II SA/Rz 1242/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata T. P. z Kancelarii Adwokackiej [...] wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. II SA/Rz 1242/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi J. P. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] listopada 2011 roku, nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2011r. nr [...]. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.). Postanowieniem z dnia [...] października 2011r., opisanym powyżej, PINB w L. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez J. P. oraz nałożył na niego obowiązek zabezpieczenia budowy przed dostępem osób trzecich i przedstawienia odpowiedniej dokumentacji dotyczącej szopy na drewno opałowe. Postanowienie to zawierało pouczenie, że na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie a strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Od powyższego postanowienia odwołanie złożył J. P. wnosząc o jego uchylenie. Odwołanie to, datowane na dzień [...] października 2011r., wpłynęło do PINB w dniu [...] października 2011 r. (data widniejąca na prezentacie). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r., nr [...], wydanym w oparciu o art. 134 k.p.a., WINB stwierdził, że zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] jest niedopuszczalne. W motywach postanowienia podkreślono, że zgodnie z treścią art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dna 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623 t.j.), postanowienie PINB w L. nie podlega zaskarżeniu, ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości składania środka zaskarżenia na tego rodzaju orzeczenia. Podkreślono, że zgodne z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie gdy ustawa tak stanowi, zaś postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji w myśl art. 142 k.p.a. W związku z powyższym organ stwierdził, że na zaskarżone postanowienie nie służy zażalenie w związku z tym wniesione odwołanie jest niedopuszczalne. J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie organu II instancji i wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie k.p.a. w zakresie praw przysługujących stronie postępowania tj. art. 8 i 9 k.p.a., w szczególności poprzez błędną kwalifikację środka odwoławczego, 2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, i wszystkich podniesionych zarzutów w odwołaniu. Skarżący podniósł, że w związku z pouczeniem zawartym w postanowieniu PINB w L. o możliwości zaskarżenia postanowienia w odwołaniu od decyzji, złożył odwołanie od w/w postanowienia na podstawie art. 129 § 2 kpa. Zdaniem skarżącego PINB w L. błędnie sklasyfikował wniesiony przez niego środek odwoławczy. W dalszej kolejności skarżący przytoczył rozważania dotyczące zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jednak nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie tej zasady w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu podkreślono także, że w wydanych postanowieniach udzielono błędnej informacji dotyczącej sposobu ich zaskarżenia a tym samym naruszono zasadę określoną w art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie, bezspornym między stronami jest, że postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wstrzymał prowadzone przez skarżącego roboty budowlane nakładając jednocześnie obowiązki określone art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Bezspornym również jest, że postanowienie to zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie, a można je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji. Skarżący złożył "odwołanie" od wyżej wskazanego postanowienia, a więc organ odwoławczy prawidłowo, w wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. zaskarżonym postanowieniu o niedopuszczalności odwołania rozważył charakter postanowienia organu I instancji. W tym stanie rzeczy słusznie przyjął, że na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych przewidziane art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, które zgodnie z ust. 3 tego artykułu powinno określać obowiązki przedstawienia stosownych dokumentów w wyznaczonym terminie, nie przysługuje zażalenie. Słusznie więc stwierdził, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na podstawie wskazanych wyżej przepisów, do wniesienia zażalenia. W konsekwencji, ewentualne kwestionowanie treści tego postanowienia możliwe jest dopiero wówczas, gdy sprawa robót budowlanych zostanie rozstrzygnięta decyzją administracyjną. Zgodnie bowiem z treścią art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w przytoczonych wyżej przepisach, a mając na uwadze etap postępowania, na jakim jest wydawane oraz jego cel, podkreślić należy, że ma ono wyłącznie charakter incydentalny. Skoro zatem na postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, a zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a. na postanowienia wydane w toku postępowania służy stronie zażalenie, tylko gdy kodeks tak stanowi, prawidłowo organ odwoławczy wydał zaskarżone rozstrzygnięcie o niedopuszczalności wniesionego odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Z niedopuszczalnością bowiem środka zaskarżania, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu mamy do czynienia, między innymi, tak jak w rozpoznawanej sprawie, wówczas, gdy przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia takiego środka na określony akt. Zasadnie więc organ odwoławczy, po stwierdzeniu niedopuszczalności wniesionego przez skarżącego odwołania, wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. nie odnosząc się do jego merytorycznej oceny, a w tym stanie rzeczy niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w świetle naprowadzonych wyżej uwag podnieść należy, że są one przedwczesne na tym etapie postępowania, a ocena ich będzie możliwa w toku postępowania głównego. W tym stanie sprawy, Sąd nie dopatrując się dostatecznych podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa przez orzekający organ, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy , wskazanych przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/, działając na podstawie art. 151 tej ustawy, orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3, § 4 ust. 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./, po złożeniu przez pełnomocnika oświadczenia, że nie zostały zapłacone w całości lub w części.