II SA/Rz 1236/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za naruszenie koncesji w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] ustalającą opłatę dodatkową za rażące naruszenie warunków określonych w koncesji oraz opłatę podwyższoną za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji. W skardze poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji M. M. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazała, że jest rolnikiem, prowadzącym działalność gospodarczą. Podając osiągnięty w 2014 r. przychód z prowadzonej działalności, który wyniósł 132.107,55 zł wyjaśniła, że w 2015 r. przypuszczalnie będzie to podobna kwota. Podkreśliła, że posiadane obecnie na koncie środki są jej niezbędne do dokonania zasiewu upraw ozimych, paliwa na zbiory kukurydzy oraz spłatę kredytów i zobowiązań, co do których wierzyciele przesunęli jej terminy płatności. Ich brak będzie skutkował zaprzestaniem działalności oraz brakiem środków na utrzymanie rodziny. Zajęcie konta (skarżąca obciążona została kwotą ponad miliona złotych) spowoduje egzekucje i zaprzestanie działalności oraz brak środków na życie rodziny na cały przyszły rok i lata następne, co będzie "nie do odrobienia w przyszłości". W ocenie skarżącej wstrzymanie wykonanie decyzji uzasadnia także wynikająca z wyroku karnego i opinii biegłego sądowego oczywista nierzetelność opinii, stanowiąca podstawę ustaleń starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłankami wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., są tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Przedmiotem rozpoznawanego wniosku jest decyzja nakładająca na M. M., prowadzącą działalność gospodarczą pn: [...], opłatę dodatkową za rażące naruszenie warunków określonych w koncesji w kwocie 399 965,60 zł oraz opłatę podwyższoną za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji w kwocie: 755 670,50 zł. We wniosku skarżąca wskazała, że brak wstrzymania decyzji spowoduje jej upadłość i pozbawi rodzinę środków do życia. Natomiast wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia nierzetelne wykonanie opinii przez biegłego sądowego, stanowiącej postawę ustaleń starosty. W ocenie Sądu przywołane przez skarżącą okoliczności nie dowodzą istnienia w niniejszym przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona poza ogólnikowymi i gołosłownymi twierdzeniami o możliwość spowodowania upadłości skarżącej, nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim nie wykazała jakie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymania przedstawiła swoja sytuację majątkową, próbując wykazać, że jest osobą ubogą, nieposiadającą środków. Te okoliczności powiązane zostały z ustawowymi przesłankami wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W efekcie, strona zacytowała ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zdołała jednak wykazać, aby w przedmiotowej sprawie rzeczywiście zostały one spełnione przesłanki. Wyjaśnić należy wnioskodawczyni, że egzekucja kwoty stanowiącej opłatę dodatkową i podwyższoną nie musi nastąpić jednorazowo, poprzez jednokrotną czynność egzekucyjną. Istnieje możliwość rozłożenia tej relatywnie wysokiej kwoty na raty. Nadto kwestionowana decyzja nakłada na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej. Wykonanie takiego obowiązku tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Takich okoliczności strona skarżąca nie wykazała. Na marginesie, należy stwierdzić, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych, strona również opisywała swoją sytuację materialną w sposób mający wzbudzić przekonanie o tym, że jest osobą ubogą. Tymczasem, już po prawomocnym zakończeniu postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy strona uiściła kwotę 11 557, 00 zł, stanowiącą stosunkowy wpis sądowy od skargi w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z tej przyczyny Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie mógł uwzględnić zarzutu dotyczącego nierzetelnego sporządzenia opinii przez biegłego, która to stanowiła podstawę ustaleń organu I instancji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.