II SA/Rz 1218/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. w likwidacji z/s w [.] (dalej: Spółka lub skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, którą wydano w następujących okolicznościach sprawy; W dniu 14 lipca 2008 r. Minister Finansów dokonał na wniosek Spółki rejestracji automatu do gier o niskich wygranych o nazwie Hot Spot, nr fabryczny R [.], numer poświadczenia rejestracji [.]. Po przeprowadzeniu kontroli w Barze przy Stacji Paliw w [.], w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych postanowieniem z dnia [.] października 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [.] wszczął z urzędu przeciwko Spółce postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji ww. automatu. Następnie decyzją z dnia [.] stycznia 2012 r. nr [.], cofnął Spółce rejestrację tego automatu uznając, że nie spełnia on wymagań określonych w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ugh", w zakresie stawek za udział w jednej grze. Jak podano, w ramach przeprowadzonej kontroli funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment, w wyniku którego stwierdzono możliwość gry za stawkę za udział w jednej grze wyższą niż ustawowo dopuszczalne 0,50 zł. Potwierdziła to także opinia biegłego sądowego z dnia 10 lutego 2011 r. (opracowana na potrzeby postępowania karnoskarbowego), w której stwierdzono przekroczenie wartości maksymalnej wygranej oraz przekroczenie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze. Wobec tego orzeczono o cofnięciu rejestracji automatu, stosownie do art. 23a ust. 7 Ugh. W odwołaniu Spółka zakwestionowała poczynione przez organ ustalenia faktyczne, w tym w zakresie stawek za udział w grze i jednorazowych wygranych. Zarzuciła nieprzeprowadzenie szeregu wnioskowanych przez nią dowodów, m.in. z przesłuchania biegłych oraz strony, jak też przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że automat nie spełniał wymagań określonych w ustawie, jako że posiadał plomby w stanie nienaruszonym od czasu rejestracji, kiedy uznano, że spełnia wynikające z przepisów warunki. Miało również dojść do naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poprzez uznanie, że opinię o stanie automatu mógł sporządzić podmiot niebędący upoważnioną przez Ministra jednostką badającą. Nie wyjaśniono ponadto, dlatego odmówiono wiarygodności opinii technicznej sporządzonej przez jednostkę badającą w toku rejestracji automatu, który uzyskał przecież świadectwo rejestracji wydane przez Ministra Finansów. Nie wykazano zaś, aby od czasu nałożenia plomb rejestracyjnych dokonano przeróbek tego urządzenia, także w jego programie i płycie logicznej. Postanowieniem z dnia [.] marca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej zlecił organowi I instancji uzupełnienie postępowania wyjaśniającego o przeprowadzenie dowodu z badania automatu przez upoważnioną jednostkę badającą. Opinię taką sporządził Wydział Laboratorium Celnego Izby Celnej w [.] w dniu 29 maja 2014 r. Stwierdzono w niej, że w automacie istniała możliwość wykasowania elektronicznego systemu trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, a automat nie był wyposażony w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych. Stwierdzono możliwość wykasowania stanu liczników bez naruszenia plomb, obudowy i ingerencji w płytę logiczną. Automat nie pozwalał na określenie stopnia losowości, na obudowie stwierdzono jedną naruszoną plombę jednostki badającej, automat umożliwiał grę za stawki wyższe niż ustawowo dopuszczalne (nawet 10 zł wobec określonej w art. 129 ust. 3 Ugh wartości 0,50 zł) i uzyskanie wygranych wyższych niż określone w art. 129 ust. 3 Ugh tj. 60 zł (10 000 zł). Także sposób umocowania tabliczki znamionowej umożliwiał zmianę jej treści. Opisaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego zgromadzone w sprawie dowody potwierdziły, że automat nie spełniał wymagań określonych w Ugh, co w myśl przepisów art. 23a ust. 7 Ugh obligowało do cofnięcia jego rejestracji. W sprawie przeprowadzono zasadniczy dowód w postaci opinii jednostki badającej, uzupełniając tym samym uchybienie postępowania dowodowego organu pierwszej instancji. Pozostałe zaś dowody miały charakter pomocniczy i stanowiły źródło uzasadnionego podejrzenia, że automat może nie spełniać wymagań określonych w ustawie. Dowody powołane przez Spółkę nie mogły zaś podważyć opinii jednostki badającej jako podmiotu wyłącznie właściwego do badania automatów, tj. w niniejszej sprawie Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w [.]