II SA/Rz 1245/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 8 lipca 2024 r. nr SKO.4110.62.1041.2024 w przedmiocie zmiany odpłatności za pobyt w rodzinie zastępczej - postanawia – odrzucić skargę. A. F. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 8 lipca 2024 r. nr SKO.4110.62.1041.2024 w przedmiocie zmiany odpłatności za pobyt w rodzinie zastępczej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzję powyższą doręczono Skarżącej w dniu 16 lipca 2024 r., na co wskazuje Jej podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tego aktu zaś skarga na nią złożona została osobiście w Organie 21 sierpnia 2024 r. Wedle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Pouczenie takiej treści znajdowało się w kwestionowanej decyzji Kolegium. Skoro więc wskazana na wstępie decyzja SKO w Krośnie doręczona została Skarżącej 16 lipca 2024 r., to ostatnim dniem do złożenia skargi na ten akt był 16 sierpnia 2024 r., przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W warunkach sprawy ostatni dzień na wystąpienie ze skargą przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy tj. 15 sierpnia 2024 r., a zatem został on przesunięty na dzień następny tzn. 16 sierpnia 2024 r. Tymczasem, skargę złożono osobiście dopiero 21 sierpnia 2024r., o czym przesądza stosowna adnotacja pracownika Organu na jej złożonym egzemplarzu. W takiej sytuacji skargę jako spóźnioną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2, § 3 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.