II SA/Rz 1215/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2012r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Rz 925/10 oddalającym skargę T. T. i A. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie zmian oznaczenia nieruchomości w operacie ewidencji gruntów - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 2 grudnia 2011r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Rz 925/10, który oddalił skargę T. T. i A. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie zmian oznaczenia nieruchomości w operacie ewidencji gruntów. Skarżący zarzucił "nie do końca prawidłowo przeprowadzone postępowanie" przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, głównie przez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i nie zapewnienie możliwości przedstawiania dowodów. Zakwestionował w sposób ogólny czynności Sądu (bez konkretnego wskazania), których skutkiem było niezaskarżenie powyższego wyroku do sądu drugiej instancji, mimo, że jak wskazał dopełnił wszelkich wymaganych prawem warunków skutecznego zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji. Skarżący podniósł brak zastosowania się przez tut. Sąd do wskazówek zawartych w zapadłym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił poprzedni wyrok tut. Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponadto J. K. zarzucił niewłaściwe reprezentowanie go przez przydzielonego mu w ramach prawa pomocy pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Kwestia wznawiania postępowania sądowego uregulowana została w dziale VII w przepisach art. 270 - 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części P.p.s.a. Zgodnie z art. 270 P.p.s.a. wznowienia postępowania można żądać jedynie w przypadkach określonych w tym dziale, jeśli postępowanie to zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki takiego wznowienia określone zostały w sposób enumeratywny w art. 271 do art. 273 P.p.s.a. Żadne zatem inne okoliczności, nawet istotne w ocenie składającego skargę, nie mogą skutkować nadaniem skardze o wznowienie dalszego biegu. Jak wynika z art. 280 P.p.s.a., po wpłynięciu skargi o wznowienie postępowania sąd obowiązany jest w pierwszej kolejności do sprawdzenia, czy skarga złożona została w ustawowym terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku spełnienia któregokolwiek z tych elementów sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż skarga złożona przez J. K. nie opiera się w istocie na żadnej ze wskazanych w powołanych wyżej art. 271 do art. 273 P.p.s.a. przesłanek. J. K. podniósł, że postępowanie przed tut. Sądem nie uwzględnia wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił uprzednio zapadły w sprawie wyrok. Powyższe nie mieści się w żadnej z podstaw wznowienia określonych w P.p.s.a., mogło zaś być podnoszone w skardze kasacyjnej od wskazanego na wstępie wyroku z dnia 17 listopada 2010r. Nie ma w tym miejscu znaczenia, iż J. K. skargę taką złożył, lecz została ona odrzucona z uwagi na brak sporządzenia jej przez uprawniony, kwalifikowany podmiot. Również powoływanie się na niewłaściwy tok postępowania przed tut. Sądem, zwłaszcza w zakresie kwestii dowodowych, jak też niewłaściwe czynności Sądu skutkujące brakiem nadania jego skardze kasacyjnej dalszego biegu nie może zostać uznane jako oparte na ustawowej podstawie wznowienia. Nie można w szczególności przyjąć, iż twierdzenia te mieszczą się w podstawie wymienionej w art. 271 § 1 pkt 2 P.p.s.a. określonej jako pozbawienie możliwości działania. Przesłanka ta polega bowiem na pozbawieniu możliwości podejmowania w postępowaniu czynności procesowych. Należy przy tym wskazać, że konieczne jest wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem przez Sąd prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. Dodatkowo o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wówczas, gdy nie dano jej w ogóle możliwości podejmowania czynności. W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie jest uzasadnieniem dla wznowienia postępowania. Tymczasem składający niniejszą skargę nie wskazał konkretnie jakie to nieprawidłowe (sprzeczne z prawem) czynności Sądu skutkowały pozbawieniem go możliwości podejmowania w toku postępowania działań. Natomiast odnośnie do kwestii niewłaściwej reprezentacji strony przez ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika należy wskazać, iż wprawdzie art. 271 P.p.s.a. w pkt 2 wskazuje, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeśli strona nie była należycie reprezentowana, jednak cytowana przesłanka nie dotyczy sytuacji powoływanej przez skarżącego. W doktrynie i w orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę, iż podstawa braku należytej reprezentacji dotyczy, jeżeli chodzi o osoby fizyczne, tych sytuacji, w których osoby te nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych (art. 26 i 27 P.p.s.a.). Przemawia za tym brzmienie art. 277 P.p.s.a., gdzie w kontekście braku należytej reprezentacji mówi się o przedstawicielu ustawowym strony (tak J.P.Tarno w komentarzu do art. 271 P.p.s.a., LexPolonica, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1 października 2004 r., II SA/Gd 246/2004, LEX nr 203313). Nie można więc przyjąć, iż pod pojęciem braku należytej reprezentacji mieści się kwestia działania przez adwokata imieniem strony – mocodawcy. Poza tym należy mieć także na uwadze, że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Nie może więc stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.02.2005r.OSK 1160/2004, LexPolonica nr 2111800). W zaistniałej sytuacji, a zatem wobec braku powołania przez składającego skargę określonej w ustawie podstawy wznowienia bezprzedmiotowym jest zajmowanie się kwestią terminowości wniesienia niniejszej skargi. Z powyższych przyczyn Sąd odrzucił skargę J. K., działając na podstawie art. 280 w zw. z art. 271 P.p.s.a. przyjmując, iż podniesione w skardze tej zarzuty nie spełniają wymogu oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Niniejsze orzeczenie Sąd doręcza pełnomocnikowi strony ustanowionemu w ramach prawa pomocy postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 14 marca 2011r., bowiem zgodnie z art. 39 pkt 1 P.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.