II SA/Rz 1208/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi E. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala- Przedmiotem skargi E.G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [..] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] (dalej: "SKO w [..]" lub "Kolegium") z [..] sierpnia 2013 r. nr [..] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, którą wydano w następującym stanie sprawy; Podaniem z 23 sierpnia 2011 r. E.G. zwrócił się do Wójta Gminy [..] z wnioskiem o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mającego polegać na wydobywaniu kopaliny pospolitej ze złoża "[..] 3" w obrębie działek nr 38, 39, 41, 42 i 43 w [..], dołączając do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [..] czerwca 2013 r. nr [..] Wójt Gminy [..] odmówił wnioskodawcy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 104 ustawy z 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej: "Kpa", art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. dalej: "ustawa środowiskowa"), § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) dalej: "rozporządzenie RM z 9 listopada 2010 r. lub Rozporządzenie", a także art. 38a ust. 1 pkt 9 i ust. 3 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 651) dalej: "ustawa uzdrowiskowa", i rozporządzenie Rady Ministrów z 27 czerwca 2012 r. w sprawie nadania statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej sołectwu [..] i sołectwu [..] położonym na obszarze gminy [..] (Dz. U. poz. [..]) dalej: "rozporządzenie RM z [..] czerwca 2012 r." W uzasadnieniu decyzji podano, że planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, jako że zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. W toku postępowania zwrócono się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [..], który w opinii z [..] września 2011 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wobec tego postanowieniem z [...] października 2011 r. nałożono na inwestora obowiązek jej dokonania, w tym sporządzenia raportu spełniającego określone wymagania. Dokument taki został sporządzony i przedłożony, a na wezwanie Wójta Gminy [..] oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [..] był także uzupełniany. W lipcu 2012 r. inwestor przedłożył ponowny raport, sporządzając do niego w lutym 2013 r. aneks, a w późniejszym terminie kolejne uzupełnienia. Następnie postanowieniem z [..] maja 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [..] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ ten ustalił, że teren inwestycji zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się w obszarze przeznaczonym pod przemysł wydobywczy (kontur PE – powierzchniowa eksploatacja kruszyw naturalnych). Jednak zamierzenie to mieści się także w strefie "C" obszaru ochrony uzdrowiskowej [..], ponieważ obszar ten uzyskał taki status na mocy rozporządzenia RM z [..] czerwca 2012 r. W wymienionej strefie obowiązuje zaś zakaz pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze, a to stosownie do art. 38a ust. 1 pkt 9 i ust. 3 ustawy uzdrowiskowej. A zatem, realizacja przedsięwzięcia pozostawałaby w sprzeczności z zakazami określonymi w ustawie uzdrowiskowej. Mając na względzie powyższe organ uznał, że wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia nie było możliwe. Wójt jest bowiem związany negatywnym uzgodnieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [..]. Skoro więc przedsięwzięcie nie jest możliwe do realizacji w związku z obowiązującymi na mocy ustawy uzdrowiskowej zakazami, to pomimo zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji zgodniej z żądaniem inwestora nie było możliwe. Nie można było bowiem w takim stanie prawnym stwierdzić, że przedsięwzięcie było zgodne z postanowieniami planu miejscowego. W odwołaniu od powyższej decyzji E.G. zakwestionował prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, jak i postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [..]. W jego ocenie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Planowane przedsięwzięcie jest bowiem zgodne z obowiązującym planem miejscowym, a zatem spełniona została dyspozycja powołanego przepisu. Dodatkowo, wydobywa on już kruszywo ze złoża [..] 1 i [..] 