II SA/Rz 1225/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu -skargę oddala- Przedmiotem skargi MK jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] maja 2016 r. nr N [.] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu, którą wydano w następujących okolicznościach; MK podaniem z dnia 17 lipca 2003 r. zwrócił się do Starosty Powiatu [.] z wnioskiem o umożliwienie mu skorzystania z nabycia w trybie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24) zajmowanego budynku mieszkalnego w miejscowości [.] na działkach nr ewid. 66/2 i 137/3. Jak podał, przydział mieszkalny otrzymał 10 marca 1976 r. na mocy umowy najmu zawartej z Nadleśnictwem [.], a następnie na mocy umowy z dnia 1 września 1996 r. zawartej z [.] Parkiem Narodowym. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2010 r. Starosta wezwał MK o uzupełnienie podania poprzez dostarczenie umów najmu zajmowanego domu. Decyzją z dnia [.] marca 2015 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] umorzył postępowanie w sprawie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez [.] Park Narodowy na nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej nr ewid. 137/3 w [.][.] gminie [.]. Na skutek odwołania MK decyzją z dnia [.] września 2015 r. nr N-V [.], Wojewoda [.] uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozparzenia. Decyzją z dnia [.] grudnia 2015 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] umorzył postępowanie w sprawie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez [.] Park Narodowy na nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej nr ewid. 137/5, 137/6 i 137/7 (powstałych z działki nr 137/3) w [.] gminie [.]. W uzasadnieniu decyzji podano, że wniosek o wykup lokalu został zgłoszony w przepisanym terminie, określonym w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. Działka zajmowana przez lokal (budynek) pozostawała w trwałym zarządzie [.] Parku Narodowego w [.] (dalej też BPN), a zatem w celu zadośćuczynienia wnioskowi konieczne było przeprowadzenie postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu. Niemniej, zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 224, poz. 1337 – zwaną też ustawą zmieniającą) z dniem 1 stycznia 2012 r. parki narodowe nabyły osobowość prawną i z mocy prawa nabyły prawo użytkowania nieruchomości pozostających dotychczas w ich trwałym zarządzie i własność znajdujących się na tych nieruchomościach budynków i urządzeń. W tych okolicznościach przepis art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania, ponieważ prawo trwałego zarządu przestało istnieć. Prowadzone postępowanie w sprawie wygaszenia trwałego zarządu stało się zatem bezprzedmiotowe. W odwołaniu MK podniósł, że podanie o wykupienie zamieszkałej nieruchomości złożył jeszcze w 2003 r., a postępowanie wszczęto i prowadzono przed dniem 1 stycznia 2012 r., kiedy doszło do przekształcenia trwałego zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków na tym gruncie. Nowelizacja ustawy o ochronie przyrody, jak zresztą sama stanowi, nie może jednak naruszać praw osób trzecich. Winę za przewlekłość postępowania ponosi jedynie Starosta i Wojewoda. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [.], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) dalej zwanej "Kpa", i art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania (...), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, po dniu 1 stycznia 2012 r. nie ma możliwości wygaszenia trwałego zarządu, ponieważ prawo takie przestało istnieć na mocy nowelizacji ustawy o ochronie przyrody dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. Stanowisko takie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. II SA/Rz 407/13. Wobec niemożności wygaszenia trwałego zarządu w trybie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu. Wyjaśniono również, że powołanie przez Starostę w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 105 § 1 pkt 5 Kpa stanowiło wadę, ponieważ Kpa nie zawiera takiego przepisu, ale nie miało to wpływu na wynik sprawy. Odstąpiono także od zawiadomienia strony o zamiarze zakończenia postępowania w trybie art. 10 § 1 Kpa, ponieważ w postępowaniu odwoławczym nie uzupełniano materiału dowodowego. W skardze MK, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: 1) 10 § 1 Kpa poprzez niepoinformowanie go przez organ o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, 2) art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez wydanie decyzji obu instancji bez przeprowadzenia dogłębnej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, 3) art. 9 , 35 § 1 – 3, art. 37 § 1 i 2 Kpa poprzez wprowadzenie go w błąd co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co poniesie szkodę z powodu nieznajomości prawa, a to na skutek czasu trwania postępowania i zmiany stanu prawnego, 4) art. 8 Kpa poprzez załatwienie sprawy w sposób inny niż wcześniej deklarowany, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa i co godziło w słuszny interes obywateli i interes społeczny oraz spowodowało niewłaściwe działanie stron narażające ich na szkodę, 5) art. 12 § 1 i 35 Kpa poprzez niezałatwienie w stosunku do niego sprawy dotyczącej wygaszenia trwałego zarządu w terminie pomimo, że zakończono je w stosunku do trzech innych osób, które wystąpiły z tożsamym roszczeniem, 6) art. 138 § 1 i 107 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty pomimo powołania przez ten organ w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nieistniejącego przepisu art. 105 § 1 pkt 5 Kpa, 7) art. 7, 8, 10, 28, 30 § 4 i 5, 97 § 1 pkt 1, 109 Kpa powodujące nieważność decyzji polegające na nieprawidłowym prowadzeniu postępowania i doręczenie decyzji osobie zmarłej – KK. W ocenie skarżącego poprzez znaczną przewlekłość postępowania, które trwało przeszło 10 lat, nie mógł skorzystać z prawa wykupu zajmowanego lokalu mieszkalnego, ponieważ zmianie na jego niekorzyść uległ stan prawny. Z powodu nieznajomości prawa i nierzetelności organów poniesie zatem szkodę. Dopuszczono się wobec niego i innych uprawnionych dyskryminacji, ponieważ decyzje o wygaszeniu trwałego zarządu [.] Parku Narodowego wydano tylko wobec trzech osób, które znajdowały się przecież w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej jak on, a wobec pozostałych już nie. Na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. skarżący zarzucił, że wątpliwe jest czy w ogóle działka, na której położony jest dom pozostawała w trwałym zarządzie BPN, bo brak w tym zakresie dokumentów. Działka w/w mogła się znaleźć bezprawnie w trwałym zarządzie tej jednostki. Być może jednostką, która powinna sprawować trwały zarząd powinno być Nadleśnictwo [.]. Po zamknięciu rozprawy wniósł o jej otwarcie dołączając do pisma z dnia 14 marca 2017 r. wydruk informacji o wynikach kontroli NIK z 2010 r. oraz domagając się zażądania decyzji dokumentujących ustanowienie trwałego zarządu BPN. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po skontrolowaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim Sąd nie znalazł podstaw do otwarcia na nowo rozprawy w związku z pismem pełnomocnika skarżącego z dnia 14 marca 2017 r. W ocenie Sądu wnioskowane tam do przeprowadzenia dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Trzeba pamiętać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez [.] Park Narodowy w [.], na nieruchomości Skarbu Państwa położonej w [.] Gmina [.] oznaczonej jako działki nr 137/5, nr 137/6 i nr 137/7 powstałe z podziału działki nr 137/3. Powyższy podział geodezyjny nie został zresztą ujawniony w ewidencji gruntów, co wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów. Sąd podziela stanowisko organów, że zmiana stanu prawnego, która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2012 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r., Nr 224, poz. 1337), obligowała do umorzenia wszczętego przed tą datą postępowania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu, skoro podmiot, któremu taki status przysługiwał z tą datą nie tylko uzyskiwał osobowość prawną, ale przede wszystkim zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy parki narodowe będące państwowymi osobami prawnymi nabyły z mocy prawa prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oddanych dotychczas w trwały zarząd parków narodowych będących jednostkami budżetowymi oraz własność położonych na tych nieruchomościach budynków, urządzeń oraz lokali. Zgodnie z pkt 2 tego przepisu decyzje o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz parków narodowych będących państwowymi jednostkami budżetowymi wygasły z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zarówno Starosta jak i Wojewoda orzekali po dacie 1 stycznia 2012 r. Przepis art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (aktualnie t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 52) przewiduje wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu, jeżeli wniosek o nabycie mieszkania zostanie złożony przez uprawnionego. Złożenie wniosku o sprzedaż nie jest wystarczające do wydania decyzji o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu. Organ stosując tą regulację nie może bowiem pomijać tak istotnych okoliczności