II SA/Rz 122/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem kanalizacji sanitarnej - postanawia - umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrz Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] i umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne. Tą ostatnią decyzją Burmistrz Miasta L. ustalił dla I. K. i J. K., właścicieli działki nr ewid. 5492 o pow. 0,0846 ha (KW Nr [...]) położonej w L., opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej tj. kanalizacji sanitarnej w wysokości 1 241,82 zł, płatną na konto Urzędu Miasta L. w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. Skargą z dnia 10 grudnia 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Prokurator Rejonowy w L. zaskarżył powyższą decyzję SKO w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W dniu 1 kwietnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) strona skarżąca skierowała do Sądu pismo, w którym wycofała swoją skargę na powyższą decyzję i wniosła o umorzenie postępowania, wskazując, iż uchwała Rady Miejskiej w L. określająca stawkę opłaty adiacenckiej nie została - jak to jest wymagane w przypadku aktów prawa miejscowego - ogłoszona w dzienniku urzędowym województwa. Jako akt nieobowiązujący nie mogła zatem stanowić podstawy do wydania decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzałoby do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd zobligowany jest do uznania tej czynności za niedopuszczalną. Skuteczne cofnięcie skargi jest przesłanką umorzenia postępowania wskazaną w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że okoliczność taka zachodzi w niniejszej sprawie. Wobec tego, iż strona skarżąca, w piśmie z dnia 1 kwietnia 2010 r. cofnęła skutecznie skargę, a w ocenie Sądu brak jest okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne, zatem postępowanie wszczęte na skutek skargi Prokuratora Rejonowego w L. na wymienioną na wstępie decyzję SKO w P. podlega umorzeniu. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.