono nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza. Wyjaśniono, iż art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na trzy elementy, które są przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji tego rodzaju inwestycji powinna określać rodzaj inwestycji co oznacza, że w jej treści musi się znaleźć charakterystyka przedsięwzięcia, a zatem określenie typu zamierzenia inwestycyjnego. W sprawie niniejszej jest to zagadnienie kluczowe. Decyzja o jakiej mowa powinna zawierać przybliżone parametry oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Ogólnikowość wskazania charakteru oddziaływania, ułomność parametrów przedsięwzięcia widoczna gołym okiem dla przeciętnego uczestnika obrotu czy też niespójność elementów przedsięwzięcia może dawać przyczynek do supozycji, że inwestor bądź organ właściwy do wydania decyzji uniemożliwia weryfikację złożonego wniosku. Niesprecyzowanie przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej (typ i ilość anten, moc nadajników, częstotliwości pasma pracy) przesądza o rażącym naruszeniu art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie tego przepisu wskazaną decyzją ma charakter rażący bowiem jest oczywiste, a treść naruszonego przepisu może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Nie można wywodzić, że wadliwość charakterystyki przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest skutkiem oczywistej omyłki pisarskiej, albowiem sprostowanie decyzji w tym zakresie wiązałoby się ze zmianą jej treści bowiem należałoby rozstrzygnąć w pierwszej kolejności czy organ pomylił się w zakresie parametru, do którego przypisał niewłaściwą jednostkę miary czy też w zakresie jednostki miary, którą przyporządkowano określonego parametru jeśli tak to, do którego. Udzielenie odpowiedzi na pytanie nie jest proste i oczywiste bowiem jak wskazuje wnioskodawca zarówno anteny sektorowe i radioliniowe nie są charakterystyczne mocą bowiem jej nie generują. Wnioskodawca powołuje się na dokument w postaci opinii biegłego z zakresu promieniowania elektromagnetycznego, który wskazuje na konieczność stosowania terminologii zawartej w przepisach prawa oraz konkretyzuje dane tyczące się parametrów przedmiotowego zamierzenia i ich charakterystykę. Trudno w takich warunkach przyjąć, że wadliwość decyzji Burmistrza należałoby postrzegać w kategoriach omyłki oczywistej. Skutki wywołane przez sporną decyzję zarówno te wynikające dla stron postępowania oraz dla interesu publicznego, są z uwagi na charakter spornego przedsięwzięcia i wagę naruszonych przepisów niemożliwe do zaakceptowania. Opisana ułomność podważanego orzeczenia ma bezpośrednie przełożenie na jej wykonalność. Niewykonalność przedmiotowej decyzji w zastanym stanie rzeczy wiąże się z niemożnością dostosowania się przez organy decyzyjne na dalszym etapie procesu inwestycyjnego do jej treści w sposób formalnoprawny prawidłowy. Organ administracji budowlanej nie jest władny dokonywać interpretacji decyzji lokalizacyjnej ani ustalać jej treści. Jego rolą jest zadecydowanie o pozwoleniu na budowę zamierzenia inwestycyjnego takiego, które jest właściwe scharakteryzowane w decyzji lokalizacyjnej. Skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) wniosła Spółka, domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji Organu, a także zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem Spółki Kolegium wydając swoje rozstrzygnięcia naruszył: 1. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 158 § 1 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy podstawy stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji nie wystąpiły w niniejszej sprawie, 2. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), poprzez błędne przyjęcie, że rażącym naruszeniem jest oczywista omyłka w określeniu szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, jak również, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji stwierdzenia, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wskutek tej oczywistej omyłki "nie określa mocy anten", w sytuacji gdy ww. przepis prawa przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko każe wprost, literalnie brać pod uwagę zupełnie inne parametry, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny oraz poprzez niesprecyzowanie przepisu prawa z którego treści wynikałoby, aby rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagało zawarcia w ww. decyzji informacji takich jak moc anten sektorowych i radioliniowych, 3. art. 16 K.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych, 4. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznano oczywistą omyłkę organu I instancji za naruszenie prawa i dlaczego owo naruszenie ma charakter rażący, a także z uwagi na rażąco błędną ocenę materiału dowodowego sprawy wynikającą z przyjmowania przesłanek kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o kryteria pozaprawne wyrażającą się w uznaniu za niewystarczający znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci "Kwalifikacja przedsięwzięcia", gdzie określono wszystkie parametry planowanej inwestycji istotne z punktu zaliczenia przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz wynikające z obaw osób, w sąsiedztwie których inwestycja ma zostać zlokalizowana, w zakresie jej wpływu na zdrowie osób i zasoby naturalne, 5. art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. poprzez rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o kryteria nie wynikające z treści przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi Spółka zwróciła uwagę na treść art. 54 u.p.z.p. Jej zdaniem przepis ten nie formułuje wymogu, aby decyzja lokalizacyjna musiała podawać moce anten sektorowych i radioliniowych, a tym samym nie sposób stwierdzać, iż w postępowaniu lokalizacyjnym rażąco naruszono ten przepis. Spółka podkreśliła, że wymóg podania konkretnych parametrów anten planowanej stacji bazowej w treści decyzji lokalizacyjnej nie wynika wprost z żadnego przepisu obowiązującego prawa, w tym z żadnego będącego przepisem odrębnym w myśl art. 54 pkt 2 u.p.z.p. Wobec tego omyłka w podaniu jednego z nich czy brak podania któregoś z nich w rozstrzygnięciu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, czyli do wyeliminowania takiej decyzji z obiegu prawnego. Ponadto Spółka zaznaczyła, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego co do zasady ustala parametry podstawowe planowanej do lokalizacji inwestycji. W związku z powyższym decyzja ta nie może określać szczegółowych rozwiązań w zakresie umiejscowienia, montażu, doboru parametrów itp., takich urządzeń jak urządzenia stacji bazowej, bowiem ich szczegółowe ustalenie odbywa się na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto zdaniem Spółki, porównując treść decyzji z wnioskiem i będącym załącznikiem do wniosku dokumentem prywatnym w postaci kwalifikacji środowiskowej nie ma się wątpliwości, że doszło do omyłki, a także na czym ona polega. W ocenie Skarżącej to działanie Kolegium w postaci decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. było przejawem rażącego naruszenia prawa przez ten Organ. Ponadto SKO w ogóle nie odniosło się do przedłożonej przez Spółkę opinii sporządzonej przez specjalistę z zakresu emisji pola elektromagnetycznego, w której szczegółowo i wieloaspektowo omówiono kwestie dotyczące tego promieniowania, parametrów urządzeń i kwalifikacji inwestycji w świetle przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a te okoliczności są ściśle powiązane z przedmiotem orzekania w sprawie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja administracyjna SKO o utrzymaniu w mocy decyzji własnej o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W podstawach prawnych wydanych w toku instancji decyzji wskazano art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., oceniając decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] jako rażąco naruszającą prawo. Postępowanie zakończone kwestionowanymi przez Spółkę decyzjami zostało przeprowadzone z zachowaniem zasady prawdy materialnej, dzięki czemu ustalenia Organów pozwalały Sądowi na skontrolowanie tych rozstrzygnięć, bez konieczności uzupełniania materiału dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Nie stanowi przedmiotu sporu, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotknięta jest wadliwością polegającą na błędnym ustaleniu w punkcie 2.1. "Funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu" maksymalnej mocy pojedynczej anteny sektorowej oraz maksymalnej mocy pojedynczej anteny radioliniowej. W przedmiotowej decyzji moc została określona przez Organ I instancji za pomocą częstotliwości wyrażanej w MHz. Należy przyznać SKO rację, które zaznacza w uzasadnieniu skontrolowanych decyzji, iż jednostka miary oznaczona jako MHz określa wyłącznie pasmo pracy anten nie zaś jej moc, tj. moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, stanowiąca iloczyn mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny. Zysk energetyczny anteny może być odniesiony do anteny izotropowej, mówi się wówczas o zastępczej mocy promieniowanej izotropowo, wg.: (EIRP) PN-80/T-01012:1980 Słownictwo telekomunikacyjne. Anteny. Nazwy i określenia. Przedmiotowa inwestycja została scharakteryzowana przez Burmistrza w kwestionowanej decyzji poprzez podanie maksymalnej mocy pojedynczej anteny sektorowej nie większej niż 2100 MHz oraz maksymalnej mocy pojedynczej anteny radioliniowej nie większej niż 23 000 MHz. Skarżąca