jak: 1) zamiar sprzedaży mieszkania przez zbywcę, oraz 2) istnienie trwałego zarządu. Wydanie decyzji bez uwzględnienia choćby jednej z tych okoliczności stanowiłoby istotne naruszenie prawa. Jak już wspomniano, zaskarżone decyzje zostały wydane po 1 stycznia 2012 r. po wejściu w życie przepisów ustawy zmieniającej i nie można pomijać skutków wejścia w życie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1-2 tej ustawy. W myśl w/w regulacji z dniem wejścia w życie ustawy, czyli w dniu 1 stycznia 2012 r. : 1) parki narodowe będące państwowymi osobami prawnymi nabyły z mocy prawa prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oddanych dotychczas w trwały zarząd parków narodowych będących państwowymi jednostkami budżetowymi oraz własność położonych na tych nieruchomościach budynków i innych urządzeń oraz lokali; 2) decyzje o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz parków narodowych będących państwowymi jednostkami budżetowymi wygasły z mocy prawa. Przytoczone przepisy nie pozwalają wątpić, iż od dnia 1 stycznia 2012 r. prawo trwałego zarządu ustanowione na rzecz parków narodowych zostało zastąpione przez ustawodawcę prawem użytkowania wieczystego, a skutek ten nastąpił z mocy prawa. Decyzja wojewody wydawana na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. W tym dniu nastąpiło też wygaśnięcie decyzji o ustanowieniu na rzecz wymienionych w ustawie zmieniającej parków decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu. W ten sposób ustawodawca przesądził o bycie prawnym aktów stanowiących źródło trwałego zarządu. Jednocześnie budynki położone na tych nieruchomościach stały się własnością parków narodowych w tym [.] Parku Narodowego. [.] Park Narodowy dnia 1 stycznia 2012 r. stał się państwową osobą prawną z siedzibą w [.] (art. 5 pkt 4 ustawy zmieniającej). W konsekwencji - od 1 stycznia 2012 r. art. 10 ust. 2a ustawy nie mógł mieć zastosowania względem nieruchomości oddanych w trwały zarząd tego Parku Narodowego. Tego dnia prawo trwałego zarządu obejmujące dotychczas te nieruchomości przestało istnieć na skutek wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o ustanowieniu na rzecz parków narodowych prawa trwałego zarządu (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej). Tym samym, orzekanie o wygaśnięciu trwałego zarządu stało się bezprzedmiotowe, o czym zadecydowały przyczyny mające swe źródło w powołanych wyżej regulacjach. Nie było więc podstaw do merytorycznego orzekania a postępowanie należało w tej sytuacji umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Nakaz stosowania dotychczasowych regulacji z art. 14 ustawy zmieniającej nie może powodować odwrócenia skutków nabycia prawa własności budynków i znajdujących się tam mieszkań przez [.] Park Narodowy, a co najistotniejsze nie powoduje także powrotu do stanu sprzed wygaśnięcia trwałego zarządu z mocy prawa. Z treści art. 14 ustawy zmieniającej, nie wynika też, że decyzje o ustanowieniu trwałego zarządu zachowują moc prawną w przypadku złożenia wniosku o nabycie mieszkania. Powołany przepis nakazując stosowanie przepisów dotychczasowych nie wyklucza skutków wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, czyli nie nakazuje traktować jako niewygaszonych decyzji o ustanowieniu na rzecz parków narodowych trwałego zarządu. Innymi słowy, art. 14 ustawy zmieniającej nakazuje jedynie stosować poprzednio obowiązujące regulacje, co nie jest równoznaczne z zastosowaniem w sferze obrotu cywilnoprawnego konsekwencji wejścia w życie art. 7 ust. 1 pkt 1 – 2 ustawy zmieniającej. Trzeba też zauważyć, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte – jak wynika z treści zawiadomienia z dnia 13 października 2010 r. – z urzędu, w sprawie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez [.] Park Narodowy na części nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej jako działka nr 137/3. To, że [.] Park Narodowy figurował w prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów jako trwały zarządca ujawniony w takim charakterze w konkretnej księdze wieczystej nr [.] /6 wynika z akt sprawy. Z powszechnie dostępnej na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości przeglądarki ksiąg wieczystych wynika zaś, że aktualnie objęta tą księgą działka ewidencyjna nr 137/3 jest własnością Skarbu Państwa w wieczystym użytkowaniu [.] Parku Narodowego a podstawą takiego wpisu była decyzja Wojewody [.] z dnia [.] maja 2013 r. Trwały zarząd został zaś wykreślony. Dodać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Z ust. 2 tego przepisu wynika zaś, że domniemywa się, że prawo