II SA/Rz 1210/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi T. C. i W. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu handlowego -skargę oddala- Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PWINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2017 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) – dalej: "P.b.", Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w [...]: 1. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budynku handlowym oraz jego rozbudową na działce nr 1100 położonej w [...] przy ul. [...]; 2. nałożył na WC TC (dalej: "skarżących"), jako właścicieli obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 sierpnia 2017 r. wskazanych w rozstrzygnięciu dokumentów związanych z ww. budynkiem handlowym oraz jego rozbudową, celem ewentualnej legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżących, utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie organu I instancji z dnia [...] maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r. II SA/Rz 1050/17 oddalił skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...]. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny potwierdził samowolę budowlaną przy wykonaniu przedmiotowego obiektu w latach 2004 – 2009 r., a następnie na jego rozbudowie w latach 2010 – 2011 r. Stan faktyczny sprawy organy ustaliły prawidłowo, a to pozwoliło na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Sąd podzielił stanowisko PWINB dotyczące trwałego charakteru spornego obiektu, gdyż nie jest możliwe jego przeniesienie w sposób niezagrażający poszczególnym elementom. Kontrolowany obiekt budowlany nie ma charakteru tymczasowego czy też przenośnego, bo jest posadowiony na fundamentach, a dach trwale związany z obiektami sąsiadującymi. Posiada wyposażenie w instalacje w sposób właściwy dla obiektów trwale z gruntem związanych. WSA podniósł, że skoro skarżący nie legitymują się wymaganymi przez prawo pozwoleniami na budowę (tj. pozwoleniem na wzniesienie nowego obiektu i na jego rozbudowę), to słusznie organy nadzoru budowlanego zastosowały art. 48 P.b. Legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu z uwagi na przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest obecnie prawnie dopuszczalna. Organy obu instancji zebrały w sposób wszechstronny niezbędny do wyjaśnienia sprawy materiał dowodowy, co w pełni uzasadniało wszczęcie postępowania legalizacyjnego i skierowanie do aktualnych właścicieli obiektu postanowienia o nałożeniu określonych w nim obowiązków na podstawie art. 48 ust. 2 P.b. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2019 r. II OSK 1106/19, oddalił skargę kasacyjną skarżących. Dokonując kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej NSA uznał za niezasadne zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego przez WSA. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia dniu [...] września 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b., nakazał TC WC, jako właścicielom, rozbiórkę budynku handlowego oznaczonego nr [...], położonego w północno – zachodniej części działki nr [...]. Organ podał, że postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. umożliwił skarżącym legalizację dokonanej samowoli budowlanej i zobowiązał ich do przedłożenia określonej dokumentacji. Skarżący nie skorzystali z tej możliwości i w terminie do dnia 30 sierpnia 2017 r. nie przedłożyli żadnych dokumentów w celu ewentualnej legalizacji obiektu. To zaś, stosownie do art. 48 ust. 4 P.b., obligowało organ do wydania decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 ww. ustawy, tj. decyzji o rozbiórce obiektu. Skarżący w odwołanie od tej decyzji zarzucili, że organ I instancji dokonał błędnej kwalifikacji oraz daty wykonania robót budowlanych związanych z obiektem, a ponadto błędnie uznał, że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem. W ocenie odwołujących organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 48 ust. 1 2 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b., poprzez wydanie decyzji o rozbiórce obiektu w sytuacji, gdy postanowienie nakładające na skarżących obowiązek przedstawienia niezbędnej dokumentacji projektowej zostało skutecznie zaskarżone na drodze postępowania sądowoadministarcyjnego, a w dniu wydania decyzji sprawa nie została zakończona. Postanowienie legalizacyjne, wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., jest bowiem postanowieniem o charakterze wpadkowym względem postępowania głównego, prowadzonego w przedmiocie legalności obiektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno zakres robót budowlanych wykonanych przez skarżących, jak również ich kwalifikacja oraz zastosowanie procedury naprawczej, o której mowa w art. 48 P.b., wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało uznane za zasadne i w pełni legalne. Skarżący nie skorzystali z możliwości zalegalizowania dokonanej samowoli budowlanej, to obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było wydanie decyzji o rozbiórce obiektu na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 P.b. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, TC WC wnieśli o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy nieprecyzyjnego i stwarzającego możliwość różnej interpretacji rozstrzygnięcia organu I instancji, co w konsekwencji powoduje niemożność wykonania decyzji; 2. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności co do właściciela obiektu; 3. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która była faktycznie niewykonalna; 4. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 w zw. z art. 52 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jedynie na niektórych ze współwłaścicieli a nie na inwestorów. Zdaniem skarżących, organ winien obligatoryjnie podać w rozstrzygnięciu decyzji powierzchnię zabudowy obiektu objętego nakazem rozbiórki. Brak powyższego czyni niemożliwym obliczenie ewentualnej grzywny w celu przymuszenia i uniemożliwia skierowanie obowiązku do egzekucji. Organ I instancji nie wskazał, w jaki sposób rozbiórka ma przebiegać, tzn. czy zobowiązani, z uwagi na połączenie piwnicami z sąsiednim obiektem budowlanym, winni również dokonać rozbiórki żelbetowych płyt, czy też nie. Skoro organ I instancji ustalił, że obiekt został posadowiony na płycie żelbetowej wykonanej na pomieszczeniach podziemnych należących do drugiego obiektu położonego na działce nr 1100 w [...], to oznacza, że jest on nierozerwalnie związany z pomieszczeniami piwniczymi, które się pod nim znajdują. Części budynku podlegającej obowiązkowi rozbiórki nie da się zatem wydzielić bez uszczerbku dla reszty budynku. Skarżący podnieśli, że współwłaścicielem działki nr 1100 w [...] jest – oprócz skarżących – Gmina [...], gdyż jest ona właścicielem wydzielonego lokalu w budynku zlokalizowanym na działce ww. nieruchomości. Zatem również Gmina winna być adresatem obowiązku zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie jest dopuszczalne wydanie nakazu rozbiórki jedynie w stosunku do niektórych współwłaścicieli nieruchomości. Stosownie do treści art. 52 P.b., organ nadzoru budowlanego winien w pierwszej kolejności skierować nakaz rozbiórki w stosunku do inwestora robót budowlanych, a dopiero później wobec właścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2019 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyżej zakreślonych Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną orzeczenia organu I instancji jest przepis art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne jak i dokonana subsumpcja przepisów Prawa budowlanego znajdują uzasadnienie w świetle zebranego materiału dowodowego w aktach administracyjnych sprawy. Sprawy prowadzone na podstawie art. 48 P.b. mogą zostać zakończone wydaniem decyzji administracyjnej na podstawie ust. 1 i 4 lub postanowienia na podstawie ust. 2 i 3 (wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i określenie obowiązków umożliwiających legalizację budowy lub tylko określenie tych obowiązków w przypadku budowy zakończonej. Wykonanie obowiązków nałożonych ww. postanowieniem umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 49, i jej zakończenie w drodze odpowiedniej decyzji administracyjnej (zatwierdzenie projektu budowlanego i ewentualnie pozwolenie na wznowienie robót albo nakaz rozbiórki – zob. komentarz do art. 49). Niewykonanie tych obowiązków skutkuje wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4. Prowadzenie robót budowlanych natomiast mimo ich wstrzymania postanowieniem, o którym mowa w ust. 2 komentowanego artykułu, zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części na podstawie art. 50a pkt 1 P.b. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b. wdrożył postępowanie legalizacyjne odnośnie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego w [...] na działce nr [...] oraz nałożył na skarżących to jest WC TC, jako właścicieli ww. budynku o funkcji handlowej przedstawienia w terminie do 30 sierpnia 2017 r. określonych dokumentów. Postanowienie to poddane kontroli instancyjnej w wyniku złożonego przez skarżących zażalenia zostało utrzymane w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1106/18 oddalił skargę WC TC od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2017 r., którym oddalono skargę wyżej wymienionych na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. wyżej opisane. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrażona w art. 170 P.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. wskazują motywy wyroku. I tak, NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1939/12, LEX nr 1447198, przyjął, że co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Można zatem stwierdzić, że ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z 12.12.2017 r. sygn. akt I OSK 253/16, dostępny w cbosa). Oznacza to, że stan faktyczny aktualnie rozpoznawanej sprawy jest również rezultatem oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1106/18. NSA podzielił stanowisko organów kwalifikujące samowolnie zrealizowany obiekt w zakresie jego trwałego charakteru, jako obiektu na realizację którego wymagane było pozwolenie na budowę. Wyjaśniono też, że cecha trwałości nie jest wyłącznie związana z istnieniem fundamentów. NSA podał też, że skarżący nie wykazali, aby przedmiotem nabycia w drodze umowy z 2004 r. był obiekt o aktualnych parametrach, a więc, że powstał w takim kształcie we wcześniejszym okresie. Postępowanie administracyjne w przedmiocie kontroli legalności samowolnie zrealizowanego obiektu handlowego zostało wszczęte w 2013 r. W całym tym okresie skarżący nie kwestionowali okoliczności, że są inwestorami tego obiektu budowlanego. Wręcz przeciwnie, przedstawili szczegółowy opis wykonanych robót budowlanych w kontrolowanym obiekcie, czego dowodzą zapisy protokołów rozpraw administracyjnych. Znajduje to potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności z protokołów rozpraw administracyjnych sporządzonych przez organy nadzoru budowlanego. Z samego faktu, że współwłaścicielem tej działki jest również Gmina Miasta [...] nie wynika, że powinna być ona też adresatem obowiązku. Zgodnie art. 52. P.b. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W pierwszej kolejności adresatem winien być inwestor, a dopiero w sytuacji, gdy nałożenie nakazu na inwestora z jakichś przyczyn nie jest możliwe, nakaz winien zostać nałożony na właściciela obiektu budowlanego. Natomiast gdy nałożenie nakazu na właściciela z jakichś przyczyn nie jest możliwe, wówczas nakaz winien zostać nałożony na zarządcę obiektu budowlanego. W sprawie nie było wątpliwości, kto jest inwestorem. Ponadto w okresie od 2013 r. do teraz nie zaszły żadne zmiany podmiotowe, które skutkowałyby zmianą adresata obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 P.p. Podważanie na tym etapie postępowania adresata obowiązku nie mogło być skuteczne. Gmina Miasta [...] z faktu, że jest współwłaścicielem nieruchomości nr 1100 była stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., a akta sprawy wskazują, że miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, co stanowiło realizację zasady określonej w art. 10 § 1 K.p.a. Z powyższych względów zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. polegający na zakwestionowaniu ustalenia adresata obowiązku należało ocenić, jako chybiony. Wbrew argumentom skargi za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. polegający na nieprecyzyjnym i stwarzającym możliwość różnej interpretacji rozstrzygnięcia organu I instancji wobec braku podania w osnowie decyzji parametrów obiektu, co w konsekwencji powoduje niemożność wykonania obowiązku. Skarżący podali, że mogą powstać wątpliwości w przypadku przymusowej realizacji nałożonych obowiązków w drodze egzekucji administracyjnej. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, przeprowadzone oględziny i pomiary obiektu dokonane przy udziale stron postępowania zostały bardzo dokładnie opisane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a następnie powtórzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Opisana została też szczegółowo konstrukcja dachu, wewnętrzny układ pomieszczeń i ich wymiary, w tym ich wysokość. Sporną wielkością w prowadzonym postępowaniu była właśnie wysokość pomieszczeń, której pomiary jak twierdzili skarżący organ zaniżył, gdyż przyjęto tylko wysokość do sufitu podwieszanego, który nie jest zgodny z całkowitą wysokością pomieszczeń. Organ podał też, że podczas rozprawy nie można było stwierdzić, co stanowi konstrukcję nośną budynku oraz czy posiada fundament i jakiego rodzaju, dlatego przyjęto wyjaśnienia właściciela budynku, który podał, że konstrukcję nośną stanowią kształtowniki stalowe (ceowniki, kątowniki) zamontowane do płyty żelbetowej. Skoro ustalenia dotyczące konstrukcji nośnej budynku w toku postępowania przedstawił inwestor, to kwestionowanie w skardze zakresu przedmiotowego rozbiórki nie mogło odnieść skutku wnioskowanego w skardze. Opis konstrukcji nośnej podany przez inwestora nie budzi wątpliwości. Zatem zakres rozbiórki nie można odczytywać szerzej niż wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i przedstawienia przez skarżącego robót, które wykonał. Co do zasady nakazy kierowane do adresatów decyzji powinny być wykonane dobrowolnie, a w przypadku wątpliwości rozwiązywane z organem, który stosowną decyzją nałożył obowiązek i jest jednocześnie zobowiązany do stwierdzenia jego wykonania. Ponadto opis konstrukcji nośnej potwierdza nietrafność zarzutu, co do błędnie określonego adresata obowiązku. Materiał dowodowy sprawy jednoznacznie wskazuje, że skarżący, jako adresaci obowiązku określonego w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] r. nie przedłożyli dokumentów niezbędnych do zakończenia postępowania legalizacyjnego. Nie nastąpiło to ani w terminie wyznaczonym przez organ ani w terminie późniejszym nie przedłożyli dokumentów, o które byli wezwani ww. postanowieniem. Ponadto w postanowieniu tym organ podał wysokość opłaty legalizacyjnej oraz pouczył, że skutkiem niewniesienia opłaty legalizacyjnej, albo niedopełnienia obowiązku określonego w tym postanowieniu w wyznaczonym terminie jest wydanie decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Skarżący po doręczeniu wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r., po którym wykonanie obowiązków nałożonych ww. postanowieniem PINB w [...] nie budziło żadnych wątpliwości, nie przedsięwzięli żadnych kroków w celu ich wykonania. Ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych warunków wydania nakazu rozbiórki i nie uzależnił wydania decyzji od innych przesłanek niż nieprzedłożenie wymaganych dokumentów. Z tych przyczyn niezasadne też okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 48 P.b. Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.