Spółka tłumaczy w uzasadnieniu swej skargi, że popełniony przez Organ błąd stanowi oczywistą omyłką pisarską, która nie może być uznawana za rażąco naruszającą prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z taką interpretacją zaistniałych zdarzeń Sąd zgodzić się nie może. WSA podziela natomiast pogląd WSA w Olsztynie wyrażony w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 897/17, LEX, w którym słusznie zauważono, iż według art. 54 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.; zwana dalej u.p.z.p.), decyzja lokalizacyjna powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Skoro zaś z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, to decyzja lokalizacyjna powinna określać nie tylko ilość, kierunek ustawienia anten, ale także ich moc. Innymi słowy, powyższe przepisy są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 54 pkt 2 u.p.z.p., nakładającymi na organ obowiązek jednoznacznego określenia w decyzji lokalizacyjnej mocy poszczególnych anten stacji bazowej telefonii komórkowej. Warto zaznaczyć, iż ten pogląd zachowuje aktualność także na tle nowych regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), bowiem w odniesieniu do ocenianych tych przedsięwzięć zawierają zbliżoną treść do uprzednio obowiązujących, skoro określona w nich moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny jest wartościowana jednostką "W", a nie "MHz" (zob. § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia). Powyższe twierdzenia mocno współgrają z dominującą w orzecznictwie linią, że w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa wraz z szafami do umieszczenia urządzeń nadawczo-odbiorczych i przyłącze energetyczne. Otóż niezbędne jest także precyzyjne wskazanie w decyzji o dopuszczeniu montażu anten nadawczo - odbiorczych, które przecież zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się pełna istota zgody organu planistycznego, precyzyjne wskazanie ilości anten planowanej wieży telekomunikacyjnej, typu i mocy anteny wraz z podaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także sposobu skierowania anten (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2019 r., o sygn. II SA/Go 1026/17, oraz powołane tam orzecznictwo). Należy także przypomnieć, że we wniosku o wydanie decyzji maksymalną moc EIRP (Effective Isotropical Radiated Power), Spółka określiła odpowiednio: 873 W do 4677 W. W rezultacie, ponieważ decyzja nie określa moc anten, to nie jest możliwe zakwalifikowanie opisanego w nim przedsięwzięcia do rodzajów przedsięwzięć określonych w przepisach ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko i przepisach wykonawczych do tej ustawy. Zakwestionowana przez Kolegium decyzja Burmistrza narusza więc także niezwykle istotną dla procesu inwestycyjnego regulacje wyrażoną w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081), który stanowi: Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że Burmistrz ewidentnie błędnie ustalając moc anten stacji bazowej telefonii komórkowej naruszył przepisy, które wymagają jednoznacznego ustalenia czy planowane przedsięwzięcie oddziaływuje negatywnie na środowisko. To zaś uzależnione jest nie od górnej granicy częstotliwości pracy każdej z anten wchodzących w skład stacji, ale jak wynika z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, od ilości mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej. Wobec tego w oczywistej sprzeczności z powszechnie obowiązującymi regulacjami należy uznać zawarty w uzasadnieniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy stwierdzenie, wg którego w toku postępowania zbadano czy planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do rodzaju przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie ma to szczególne znaczenie, albowiem w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji będą znajdować się miejsca dostępne dla ludności w postaci zabudowań znajdujących się na działce o nr 499/5, co wynika wprost z materiałów dostarczonych przez Spółkę. Należy w tym miejscu wspomnieć o treści art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r., poz. 1396; zwana dalej P.o.