wykreślone nie istnieje. Co prawda wspomniana wyżej decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. miała charakter wyłącznie deklaratoryjny, ale w świetle zapisów w księdze wieczystej, wcześniej powołanych przepisów ustawy zmieniającej nie budzi wątpliwości, że w dacie orzekania przez organy w kontrolowanej sprawie nie było podstaw do dalszego prowadzenia i merytorycznego orzekania w sprawie wygaszenia trwałego zarządu [.] Parku Narodowego i to niezależnie od tego co zarzucał skarżący, że to rzekomo inny podmiot mógł być trwałym zarządcą działki nr 137/3. Odnosząc się do zarzutów skarżącego trzeba zauważyć, że [.] znajdują się w centralnej części [.] Parku Narodowego, więc nawet ewentualne zmiany granic tego Parku nie mogły mieć wpływu na to czy działka nr 137/3 znajduje się na terenie tego Parku czy też nie. Zgromadzone w aktach dowody i ujawniony w księdze wieczystej stan prawny przeczą twierdzeniom skarżącego, a nawet gdyby rzeczywiście to inna jednostka (według wskazań skarżącego – Nadleśnictwo [.]) miała być trwałym zarządcą działki nr 137/3 to i tak postępowanie byłoby bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. należałoby je umorzyć skoro – jak wcześniej wskazano – wszczęto i prowadzono je w sprawie wygaszenia trwałego zarządu [.] Parku Narodowego. Określony przedmiot postępowania administracyjnego, które umorzono nie zamyka drogi innym ewentualnym postępowaniom, jeśli okazałoby się, że trwały zarząd ustanowiono niezgodnie z prawem bądź nie było podstaw do jego ujawnienia w księdze wieczystej. Zakres kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie obejmował jednak tych kwestii. Fakt zaś złożenia przez skarżącego wniosku i data tej czynności nie są sporne. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze trzeba stwierdzić, iż skarżący nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., skoro Wojewoda nie przeprowadził przecież żądnych dodatkowych dowodów w postępowaniu odwoławczym. Bez znaczenie też na wynik sprawy pozostają okoliczności podnoszone już w toku postępowania sądowego, w tym także w piśmie z wnioskiem o otwarcie rozprawy na nowo. Wbrew zarzutom skargi stan prawny został przez organy dostatecznie zgłębiony i to właśnie ten stan, a właściwie jego zmiana nie pozwalały na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, tym bardziej biorąc pod uwagę jej ściśle określony w zawiadomieniu przedmiot, o czym wyżej wspomniano. Sformułowania użyte w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań (...) nie pozwalają na stwierdzenie, że możliwość kupna – sprzedaży mieszkań, o której mowa m.in. w jej art. 3 stanowi prawo podmiotowe osób uprawnionych. Wobec postanowienia w art. 3 ust. 1 tej ustawy, że mieszkania, których najemcami są osoby uprawnione mogą być zbywane (...), trudno tu nawet mówić o roszczeniu. Nie może być więc mowy o naruszeniu art. 7 ust. 4 ustawy zmieniającej. Organy nie ponoszą odpowiedzialności za zmianę stanu prawnego, bo o tym decyduje ustawodawca, a przewlekłe prowadzenie postępowania wykracza poza zakres kontroli legalności zaskarżonych decyzji w niniejszej sprawie. Kwestie te mogły być przedmiotem odrębnej skargi zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie mogło mieć także żadnego wpływu na wynik sądowej kontroli, że sprawy innych osób, które zakończono przed dniem 1 stycznia 2012 r. zostały rozstrzygnięte poprzez wygaszenie trwałego zarządu. Na to pozwalał bowiem obowiązujący wówczas stan prawny. Powołanie przez organ I instancji w podstawie prawnej art. 105 § 5 K.p.a. w świetle uzasadnienia decyzji stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, a taka wada mogła być i została zauważona przez organ odwoławczy, który ją właściwie ocenił i przywołał właściwa jednostkę redakcyjną. Ostatni zrzut skargi jest zupełnie niezrozumiały, skoro taka osoba nie brała udziału w postępowaniu i odnosi się prawdopodobnie do decyzji wydanej w innej sprawie. Niewątpliwie wadliwe w ocenie Sądu było zawiadomienie wysłane do stron przez Starostę w piśmie z dnia 18 listopada 2015 r., po decyzji Wojewody z dnia 22 września 2015 r., skoro postępowanie w konkretnej sprawie zostało już wcześniej wszczęte, a tym bardziej nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie "umorzenia postępowania w przedmiocie wygaszenia trwałego zarządu sprawowanego przez [.] Park Narodowy(...)". Wada ta nie miała jednak żadnego wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Wobec niestwierdzenia którejkolwiek z podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 P.p.s.a., skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.