. Sam zaś fakt uprzedniej rejestracji automatu nie gwarantował możliwości korzystania z niego przez cały okres, na jaki nastąpiła rejestracja, w zmienionych warunkach prawnych, do których należało go dostosować. Rejestracja oznaczała jedynie dopuszczenie automatu do eksploatacji. W toku niniejszego postępowania nie oceniano zaś dokumentów, na podstawie których dokonywano rejestracji automatu, lecz badano jego obecny stan. Zmiana stanu prawnego wymagała dostosowania automatu do nowych wymagań, a data rejestracji automatu nie determinowała właściwych przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie. Organ odwoławczy odniósł się również do zagadnienia notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, a ściślej – jej braku, a to w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/1 i C-217/11. W ocenie Dyrektora Izby Celnej przepis art. 129 ust. 3 Ugh nie ma charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (dalej zwanej jako: "dyrektywa 98/34/WE"), jako że zawiera on jedynie definicję gry na automatach o niskich wygranych, która w istocie odpowiada definicji zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 2b wcześniej obowiązującej w tej materii ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, uchylonej przez art. 144 Ugh. Ponadto podstawę prawną decyzji stanowił art. 23a ust. 7 Ugh, wprowadzony do Ugh na mocy nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779; dalej zwana jako: "ustawa z dnia 26 maja 2011 r."), co do której obowiązek notyfikacji został spełniony. W skardze na powyższą decyzję Spółka, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej uregulowanych w Traktacie z Lizbony oraz art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 229 Ordynacji podatkowej (dalej zwanej: "Op") poprzez nierzetelne przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania pracowników Laboratorium Celnego w [.] oraz biegłych z jednostki badającej i dowodu z konfrontacji ww. biegłych oraz dowodu z przesłuchania stron; 3) art. 191 Op prowadzące do błędnych ustaleń faktycznych poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny oraz przyjęcie, że zabezpieczone urządzenie nie spełniało wymogów ustawowych dla automatów do gier o niskich wygranych, a także zlekceważenie okoliczności, że automat posiadał nienaruszone plomby a tym samym, że od dnia badania przez biegłych do dnia kontroli nikt nie ingerował w program automatu oraz jego płytę logiczną; 4) § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, poprzez ich całkowicie bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu rozwinięto ww. zarzuty podkreślając, że zaskarżone decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej i jako takie winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Podtrzymana została argumentacja odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Ponadto za pismem z dnia 28 października 2015 r. złożono do akt dokumenty wskazujące, że Laboratorium Celne posiada status upoważnionej jednostki badającej i jest w rozumieniu Ugh jednostką upoważnioną do przeprowadzania badań sprawdzających automatów do gier. Wyjaśniono, że w odpowiednim terminie przedstawiono Ministrowi Finansów niezbędne dokumenty warunkujące uzyskanie takiego statusu, czyniąc zadość dyspozycji art. 12 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. Jednostka ta figuruje też w wykazie jednostek badających prowadzonym przez Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (zob. art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "Ppsa", stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 Ppsa). W myśl art. 145 Ppsa, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Te inne przepisy to m.in. ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Kontroli Sądu poddano decyzje w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, który uzyskał tę rejestrację w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, uchylonej przez art. 144 Ugh z dniem 31 grudnia 2009 r. Niemniej od dnia 1 stycznia 2010 r., zgodnie z art. 129 ust. 1 Ugh, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto, jak wynikało z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 2011 r., poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie przepisów dotychczasowych w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów do gier o niskich wygranych zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 1, czyli Ugh. Postępowanie w kontrolowanej sprawie wszczęto postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. i dotyczyło automatu o nazwie Hot Spot, nr fabryczny R [.], numer poświadczenia rejestracji [.] z dnia 14 lipca 2008 r. Decyzję pierwszej instancji wydano w dniu [.] stycznia 2012 r., a w odwoławczej w dniu [.] czerwca 2014 r. Postępowanie przeprowadzono zatem w okresie ważności rejestracji automatu, jak i zezwolenia pochodzącego z dnia 21 listopada 2007 r. (k. 8 akt administracyjnych). Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i może stanowić podstawę wyrokowania. Przede wszystkim przeprowadzono zasadniczy dowód w sprawie w postaci badania automatu przez upoważnioną jednostkę badającą, czego wymaga przepis art. 23b ust. 3 Ugh (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. II GSK 9/14), i tym samym naprawiono uchybienie postępowania pierwszoinstancyjnego. Wnioski tej opinii legły u podstawy faktycznej kontrolowanych decyzji, a inne dowody (np. eksperyment czy opinia biegłego sądowego) mogły rzeczywiście stanowić jedynie podstawę uzasadnionego podejrzenia, że automat nie spełnia wymagań określonych w ustawie. Stwarzały zatem podstawy faktyczne do żądania poddania automatu badaniu sprawdzającemu. Badanie to wykazało, że należący do Spółki automat w istocie nie odpowiadał obowiązującym przepisom Ugh w zakresie opisanym we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, w tym w zakresie wynikającym z art. 129 ust. 3 Ugh. Ustalenie to stanowiło legalną i wystarczającą, ale też i obligatoryjną podstawę do wydania przez właściwy w sprawie organ służby celnej decyzji, o której mowa w art. 23a ust. 7 Ugh, czyli cofającej rejestrację zakwestionowanego automatu. Opinia ta odpowiada standardom wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. poz. 312). Jest jasna, spójna i logiczna, a wyniki badania przedstawione w sposób jednoznaczny i poparte przekonującą argumentacją. Spółka wprawdzie starała się zakwestionować jej wyniki poprzez powołanie się m.in. na stan plomb czy opinię z okresu rejestracji automatu, jednak zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż żaden przepis nie gwarantował możliwości użytkowania automatu przez cały okres, na jaki dokonano rejestracji automatu, czy przez który posiadano zezwolenie na prowadzenie działalności. Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej, zmiana stanu prawnego wymagała dostosowania automatu to nowych wymagań wynikających z uchwalenia nowej ustawy. Wydział Laboratorium Celnego Izby Celnej w [.] posiada status upoważnionej jednostki badającej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a Dyrektor Izby Celnej złożył do akt dokumenty wskazujące, że w piśmie z dnia 13 października 2011 r. skierowano do Ministra Finansów dokumenty niezbędne do uzyskania/zachowania statusu jednostki badającej w rozumieniu Ugh, o której mowa w art. 23f tej ustawy, spełniając tym samym wymagania określone w art. 12 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. Jednostka ta znajduje się także w wykazie publikowanym przez Ministra Finansów na podstawie art. 23f ust. 6 Ugh. Sąd nie podziela pojawiających się w orzecznictwie poglądów dotyczących kwestii zakresu akredytacji posiadanej przez jednostkę, która musiałaby obejmować swym zakresem badania automatów do gier o niskich wygranych, ponieważ wymagania takie nie znajdują podstawy prawnej, w szczególności w art. 23f Ugh. Przepisy prawa nie określały żadnych szczegółowych wymagań co do charakterystyki badań prowadzonych przez jednostki aplikujące o uzyskanie statusu jednostek badających w rozumieniu Ugh. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 26 maja 2011 r. oraz art. 23f Ugh, zakres i przedmiot akredytacji jednostek badających nie ma znaczenia dla możliwości przeprowadzenia badań automatów do gier o niskich wygranych. Gdyby tak miało być, to za zbędną należałoby uznać regulację art. 23f ust. 1 pkt 2 Ugh. Zgodnie bowiem z nią, upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych jednostce badającej, która m.in. zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier, oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Wynikający z art. 23h ust. 1 Ugh wymóg posiadania jakiejkolwiek akredytacji ma być gwarancją zapewnienia pewnych standardów, obiegu dokumentów itp., ale jednostka badająca musi spełniać inne jeszcze warunki, określone w art. 23f ust. 1 pkt 2-4. Sąd tym samym w znacznej mierze podziela stanowisko organu odnoszące się do tej kwestii. Warte podkreślenia jest przy tym również i to, że skarżąca Spółka nie kwestionuje w istocie uprawnień i kompetencji Wydziału Laboratorium Celnego jako takich, lecz podnosiła jedynie zarzuty co do braku bezstronności tego podmiotu. Wiarygodność opinii tej jednostki badającej jako dowodu w sprawie nie została jednak podważona w inny sposób. Organ odwoławczy miał prawo, a wobec powziętych wątpliwości nawet obowiązek, uzupełnić postępowanie wyjaśniające i zlecić naczelnikowi urzędu celnego przeprowadzenie dowodu z badania automatu przez upoważnioną jednostkę badającą, stosownie do art. 23b ust. 1 Ugh, i wykorzystać ten dowód w sprawie, w tym ustalenia i wnioski z niej wynikające. Ewentualne zastrzeżenia strony postępowania co do obiektywizmu jednostki badającej pozostającej w strukturach Służby Celnej nie mogą stanowić dla organu podatkowego uzasadnienia odmowy poddania automatu badaniu przez wyznaczoną jednostkę. Organ służby celnej nie posiada jakichkolwiek prawnych możliwości, aby kwestionować decyzję Ministra Finansów o upoważnieniu danego podmiotu do wykonywania badań sprawdzających automatów i wpisania go na listę tych jednostek. W świetle Ordynacji podatkowej nie było zaś podstaw do wyłączenia jednostki badającej, ponieważ nie znajdowały w tym przypadku zastosowania przepisy art. 130 czy art. 131 tej ustawy, a w Ugh brak nawiązania do przesłanek wyłączenia pracownika lub organu zawartych w tych przepisach. