II SA/Rz 1247/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy – zwolnienie od wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia zwolnić skarżącą od wpisu od skargi. B. K. w terminie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. od wniesionej do WSA w Rzeszowie skargi, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF zwróciła się o zwolnienie od niego. Wg jego treści, prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1275 zł. netto/m-c. Ponoszone przez nią wydatki obejmują zakup opału – ok. 2 tys. zł./sezon, opłaty za energię elektryczną – ok. 234 zł./2 m-ce i telefon – ok. 60 zł./m-c, zakup gazu w butli – 60 zł./m-c, ubezpieczenie domu i gospodarstwa – ok. 170 zł./rok, podatek – ok. 176 zł./rok oraz koszty dojazdu do pracy – ok. 400 zł./m-c; pozostałą kwotę wydatkuje na zakup żywności, środków czystość i ubrań oraz opłacenie doraźnej pomocy świadczonej jej w niezbędnych przypadkach przez inne osoby. Żyje na bieżąco, nie ma żadnych oszczędności. Jako posiadany majątek wykazała udział (11/12 części) w prawie własności objętego osuwiskiem budynku mieszkalnego o pow. 100 m² i w takiej samej części w nieruchomości rolnej o pow. 1,68 ha, Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Wobec wyraźnego wskazania przez B. K. w rubryce nr 4 wniosku PPF zakresu dochodzonego prawa pomocy, tj. zwolnienia od opłaty sądowej w kwocie 100 zł., przyjęto, że ubiega się ona wyłącznie o zwolnienie od wpisu od skargi. Zwolnienie to wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przesłanką przyznania jest wykazanie przez osobę wnioskującą braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza tej przesłanki w kontekście przedstawionych przez wnioskodawczynię okoliczności prowadzi do stwierdzenia o jej spełnieniu. Wynika to przede wszystkim z oceny jej sytuacji materialno – bytowej i możliwości finansowych. Wobec braku składników majątkowych przynoszących dochód lub mogących być spieniężonymi z przeznaczeniem na pokrycie związanych z jej udziałem w sprawie kosztów sądowych, jedynego źródła ich opłacenia możnaby upatrywać w dochodach z wynagrodzenia za pracę. Wysokość i charakter ponoszonych przez nią wydatków wskazuje jednak, że wyczerpują one całość tych dochodów, a ponadto są one związane z zaspokajaniem zwykłych, bieżących potrzeb życiowych, których zaniechanie bądź ograniczenie nie jest możliwe, lub byłoby co najmniej bardzo utrudnione i godziło w podstawy jej egzystencji (w tym zakresie należy podkreślić, że prawie 1/3 swych miesięcznych dochodów wnioskodawczyni przeznacza na koszty dojazdu do pracy). Zwrócenia uwagi wymaga też, że suma wydatków wymienionych kwotowo we wniosku PPF wynosi w rozliczeniu miesięcznym 882 zł.; oznacza to, że na zakup żywności, środków czystości, odzieży itp. skarżąca w skali miesiąca dysponuje stosunkowo niewielką kwotą ok. 400 zł., która również nie daje możliwości poczynienia oszczędności. W tej sytuacji należy uznać, że B. K. nie posiada środków pozwalających jej na opłacenie wpisu od skargi, przez co złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.