II SA/Rz 1218/25

25 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu 25 września 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 27 czerwca 2025 r. nr BP.501.830.2025.1091.RZ9. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W. J. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 27 czerwca 2025 r. nr BP.501.830.2025.1091.RZ9. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 3 lipca 2025 r. Skargę wniesiono w dniu 14 sierpnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została skutecznie doręczona Skarżącemu, w dniu 3 lipca 2025 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 4 sierpnia 2025 r. (z uwzględnieniem art. 83 § 2 P.p.s.a. – ponieważ koniec terminu na wniesienie skargi upływał 2 sierpnia 2025 r. - sobota). Z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 14 sierpnia 2025 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.