ś.), który ustanawia normę mającą na celu ochronę środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Ochrona ta ma polegać na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Nieokreślenie w decyzji warunkującej inwestycję dopuszczalnej mocy anteny, będzie stanowić naruszenie powyższej regulacji, tworząc niedozwolone prawem warunki do wprowadzania do środowiska niedopuszczalnych emisji pola elektroenergetycznego. Zatem decyzja lokalizacyjna Burmistrza zawierając dostrzeżony przez wnioskodawców postępowania nadzwyczajnego istotny błąd w wymaganym prawem oznaczeniu inwestycji, pomija kluczowy dla art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska aspekt mocy każdej z anten, zarówno sektorowej jak również radioliniowej. Powyższe uprawnia stwierdzenie, że w przypadku, gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to z uwagi na art. 54 pkt 2 u.p.z.p. oraz przepisy dotyczące ochrony środowiska, konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko w tym nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi. Zatem niezbędne jest ustalenie nie tylko rodzaju anten danej instalacji i ich liczby, ale przede wszystkim mocy promieniowania poszczególnych anten. Tego rodzaju parametr przedsięwzięcia musi zostać jednoznacznie określony w decyzji lokalizacyjnej, co wynika nie tylko z przepisów u.p.z.p., ale także z przepisów o ochronie środowiska. Organ, wydając decyzję pozytywną dla operatora sieci nie może posługiwać się częstotliwością pracy anten jako zmienną charakteryzującą ich moc. Ma to oczywisty związek z faktem, iż promieniowanie elektromagnetyczne wiążące się z mocą anteny nie może dotyczyć miejsc dostępnych dla ludzi. Sąd jako błędne uznaje stanowisko skarżącej Spółki, w myśl którego stwierdzone nieprawidłowości w zakresie stosowania art. 54 pkt 2 u.p.z.p. mają charakter błędu pisarskiego. Otóż w świetle przepisu art. 113 § 1 K.p.a. za błąd pisarski nie może być uznany taki błąd, który ma znaczenie dla kwalifikacji przedsięwzięcia, zwłaszcza w świetle przepisów ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko. Tego rodzaju wadliwość jaką dotknięta jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ma bezpośredni wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie Organu, a więc to czy w niniejszej sprawie można było przy zachowaniu przepisów o ochronie środowiska wydać decyzję pozytywną dla operatora, a jeżeli tak, to na jakich warunkach. Należy zwrócić uwagę, że błąd jakim tu mowa, dotyczy nie tylko części rozstrzygnięcia decyzji w pkt 2.1., ale także części uzasadnienia, gdzie na stronie drugiej Organ wyraźnie charakteryzuje anteny sektorowe i anteny radioliniowe jako urządzenia o mocy wyrażonej w MHz. Ta okoliczność może świadczyć o nie przypadkowym błędzie w użyciu tak oznaczonego parametru pracy anten. W konsekwencji potwierdzić należało stanowisko SKO co do znaczącego stopnia wadliwości decyzji lokalizacyjnej, która nie tylko rażąco narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie pozwalając ustalić z jakim dokładnie przedsięwzięciem z zakresu telekomunikacji mamy do czynienia, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz prawa budowlanego. Organ administracji architektoniczno – budowlanej na mocy art. 55 u.p.z.p., byłby związany oczywiście nieprawidłową decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego i najpewniej wydałby naruszającą prawo decyzję zezwalającą na wykonanie robót budowlanych. Dlatego ma rację Kolegium dostrzegając fakt związania organu architektoniczno-budowlanego treścią decyzji lokalizacyjnej oraz eksponując skutki tego związania dla wykonalności rozstrzygnięcia Burmistrza. Pozostanie w obrocie prawnym decyzji o tak wadliwym kształcie, wpływałoby na treść pozwolenia na budowę czy pozwolenia na użytkowanie bowiem podane akty, podobnie jak decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinny charakteryzować przedmiotową inwestycję, posługując się właściwymi jednostkami miary mocy, a nie miary pracy anten. Sugerowanie możliwości wystąpienia przez organ architektoniczno – budowlany z wnioskiem o wyjaśnienie treści decyzji lokalizacyjnej pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 113 § 2 K.p.a., który pozwala na złożenie wniosku o interpretację decyzji administracyjnej, wyłącznie stronom postępowania oraz organowi egzekucyjnemu, jednoznacznie wyłączając od tej możliwości pozostałe podmioty prawa. Reasumując, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] rażąco narusza powołane przepisy prawa, zaś skutków tego rozstrzygnięcia nie można pogodzić z podstawowymi regułami demokratycznego państwa prawnego, którego zasadniczym celem jest ochrona bezpieczeństwa i zdrowia ludzi oraz środowiska naturalnego. W myśl art. 5 Konstytucji RP, Rzeczpospolita zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. SKO stwierdzając nieważność wadliwej decyzji wykonało w istocie nakaz płynący z art. 68 ust. 4 i art. 74 ust. 2 Konstytucji RP, który obliguje władze publiczne do zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska. Zatem SKO słusznie zastosowało przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., który nakazywał stwierdzenie nieważności tak wadliwej decyzji, bowiem rażąco narusza ona obowiązujący porządek prawny. Z wyłożonych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a.