II SA/Rz 1250/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Przewóz Osób P.K. w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "GITD", z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 13 maja 2018 r. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji przeprowadzili w [...] kontrolę drogową autobusu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] oraz przyczepy lekkiej marki [...] [...]. Pojazdem kierował C.S., wykonujący krajowy przewóz drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy P.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przewóz Osób P.K. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]. Po otrzymaniu dokumentów z przeprowadzonej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej "WITD") wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2.900 (słownie: dwa tysiące dziewięćset) złotych stwierdziwszy naruszenia określone w: lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., dalej "u.t.d.") – 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji) oraz w lp. 5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – 2 x 950 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. P.K. w odwołaniu od decyzji Organu I instancji zaskarżając ją w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 2 x 950 zł, za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy zarzucił naruszenie art. 92 a u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniu 21 kwietnia 2018 r. i 28 kwietnia 2018 r., podczas gdy w pierwszym dniu kierowca odebrał 2 przerwy 33 minutową i 17 minutową. Ponadto zarówno 21, jak i 28 kwietnia 2018 r. występuje niezgodność rzekomego czasu prowadzenia pojazdu z godzinami rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również w kontekście odmienności ustaleń w decyzji z ustaleniami z załącznika do protokołu z dnia 13 maja 2018 r. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania poprzez nierozpatrzenie w sposób zupełny zgromadzonego materiału dowodowego, niepowiadomienie strony o ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, niewłaściwe uzasadnienie decyzji, a w szczególności niewyjaśnienie przyczyn rozbieżności pomiędzy ustaleniami w protokole kontroli drogowej, a stanem zawartym w decyzji, prowadzenie postępowania w sposób nie powodujący podnoszenie zaufania do organów administracji. Przedsiębiorca zażądał uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie kwoty 1900 zł i umorzenia postępowania w tym zakresie lub uchylenia zaskarżonej decyzji w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji Organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1- 6, art. 92c u.t.d., lp. 5.2, lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), rozdział I lit. f, rozdział VI ust. 4 załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podzielił stanowisko Organu I instancji, co do zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych naruszeń. Odnośnie pierwszego naruszenia określonego w: lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u..d. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014 pkt 1 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Konsekwencją powyższej regulacji jest naruszenie określone Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d. polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenia rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci: protokołu kontroli drogowej, dokumentacji fotograficznej, protokołu oględzin pojazdu udowodniono, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Podczas kontroli zainstalowanego w autobusie tachografu cyfrowego marki Siemens AG policjanci na podstawie wklejki legalizacyjnej ustalili, że tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe ostatnie badanie kontrolne przeszedł w dniu 28 sierpnia 2015 r. Kolejne badanie tachograf powinien przejść przed upływem 2 lat od tej daty, tj. w dniu 28 sierpnia 2017 r. Ponieważ przedsiębiorca nie przeprowadził wymaganego przeglądu tachografu przed upływem 2 lat od ostatniego badania oznacza, to że w dniu kontroli tachograf zamontowany w pojeździe o nr rej. [...] nie miał ważnego badania okresowego. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wyjaśnił, że stosownie do art. 4 lit a rozporządzenia (WE) nr 561/2006, "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie z art. 4 lit d ww. rozporządzenia "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Zebrany materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe wykazał, że kierowca C.S.: - przekroczył w dniu 21.04.2018 r., maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 41 minut od godziny 14:04 dnia 21.04.2018 r. do godziny 21:56 dnia 21.04.2018 r. czasu UTC+2. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu, który to by uzasadniał przekroczenia dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu i tym samym stanowił powód do nieprzestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kierowca w ww. okresie odebrał dwie przerwy minimum 15 minutowe w okresach od godz. 14:22 do godz. 14:55, od godz. 16:43 do godz. 17:02. Kara za powyższe wynosi 950 złotych, - przekroczył w dniu 28/29.04.2018 r., maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 29 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 59 minut od godziny 22:24 dnia 28.04.2018 r. do godziny 06:17 dnia 29.04.2018 r. czasu UTC+2. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu, który to by uzasadniał przekroczenia dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu i tym samym stanowił powód do nie przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kierowca w ww. okresie odebrał jedną przerwę minimum 15 minutową w okresach od godz. 03:25 do godz. 03:40 dnia 29.04.2018 r. Kara za powyższe wynosi 950 złotych. Odnośnie zarzutu niepowiadomienia strony o rozbieżnościach pomiędzy naruszeniem czasu pracy ustalonym przez dokonujących kontroli policjantów a ustaleniami Organu I instancji w ocenie GITD brak podstaw do stwierdzenia, że powiadomienie uniemożliwiło stronie wypowiedzenia się i przedstawienia swoich racji. Na podstawie art. 93 ust. 4 u.t.d. cały materiał z przeprowadzonej kontroli pojazdu został przekazany do PWITD w celu dalszej analizy i ewentualnego wszczęcia postępowania administracyjnego. W zawiadomieniu z dnia 28 maja 2018 r. strona została powiadomiona o naruszeniach stwierdzonych w trakcie kontroli. Ww. zawiadomienie zawierało informację o naruszeniach, jakie wykryto oraz w przypadku naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy został określony czas o jaki został przekroczony czas prowadzenia pojazdu. Ponieważ strona dysponowała zarówno protokołem z kontroli drogowej oraz zawiadomieniem o wszczęciu postępowania mogła w każdej chwili sprawdzić zgodność ustaleń protokołu z danymi zawartymi w zawiadomieniu i mając wątpliwości odnośnie zarzucanych jej naruszeń wypowiedzieć się w trakcie prowadzonego postępowania. Tego strona nie uczyniła. Natomiast organ I instancji w wydanej decyzji wyjaśnił, że policjanci dokonujący kontroli pojazdu o nr rej. [....] dniu 13 maja 2018 r. błędne określili naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy na skutek pomyłki, tj. błędnie określono początek prowadzenia pojazdy trwający maksymalnie cztery i pół godziny po okresie, którym kierowca winien odebrać 45 minutową przerwę. Strona została powiadomiona co do przedmiotu prowadzonego postępowania, tj. jakich naruszeń dopuścił się kierowca, a mimo to nie wnosiła żadnych zastrzeżeń w trakcie prowadzonego postępowania. Zatem w prowadzonym postępowaniu nie został naruszony art. 10 k.p.a. przez organ I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 1.900 zł została określona prawidłowo. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. Strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Po pierwsze wskazać należy, iż przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Takich dowodów na właściwą organizację strona nie przedstawiła. W odwołaniu zakwestionowała jedynie rozbieżność pomiędzy wielkością naruszenia czasu pracy zawartą w protokole kontroli drogowej, a tą zawartą w zaskarżonej decyzji. Natomiast przedsiębiorca nie wypowiedział się dlaczego do ujawnionego naruszenia czasu pracy doszło. Tymczasem kierowca w trakcie kontroli wyjaśnił, że jest ono spowodowane organizacją pracy. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie strona wyjaśniła, że dlaczego wykonywała przewóz drogowy bez ważnego przeglądu tachografu oraz co spowodowało, że jej kierowca dwukrotnie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P.K. zarzucił: 1) naruszenie art. 92a u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i wymierzenie odwołującemu się administracyjnych kar pieniężnych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu: w dniu 21 kwietnia 2018 r. w sytuacji gdy kierowca odebrał 2 przerwy trwające 33 minuty i 17 minut i poważne wątpliwości budzi niezgodność rzekomego czasu prowadzenia pojazdu z godzinami rozpoczęcia i zakończenia pracy jak również w kontekście odmienności ustaleń w decyzji z ustaleniami z załącznika do protokołu z dnia 13 maja 2018 r. w dniu 28 kwietnia 2018 r. w sytuacji gdy poważne wątpliwości budzi niezgodność rzekomego czasu prowadzenia pojazdu z godzinami rozpoczęcia i zakończenia pracy jak również w kontekście odmienności ustaleń w decyzji z ustaleniami z załącznika do protokołu z dnia 13 maja 2018 r. 2) naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wystarczająco dogłębny i wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do mylnego ustalenia, że przekroczony został maksymalny czas prowadzenia pojazdów w dniu 21 kwietnia 2018 r. jak również poprzez nie odniesienie przez organ odwoławczy do sformułowanych przez skarżącego zarzutów; 3) naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o ponownej analizie danych cyfrowych zawartych na karcie o nr PL [...] z dnia 21 kwietnia i uniemożliwienie tym samym ustosunkowania się przez stronę do okoliczności faktycznych ustalonych w odmienny sposób niż w protokole kontroli z 13 maja 2018 r.; 4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, a w szczególności nie wyjaśnienie przyczyn rozbieżności pomiędzy analizą danych cyfrowych wykonaną w dniu 13 maja 2018 r. a ponowną analizą (organ nie podaje daty ponownej analizy); 5) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynikającej z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, że wynikiem tego wytworzono u odwołującego się brak zaufania do organów administracji i naruszono tym samym świadomość i kulturę prawną u obywateli uczestniczących w tym postępowaniu; Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części tj. zakresie kwot po 950 zł tytułem przekroczenia maksymalnego czasu pracy bez przerwy w dnia 21 i 28 kwietnia 2018 r. i umorzenie postępowania w tym zakresie; zasądzenie od GITD na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w części w zakresie kwot 950 zł tytułem przekroczenia maksymalnego czasu pracy bez przerwy w dniach 21 i 28 kwietnia 2018 r. i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została oddalona, bowiem nie okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Organu odwoławczego była decyzja Organu I instancji utrzymująca w mocy decyzję Organu I instancji nakładającą na Skarżącego karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów u.t.d. w wysokości łącznej 2.900 zł z tytułu naruszenia określonego w: lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji) oraz z tytułu naruszenia określonego w lp. 5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – 2 x 950 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Podstawą nałożenia kary w wysokości 950 zł było stwierdzenie przez Organ I instancji, że kierowca C.S. w dniu 21 kwietnia 2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 11 minut prowadząc pojazd bez przerwy przez 6 godzin i 41 minut od 14:04 do 21:56 i odbierając tylko 2 przerwy od 14:22 – 14:55 i 16:43 – 17:02. Organ I instancji odnośnie tego naruszenia wskazał, ze w protokole kontroli z dnia 13 maja 2018 r. wpisano błędne informacje dotyczące analizy czasu pracy, co skutkowało koniecznością przeprowadzenia ponownej analizy karty kierowcy. W protokole tym wskazano, że w dniu 21 kwietnia 2018 r. ww. prowadził pojazd od 12:55 do 19:56 przekraczając czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godz. 53 minuty i prowadząc pojazd 6 godzin i 23 minuty. Podstawą nałożenia kolejnej kary w wysokości 950 zł było stwierdzenie przez Organ I instancji, że kierowca C.S. w dniu 28 kwietnia 2018 r. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 29 minut, przy stwierdzeniu, że prowadził go przez 6 godzin i 59 minut od 22:24 do 6:17 w dniu 29 kwietnia 2018 r. Kierowca po okresie prowadzenia pojazdu przez 4 i pół godziny zobligowany był do wykorzystania ciągłej przerwy o długości 45 minut, chyba że zaczyna okres odpoczynku, przy czym przerwę może zastąpić przerwą 15 minutową po której nastąpi przerwa 30 minutowa. W protokole z dnia 1 maja 2018 r. stwierdzono, że ww. prowadził pojazd od 20:24 (28 kwietnia 2018 r.) do 4:17 (29 kwietnia 2108 r.), przy czym organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego jego ustalenia odbiegają od treści protokołu odnośnie tej daty W odwołaniu wyraźnie zarzucono, że jego zakresem objęto tylko tę część decyzji, która nakłada na Skarżącego kary pieniężne w wysokości 2 x 950 zł zarzucając naruszenie art. 92 a u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniu 21 kwietnia 2018 r. i 28 kwietnia 2018 r., podczas gdy w pierwszym dniu kierowca odebrał 2 przerwy 33 minutową i 17 minutową. Odwołujący zarzucił, że zarówno 21, jak i 28 kwietnia 2018 r. występuje niezgodność rzekomego czasu prowadzenia pojazdu z godzinami rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również w kontekście odmienności ustaleń w decyzji z ustaleniami z załącznika do protokołu z dnia 13 maja 2018 r. Organ odwoławczy uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do tego zarzutu lakonicznie wskazał, że strona dysponowała zarówno treścią protokołu kontroli, jak i treścią zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w którym wskazano analogiczne, jak w decyzji Organu I instancji długości okresów, o jakie kierowca przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. Dysponując takimi danymi Skarżący mógł wątpliwie okoliczności sprawdzić i wypowiedzieć się, co do nich w trakcie postępowania administracyjnego. W ocenie Organu odwoławczego Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że kontrolujący policjanci błędnie określili początek prowadzenia pojazdu. Zatem art. 10 k.p.a