II SA/Rz 122/11

3 marca 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, K. M. o zwolnienie od pełnych kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, - postanawia – 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych ponad kwotę 40 zł (słownie czterdzieści złotych), 2) w pozostałym zakresie odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. II SA/Rz 122/11 Uzasadnienie Wnioskiem złożonym na druku PPF K. M., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od pełnej kwoty kosztów sądowych. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. II SA/Rz 122/11 wszczętej ze skargi wyżej wymienionego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z uwagi na przedmiot skargi, strona zobowiązana jest do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów ustalono następujące okoliczności: K. M. utrzymuję się dzięki otrzymywanej emeryturze. Łączny dochód rodziny z tego tytułu stanowi kwotę 1700 zł brutto. W skład gospodarstwa, oprócz wnoszącego o zwolnienie o kosztów sądowych wchodzi jego żona I. M. Strona liczy 71 lat i w związku z tym ponosi znaczne wydatki na leczenie. Także żona skarżącego jest osobą w podeszłym wieku. Dwuosobowa rodzina M. zamieszkuje w domu o pow. 80 m². Dodatkowych dochodów dostarcza rodzinie gospodarstwo rolne. Jego areał liczy 1,17 ha plus 1,46 ha. Strona twierdzi, że gospodarstwo rolne nie przynosi aktualnie spodziewanych zysków. Stwierdzono, co następuje: Strona skarżąca ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Kosztami sądowymi są opłaty i wydatki sądowe. Ze względu na tak ustalone granice wniosku o prawo pomocy, skarżący powinien udowodnić, że spełnia przesłanki, o których mowa w treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu, prawo pomocy w zakresie częściowym może otrzymać osoba fizyczna, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku na poziomie swego koniecznego utrzymania. Mając na uwadze ustalone możliwości finansowe rodziny jak i aktualne i przyszłe koszty postępowania sądowego, należy stwierdzić, iż wskazane w treści podania PPF składniki majątku oraz możliwości jego powiększenia uniemożliwiają pokrycie pełnych kosztów sądowych. Uiszczenie pełnej wysokości wpisu sądowego, czyli 500 zł, jak również uiszczenie pozostałych opłat i ewentualnych wydatków niewątpliwie spowodowałoby stan, w którym rodzina z uzyskiwanych środków pieniężnych nie byłaby w stanie podołać zwykłym ciężarom utrzymania koniecznego, tj. zakup lekarstw, żywności, utrzymanie lokalu. Przedstawione we wniosku okoliczności życia strony i jego małżonki wypełniają warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od większej części ogólnej kwoty kosztów sądowych. Tą część kosztów sądowych, którą wnioskodawca powinien ponieść należy ustalić na 40 zł. W rezultacie, po pokryciu tej kwoty wpisu sądowego, pozostałe koszty sądowe jakie mogłyby powstać w niniejszej sprawie zostaną mocą niniejszego orzeczenia zniesione. Określony wyżej drobny ułamek kosztów sądowych nie wpłynie negatywnie na życie rodziny a jednocześnie zapewni finansowy udział strony we wszczętym procesie. Wnioskodawca posiada dom, nieruchomość, otrzymuje stałe dochody, może liczyć na pomoc współmałżonki. Dlatego strona skarżąca powinna ponosić choćby częściową odpowiedzialność za procesowe skutki swych działań. To założenie respektuje regułę, w myśl której zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od obowiązku poniesienia procesowych ciężarów wszczętego procesu sądowego. Z zaznaczonych wyżej względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2, art. 245 § 3 i 4 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.