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy automat uzyskał poświadczenie rejestracji w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 Ugh z dniem 31 grudnia 2009 r. W myśl art. 129 ust. 1 i 3 Ugh, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanych decyzji, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. W poprzednim zaś stanie prawnym art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. stanowił, że grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. Równowartość 15 euro i 0,07 euro ustalało się według kursu kupna, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia poprzedniego roku kalendarzowego. Stosownie zaś do art. 23a ust. 7 Ugh (obowiązującego od dnia 14 lipca 2011 r., zob. art. 11 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. poddanej procedurze notyfikacji określonej w dyrektywie 98/34/WE) naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Tak więc, wobec niewątpliwego ustalenia, że automat nie spełniał wymagań określonych w Ugh (w zakresie stawek nie odpowiadał także wymaganiom określonym w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r., która to regulacja pod względem definicyjnym jest zbieżna z art. 129 ust. 3 Ugh), czego zresztą Spółka skutecznie nie podważyła, zgodnie z prawem cofnięto jego rejestrację, a przy ocenie dowodów nie przekroczono granic swobody. Inne dowody, w tym wnioskowane przez stronę, wobec jednoznacznej treści Ugh w tym zakresie, nie mogły mieć znaczenia dla wywiązania się przez organ celny z obowiązku zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2003 r., jako że akt ten nie był w sprawie stosowany, a opinię jednostka badająca wydała w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 9 marca 2012 r., co jednoznacznie wynika z jej treści. W dacie sporządzania opinii rozporządzenie z dnia 9 marca 2003 r. już nie obowiązywało, a zatem nie mogło być stosowane. Podkreślić przy tym należy, na co słusznie zwróciły uwagę organy, że żaden przepis prawa nie gwarantował możliwości użytkowania automatu przez cały okres, na jaki dokonano rejestracji automatu, z zmiana stanu prawnego wymagała dostosowania automatu to nowych wymagań. Stanowisko Spółki, że automat nie był w żaden sposób modyfikowany nie ma zatem znaczenia. Kontrolowane postępowanie nie miało także na celu badania opinii wydanej podczas rejestracji automatu. Odnosząc się do kwestii procedury notyfikacyjnej określonej w dyrektywie 98/34/WE stwierdzić należy, że zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 23a ust. 7 Ugh, wprowadzony do Ugh na mocy nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw. Ustawa nowelizująca poddana zaś została określonej w dyrektywie 98/34/WE procedurze notyfikacyjnej (projekt przedstawiono Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL, co nastąpiło zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych). Nie może być zatem jakichkolwiek wątpliwości co do skuteczności tych regulacji. Zgodnie natomiast z art. 23a ust. 7 Ugh, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Z kolei przepisy art. 129 ust. 1 i 3 Ugh nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Zgodnie z nimi, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (ust. 1). Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (ust. 3). Z definicji gry na automacie o niskich wygranych (art. 129 ust. 3) nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenia gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Przepis ten nie odnosi się w żadnej swej części do cech automatu, jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Powołane regulacje należą do kategorii przepisów przejściowych i już z tej tylko przyczyny nie można ich było uznać za techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2015 r. sygn. II GSK 1624/15 stwierdzając, że przepisy przejściowe nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne (podobne w kwestii charakteru przepisów przejściowych stanowisko wyrażono także w wyrokach NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. II GSK 181/14; z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. II GSK 2036/15; z dnia 28 października 2015 r. sygn. II GSK 1631/15; z dnia 21 października 2015 r. sygn. II GSK 1629/15 w zakresie odnoszącym się do art. 135 ust. 2 Ugh). Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów (podobnie w wyroku NSA z dnia 17 listopada 2015 r. II GSK 2036/15, zob. też wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. II GSK 9/14 oraz z dnia 18 września 2015 r. sygn. II GSK 1593/15). Stanowisko to zasługuje w pełni na aprobatę, a argumentację Dyrektora Izby Celnej odnoszącą się do tej problematyki uznać należało za prawidłową i należycie umotywowaną. Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu "naruszenia fundamentalnych zasad Unii Europejskiej uregulowanych w Traktacie z Lizbony", jako że nie określono w skardze, na czym naruszenie to miałoby polegać. Z podanych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 Ppsa.