nie został naruszony. W ocenie Sądu wspomniane wyżej rozbieżności pomiędzy treścią protokołu, a analizą przedstawioną w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji wyszczególnione w odwołaniu wymagały od Organu odwoławczego wnikliwych wyjaśnień, bowiem dotyczyły nie tylko "początku prowadzenia pojazdu". Jedno zdanie na ten temat zawarte w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, na które powołuje się Organ odwoławczy trudno nazwać "wyjaśnieniami" skoro wskazuje się w nim lakonicznie, że "błędne informacje dotyczące analizy czasu pracy kierowców w protokole" skutkowały ponowną analizą. Brak wnikliwych wyjaśnień w powyższym zakresie ze strony Organu II instancji zadecydował o tym, iż Sąd zobligowany był stwierdzić naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez II instancji w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na przyjęty w decyzjach wynik sprawy administracyjnej. Organ II instancji wydał rozstrzygnięcie dopuszczając się naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a., a nieprzekonujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji spowodowało naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało pozbawieniem strony niezbędnych wyjaśnień w zakresie faktów, jakich ustalenie legło u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Kolejną wada zaskarżonej decyzji wynikała z niedostrzeżenia przez Organ II instancji, że kontrolowana przezeń decyzja Organu I instancji została zaskarżona odwołaniem jedynie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2 x 950 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Zaskarżona decyzja, jakkolwiek w treści rozstrzygającej nakładała na skarżącego karę pieniężną stanowiąca sumę kar z tytułu dwóch stwierdzonych naruszeń w łącznej kwocie 2 900, 00 zł, w istocie składa się z dwóch autonomicznych rozstrzygnięć dotyczących dwóch różnych naruszeń określonych w dwóch różnych punktach załącznika nr 3 do u.t.d.: lp. 5.2. i 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., z których każde mogło być przedmiotem odrębnej decyzji także w sensie formalnym, tj. w postaci odrębnych dokumentów. W związku z powyższym wobec jednoznacznie wyartykułowanego w odwołaniu zakresu zaskarżenia i żądania wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej odwołaniem decyzji tylko w opisanej wyżej części decyzja Organu I instancji w pozostałym, niezaskarżonym zakresie stała się ostateczna i w tej części nie mogła już być weryfikowana w trybie zwykłym – o czym wyraźnie stanowi art. 16 k.p.a. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie powszechnie przyjmuje się dopuszczalność zaskarżenia, a tym samym wzruszenia – decyzji administracyjnej w części w sytuacji, gdy pozostałe (niezaskarżone) rozstrzygnięcia zawarte w takiej decyzji mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyroki NSA z 21 listopada 2012 r., I OSK 912/12; z 21 maja 2007 r. I OSK 556/06 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem jak wynika z treści rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienia Organ II instancji objął swym rozpoznaniem i rozstrzygnięciem całą decyzję utrzymując ją w mocy w całości – a więc także w niezaskarżonej części. Takie działanie organu jest równoznaczne z naruszeniem art. 16 i art. 127 § 1 k.p.a., polegającym na rozpoznaniu sprawy w zakresie szerszym niż zakres objęty odwołaniemi. Istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą ogólną dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, co nie znaczy, że organ jest uprawniony do działania z urzędu, gdyż postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości (art. 127 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że takie postępowanie może zostać uruchomione tylko w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. Odwołanie powoduje wszczęcie postępowania odwoławczego oraz wyznacza jego zakres. W przypadku, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części – co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – to Organ odwoławczy nie może wykroczyć poza granice wyznaczone przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji organ odwoławczy nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji Organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawy w zakresie objętym niezaskarżoną częścią orzeczenia, o ile, jak już wyjaśniono wyżej, decyzja zarówno w zaskarżonej, jak i niezaskarżonej części mogłaby być przedmiotem odrębnego, w sensie formalnym rozstrzygnięcia. Decyzja organu odwoławczego wydana bez odwołania strony (innego podmiotu działającego na prawach strony) – w całości albo w części – narusza przepisy postępowania, tj. art. 16 i art. 127 § 1 k.p.a. Wobec tego należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 16, art. 127 § 1 k.p.a., co skutkowało koniecznością jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.