2 na podstawie posiadanej koncesji. Wydanie zaś przez Ministra Zdrowia decyzji o ustanowieniu obszaru ochrony uzdrowiskowej nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie jest ona źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a do planu miejscowego nie wprowadzono żadnych zmian. Plan ten i uchwała o ustanowieniu obszaru ochrony uzdrowiskowej, jako akty normatywne, pozostają ze sobą w sprzeczności, co nie powinno mieć miejsca. Ponadto, postępowanie prowadzono przez okres przeszło dwóch lat, w trakcie których doszło do zmiany stanu prawnego, przy czym on nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji takiego stanu rzeczy. Podjęte przez niego czynności w toku postępowania ostatecznie okazały się zbędne. Natomiast zastosowanie zmienionych regulacji prawnych ma – w ocenie składającego odwołanie – stanowić o naruszeniu zasady "lex retro non agit". Ponadto według odwołującego się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [..] przekroczył zaskarżonym postanowieniem swoje kompetencje, ponieważ w sprawach dotyczących ochrony zdrowia powinien wypowiedzieć się inspektor sanitarny. Opisaną na wstępie decyzją SKO w [..], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy środowiskowej, jak też § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [..] odmówił bowiem uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a Wójt związany był treścią tego postanowienia. Pomimo jednak zaskarżenia tego postanowienia w odwołaniu od decyzji Kolegium nie mogło go zweryfikować, ponieważ nie jest organem wyższego stopnia wobec regionalnego dyrektora ochrony środowiska i samo jest związane treścią dokonanego przez niego uzgodnienia. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się E.G., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [..]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie "podstawowych zasad postępowania administracyjnego" oraz art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, a na ich uzasadnienie przedstawił argumentację zbieżną z zawartą w odwołaniu. Dodatkowo skarżący zakwestionował prawidłowość stanowiska organu odwoławczego, który uznał się za niekompetentny do zweryfikowania postanowienia organu ochrony środowiska pomimo, że postanowienia tego nie można było zaskarżyć w odrębnym postępowaniu, lecz jedynie w odwołaniu od decyzji. Wszak regionalny dyrektor ochrony środowiska nie był organem I instancji w niniejszym postępowaniu, a tylko wtedy można by rozważać, czy Kolegium jest organem wyższego stopnia względem tego organu w rozumieniu Kpa. W odpowiedzi na skargę SKO w [..] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Wyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Spór sprowadza się do kwestii znaczenia dla wyniku postępowania w/w postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [..] oraz znaczenia ustanowionej w toku postępowania strefy ochronnej "C" z racji uzyskania przez [..] statusu uzdrowiska przy jednoczesnym braku odpowiednich zmian w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którymi planowane przez skarżącego przedsięwzięcie jest zgodne. Z akt sprawy wynika, iż planowane wydobycie kopaliny pospolitej ze złoża "[..]" miałoby odbywać się na działkach nr ewid. 38, 39, 41, 42 i 43 w miejscowości [..]. Teren ten zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [..] Rady Gminy [..] z dnia [..] lutego 2001 r. (Dz. Urz. Województwa [..] Nr [..] poz. [..] z późn. zm.) oraz Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [..] zatwierdzonym uchwałą Nr V[..] rady Gminy [..] z dnia [..] sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [..] Nr [..] poz. [..] z późn. zm.) oznaczony symbolem PE znajduje się na obszarze przeznaczonym pod powierzchniową eksploatację kruszyw naturalnych. Decyzją Nr [..] z [..] lipca 2011 r. nr [..] Minister Zdrowia po zapoznaniu się z operatem uzdrowiskowym potwierdził możliwość prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze uznanym za obszar ochrony uzdrowiskowej "[..]" i ustalił w oparciu o przedstawione świadectwa potwierdzające właściwości lecznicze naturalnych surowców i właściwości lecznicze klimatu, następujące kierunki lecznicze dla obszaru ochrony uzdrowiskowej: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby reumatologiczne i choroby neurologiczne. Uchwałą Nr [..] /2011 z dnia [..] września 2011 r. Rada Gminy [..] ustanowiła Statut Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej [..] uchwałę opublikowano w Dz. Urz. Województwa [..] Nr [..] poz. [..] z 2011 r. Zgodnie z w/w Statutem (§ 6 pkt 12 ppkt 3) w strefie "C" obszaru ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy lub innych czynności, o których mowa w pkt 1.9, 1.11 i 1.12 oraz pkt 2.2, a więc m.in. pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze (pkt. 1.9). Teren na którym miało być zrealizowane przedsięwzięcie znajduje się w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej. Rozporządzeniem Rady Ministrów z [..] czerwca 2012 r. sołectwu [..] i sołectwu [..] nadany został status obszaru ochrony uzdrowiskowej i nazwę "Obszar Ochrony Uzdrowiskowej [..]" (Dz.U. z 2012 r. poz. [..]). Granice tego "obszaru" obejmują sołectwo [..] i sołectwo [..]. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, która wprost przyznaje takie kompetencje Radzie Ministrów. Cała zresztą wyżej przedstawiona procedura (decyzja Ministra do spraw zdrowia, uchwalenie przez radę gminy statutu, rozporządzenie Rady Ministrów) została opisana wprost w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym – w art. 39 i następnych. Powtórzony w Statucie Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej [..] zakaz pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze został ustanowiony w art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 9 tego przepisu ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Planowane przez skarżącego przedsięwzięcie, z mocy § 3 ust. 1 pkt 40 lit a Rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji zgodnie z ust. 2 tego przepisu, jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [..], po zwróceniu się do tego organu przez Wójta Gminy [..] o uzgodnienie w/w warunków, postanowieniem z dnia [..] maja 2013 r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wskazując na jego umiejscowienie w strefie "C" obszaru ochrony uzdrowiskowej [..]. Jak wyżej wskazano taki status obszar ten uzyskał na mocy rozporządzenia RM z [..] czerwca 2012 r., wydanego na mocy upoważnienia w ustawie uzdrowiskowej. W nauce prawa wskazuje się, iż rozporządzenie jest źródłem prawa, będącym jednocześnie formą działania administracji. Jest to akt normatywny wydawany na podstawie upoważnień ustawowych przez organy władzy wykonawczej. W hierarchii źródeł prawa rozporządzenia zajmują pozycję niższą niż ustawa, chociaż – podobnie jak ustawa – zawierają normy prawne powszechnie obowiązujące (zob. Eugeniusz Ochendowski – Prawo administracyjne. Część ogólna. Toruń 2009 str. 102). Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, w tym m.in. przez Radę Ministrów (art. 148 pkt 3 Konstytucji RP). Stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji rozporządzenia są wydawane (...) na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż rozporządzenie Rady Ministrów z [..] czerwca 2012 r. zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 42 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Tak więc obszar sołectwa [..] posiada status obszaru ochrony uzdrowiskowej nadany mu w/w rozporządzeniem Rady Ministrów mającym moc prawa powszechnie obowiązującego. Konstytucja zawiera także przepisy dotyczące "terenowych" źródeł prawa, które nazywa aktami prawa miejscowego. Art. 87 ust. 2 Konstytucji zalicza akty prawa miejscowego do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je stanowiły. Według art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, zaś zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji warunkiem wejścia w życie tych aktów jest ich ogłoszenie. Wśród aktów prawa miejscowego można wyróżnić m.in. statuty. Uchwałą nr [..] 2011 z [..] września 2011 r. Rada Gminy ustanowiła Statut Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej [..]