II SA/Rz 1213/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi B. Ć. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi BC jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] lipca 2015 r. nr [.] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą wydano w następującym stanie sprawy; Podaniem z dnia 25 listopada 2014 r. [.] sp. z o.o. (dalej zwana jako inwestor) wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze z częściowym podpiwniczeniem na działce nr ewid. 139/4 obr. 211 oraz wjazdem na działce nr 139/2 w [.] przy ul. [.]. Decyzją nr [.] /15 z dnia [.] stycznia 2015 r. znak [.], Prezydent Miasta [.] udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę uznając, że wniosek był kompletny, a przedłożony projekt budowlany zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Jednocześnie zobowiązano inwestora do ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W podstawie prawnej powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1263 ze zm. - w dacie orzekania aktualna byłą publikacja w Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b. lub ustawą, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. W odwołaniu BC i HL zakwestionowały niektóre z przyjętych rozwiązań projektowych, gdyż w ich ocenie na skutek realizacji inwestycji nastąpiłoby pogorszenie stosunków wodnych na gruntach sąsiednich. W projekcie brakuje także informacji i oznaczenia uzbrojenia terenu w zakresie zaopatrzenia w wodę dla potrzeb przeciwpożarowych. Nieczytelne są granice utwardzeń terenu i układu komunikacji wewnętrznej, w tym sytuowania miejsc postojowych. Brakuje rzędnych terenu i informacji na temat sposobu odprowadzania wód opadowych. Lokalizacja obiektu, przy jego parametrach technicznych, pogorszy sąsiednim nieruchomościom dostęp do naturalnego oświetlenia dla planowanej w przyszłości zabudowy na działce 116/4 i uniemożliwi spełnienie wymagań w zakresie przesłaniania przez mający w przyszłości powstać na tej działce budynek. Opisaną na wstępie decyzją, po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia dostrzeżonych braków i nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego, Wojewoda [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, uznając ją za zgodną z prawem. W ocenie organu odwoławczego kontrola przedłożonych dokumentów w zakresie wynikającym z art. 35 P.b. wykazała, że spełnione zostały przez inwestora wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego. Złożony wniosek był kompletny i spełniał wymagania określone w przepisach, w tym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a przyjęte rozwiązania są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Planowana inwestycja nie stanowi ograniczenia ani uciążliwości dla istniejącej ani przyszłej zabudowy, gdyż zachowano wymagane odległości, a woda opadowa odprowadzana będzie do kanalizacji deszczowej. Inwestor wskazał też miejsce zaopatrzenia w wodę dla celów przeciwpożarowych, granice projektowanych utwardzeń oraz układ komunikacji wewnętrznej i miejsc postojowych. Wobec zatem spełnienia wszystkich wymagań określonych w art. 32 i 35 Prawa budowlanego brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Skargi na powyższą decyzję wniosły HL i BC, przy czym skargę HL odrzucono prawomocnym postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. BC, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, zaskarżonej decyzji zarzuciła niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Parametry działki nr 139/4 uniemożliwią w przyszłości realizację na niej planowanego budynku, gdyż naruszono przepisy techniczno-budowlane. Działka inwestora jest zbyt wąska i powinna być przeznaczona tylko pod budynek jednorodzinny tak, aby w przyszłości nie ograniczyć prawa zabudowy sąsiednich nieruchomości. Realizacja zabudowy wielorodzinnej ograniczy sposób zabudowy działki skarżącej wyłącznie do budynku jednorodzinnego, gdyż nie spełni wymagań w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Spowoduje to również spadek wartości jej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 15 lutego 2016 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na postanowienia decyzji o warunkach zabudowy podał, że dopuszcza ona realizację zabudowy wielorodzinnej o wysokości kalenicy do 12 m, co nawiązywać będzie do zabudowy już istniejącej w obszarze analizowanym. Realizacja inwestycji nie ograniczy prawa zabudowy sąsiednich nieruchomości, a projekt budowlany i przyjęte rozwiązania techniczne spełniają wymagania przepisów prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, w tak wyznaczonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że granice postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (rozbudowę, nadbudowę, przebudowę) wyznacza przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4). Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, w tym przypadku zgody sąsiadów. W ocenie Sądu warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Oświadczenie takie zostało złożone na stronie 4 projektu budowlanego z czerwca 2014 r. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. W konsekwencji, w sprawie niniejszej organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Obowiązkiem organu było jednak dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie Sądu zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Akta administracyjne wskazują, że organy I jak i II instancji dokonały wszechstronnej oceny przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wynikającym z wyżej przywołanych przepisów. Potwierdza to treść postanowienia Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] grudnia 2014 r. oraz wezwanie Wojewody [.] z dnia [.] marca 2015 r. Obowiązki, do których inwestor został zobowiązany zostały wypełnione. Kontrolowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z warunkami określonymi w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] stycznia 2014 r. nr [.], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze z częściowym podpiwniczeniem na działce nr 139/4 i 139/2 obr. [.] w [.] przy ul. [.]. Z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności z projektu zagospodarowania wynika, że lokalizacja budynku jest zgodna z warunkami technicznymi określonymi w § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), co zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto lokalizacja planowanego obiektu nie wprowadza ograniczeń wynikających z § 13 ww. rozporządzenia dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce nr 115. Oceną objęto również możliwość zaprojektowania na działkach nr 116/4, 115, 139/3, 143/6 obr. [....] budynku z otworem okiennym w odległości 4,0 m od granicy działki nr 1394 z zachowaniem wymogów z §13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Wyliczenia zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyliczenia te stały się powodem odmowy uwzględnienia zarzutu odwołujących, że przyjęte w projekcie budowlanym parametry techniczne budynku oraz jego lokalizacja spowodują pogorszenie naturalnego oświetlenia dla planowanej zabudowy działki nr 116/4. Zostały też dochowane parametry z § 271 ust. 1 cyt. rozporządzenia odnośnie usytuowania budynku ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Niezasadny okazał się też zarzut dotyczący naruszenia stosunków wodnych, jako rezultat przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań. Z części opisowej projektu zagospodarowania działki (pkt 4.3 i 4.5) wynika, że teren biologicznie czynny wokół budynku przy granicy z sąsiednimi działkami pozostawiono na istniejącym poziomie, natomiast teren pomiędzy budynkiem, a północną i zachodnią granicą działki tak został ukształtowany, aby umożliwić spływ wody poprzez ciąg odpływów łączących się z kanalizacją deszczową. Wody opadowe z terenu działki zostaną przejęte przez odpływy punktowe i liniowe, a następnie odprowadzona do kanalizacji deszczowej. Wody opadowe zgodnie z przepisami nie będą kierowane na tereny sąsiednie, gdyż wynika to z zaprojektowanego ukształtowania terenu. Projektowane ogrodzenie działki będzie dodatkowym zabezpieczeniem przed spływaniem wody opadowej na działki sąsiednie. W wyniku uzupełnienia projektu zagospodarowania działki wskazano miejsce zaopatrzenia w wodę do celów p. poż., granice projektowanych utwardzeń terenu oraz układ komunikacji wewnętrznej, miejsca postojowe wraz z podaniem charakterystycznych odległości i rzędnych (str. 57A). Natomiast przyłącza uzbrojenia zewnętrznego nie zostały objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę i dlatego nie mogły być przedmiotem rozstrzygania. Zatem i te zarzuty odwołania, na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie były zasadne. Zaskarżona decyzja, co już było wyżej zaznaczone zawiera obszerne uzasadnienie, które odpowiada standardom wyznaczonym przez art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Niezasadne są także zarzuty dotyczące wadliwości postępowania dowodowego organów administracji, gdyż w sprawie wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Zawarte w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego to jest naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 i 138 k.p.a. i prawa materialnego (art. 35 P.b.), które są zasadniczo powtórzeniem zarzutów zawartych w odwołaniu i były rozpatrzone przez organ odwoławczy okazały się nietrafne i dlatego powodu Sąd nie mógł ich uwzględnić. W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawo budowlane - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.