II SA/Rz 1225/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie z jego skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 328/12 oddalającym skargę M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych - postanawia - przyznać prawo pomocy przez ustanowienie dla skarżącego radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 328/12 oddalającym skargę wyżej wymienionego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Po otrzymaniu odpisu tego orzeczenia M. M. złożył wniosek o ustanowienie radcy prawnego, w którym podniósł, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z siedemnastoletnią córką. Mieszkają w domu o powierzchni 35 m. kw. Na majątek rodziny składa się nieruchomość o powierzchni 6 arów. Źródło utrzymania stanowi kwota 549 zł, w tym 313 zł – zasiłek stały (do wniosku dołączono decyzję o jego przyznaniu), 106 zł – zasiłek rodzinny oraz 130 zł – alimenty. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: Prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym w tym drugim przypadku obejmuje ono np. tylko ustanowienie radcy prawnego – art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Przesłanka przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie określona została w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustawodawca wskazał wyraźnie w tym ostatnim przepisie, że wykazanie określonej w nim sytuacji należy do wnioskującego o wsparcie ze środków publicznych. To zatem strona, ubiegając się o pomoc w dostępie do sądu, winna przedstawić okoliczności, które ją uzasadniają. Z danych wniosku złożonego przez skarżącego, jak też załączonej do niego decyzji o przyznaniu zasiłku stałego wynika, że M. M. spełnia podaną wyżej przesłankę przyznania prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie, a określoną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jest bowiem osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie pracuje, utrzymując siebie i córkę ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej oraz z alimentów, zaś łączna miesięczna wysokość dochodu z powyższych tytułów wynosi jedynie 549 zł. Rodzina nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani wartościowych przedmiotów. Jedyny jej majątek stanowi niewielki dom o powierzchni 35 m. kw. i 6-cioarowa nieruchomość. Powyższe wskazuje, że wnioskodawca nie jest w stanie wygospodarować jakiejkolwiek kwoty, która mogłaby być przeznaczona na sfinansowanie kosztów udziału w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Jego obecność na etapie postępowania, na jakim znajduje się ta sprawa jest zaś obligatoryjna w razie zamiaru zaskarżenia przez stronę wskazanego na wstępie postanowienia o odrzuceniu jej skargi. Z podanych przyczyn uwzględniono wniosek M. M. i ustanowiono na jego rzecz radcę prawnego, podstawę czego stanowił art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.