. Uchwałę ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Województwa [..] Nr [..] poz. [..] z 2011 r. Statut został wydany w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte z kolei w art. 41 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Stosownie do ust. 2 pkt 2 tej normy prawnej w Statucie obszaru ochrony uzdrowiskowej opisano m.in. strefy ochrony uzdrowiskowej, o których mowa w art. 38 i 38a ustawy uzdrowiskowej. W ten właśnie sposób określono m.in. strefę "C" ochrony uzdrowiskowej, w której obowiązują ustawowe zakazy, w tym m.in. zakaz pozyskiwania surowców mineralnych innych niż naturalne surowce lecznicze, wynikający z art. 38a ust. 1 pkt 9 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, do którego odsyła art. 38a ust. 3 tej ustawy. Przepis art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią, jednocześnie precyzując, iż do uzgodnień i opinii, nie stosuje się przepisów art. 106 §3, §5, §6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne jest rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne i Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, ale jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2010r., sygn.akt IV SA/Wa 1289/09 oraz z dnia 17 września 2010r., sygn.akt IV SA/Wa 822/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010r., sygn.akt II SA/Rz 625/10 – dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości zasadność rozstrzygnięcia organów, które prawidłowo przyjęły, iż brak pozytywnego uzgodnienia uniemożliwia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uzgadniającego, a wyżej wskazywane unormowania ustawowe nie pozwalają także Sądowi w okolicznościach niniejszej sprawy zakwestionować zasadności tego stanowiska, dlatego bo jest ono zgodne z prawem. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem ochrony środowiska wymienionym w art. 376 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm. zwana u.o.ś.). Na gruncie tej ustawy ochrona środowiska to podjęcie lub zaniechanie działań umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej. Ochrona ta polega m.in. na racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju (art. 3 pkt. 13 u.o.ś.). Stosownie do art. 3 pkt 50 u.o.ś. zrównoważony rozwój to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności i obywateli zarówno współczesnego pokolenia jak i przyszłych pokoleń. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wyłączenie zawarte w art. 77 ust. 7 ustawy środowiskowej nie oznacza, że nie jest to współdziałanie na zasadach wynikających z art. 106 k.p.a. Ustawodawca wyłączył bowiem obowiązywanie tego przepisu tylko w części, w jakiej wprowadził autonomiczne rozwiązania procesowe. Postanowienie RDOŚ, którym odmówiono uzgodnienia było dla organów wiążące, a nawet gdyby przyjąć, że organ II instancji był władny skontrolować jego legalność to i tak stwierdzić należy, iż w świetle wcześniej przytoczonych uregulowań prawnych w ocenie Sądu brak było podstaw do zakwestionowania jego legalności. Niewątpliwie zostało ono wydane w ramach kompetencji tego organu i jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, strefy ochrony uzdrowiskowej to części obszaru uzdrowiska lub ochrony uzdrowiskowej, określone w statucie uzdrowiska, wydzielone w celu ochrony czynników leczniczych i naturalnych surowców leczniczych, walorów środowiska i urządzeń środowiskowych. Ochrona walorów środowiska (w tym wypadku klimatycznych) – wbrew zarzutom skargi – mieści się w kompetencjach RDOŚ. Bezzasadnie więc skarżący zarzuca, iż uzgodnienia powinien dokonać Państwowy Inspektor Sanitarny a nie wyżej wymieniony organ. Tak więc jeśli nie było podstaw do zakwestionowania legalności postanowienia uzgadniającego, to zasadnie wydano decyzję odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organy były zaś zobligowane do uwzględnienia stanu faktycznego i stanu prawnego aktualnego na dzień wydania decyzji, a ten nie pozwalał na wydanie innej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, skoro skarżący ubiegał się dopiero o określenie środowiskowych uwarunkowań i ich jeszcze nie otrzymał, nie można było mówić złamaniu zasady lex retro non agit. Zasada ta ma zastosowanie do wcześniejszych decyzji i koncesji związanych z eksploatacją kruszywa, które skarżący uzyskał przed ustanowieniem obszaru ochrony uzdrowiskowej. Bez znaczenia też w tym stanie faktycznym pozostają zgodność zamierzenia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro zgodność przedsięwzięcia z planem jest decydująca dopiero, gdy istnieje pozytywne uzgodnienie, co wynika z zestawienia art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Gdyby decydujące i wyłączne znaczenie miała zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to nielogiczne byłyby zarówno sformułowanie i systematyka tych przepisów. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.