II SA/Rz 1213/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg BĆ i HŁ na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] lipca 2015 r. nr [.] w przedmiocie pozwolenia na budowę - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę HŁ. Zarządzeniami z dnia 14 września 2015 r. wezwano skarżące do uiszczenia wpisów od skarg w kwotach po 500 zł każda, a także do nadesłania po 5 odpisów skarg. W odpowiedzi na powyższe wezwanie BĆ w dniu 25 września 2015 r. uiściła należny wpis oraz złożyła wymaganą liczbę odpisów. Natomiast wezwania doręczone HŁ w dniu 21 września 2015 r. (pisma sądowe wydane dorosłemu domownikowi JŁ – synowi skarżącej) do dnia 28 września nie zostały wykonane. Wobec powyższego skarga HŁ podlega odrzuceniu. Stosownie bowiem do art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli natomiast skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 Ppsa przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Z kolei zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, do skargi należy dołączyć odpowiednią liczbę odpisów dla doręczenia ich pozostałym stronom. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia (art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa; zob. także uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 13/13, publ. na stronie internetowej "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). Z podanych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia, ponieważ skardze HŁ nie można nadać prawidłowego biegu, w przeciwieństwie do skargi BĆ.