II SA/Rz 1251/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.W. i P.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [... września 2017 r. znak sprawy: [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], którą wymierzono solidarnie skarżącym - wspólnikom spółki cywilnej P. – W. [...] S.C. P.P. M.W. z/s w [...] karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Nie zgadzając się z powyższą decyzją M.W. i P.P. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnioskując w niej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazali na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody oraz trudnych, wręcz niemożliwych do odwrócenie skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej. Powołali się na nieprawidłowości decyzji wynikające z tego, że została skierowana do podmiotów nie będących stroną w przedmiotowym postępowaniu. Wyjaśnili, że osiągany przez nich miesięczny dochód nie pozwala na uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak również istotnego uszczerbku w ich stanie majątkowym i w ich codziennej egzystencji. Porównanie wysokości kary i rocznej wysokości dochodów skarżących skutkuje konkluzją, iż uiszczenie kary pozostaje poza możliwościami finansowymi skarżących. Ponadto, ocena skutków wykonania decyzji z istoty rzeczy musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwe staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Brak wstrzymania wykonania decyzji może stać się zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżących oraz ich rodzin . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali, że w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku nie wyjaśnia bowiem, na czym w ocenie wnioskodawców polega niebezpieczeństwo powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków ani nie wykazują, jakie to mogą być skutki. Z treści uzasadnienia wniosku nie wynika także na czym polega niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody ani nie wynika, o jaką konkretnie szkodę chodzi. Skarżący ponadto nie dołączyli do skargi żadnych dokumentów źródłowych dotyczących ich aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej, z których można by wywodzić zasadność wniosku, a tym bardziej ocenić, że wyegzekwowanie objętej decyzją kwoty może być zagrożeniem dla bytu gospodarczego skarżących jako przedsiębiorców oraz zweryfikować twierdzeń skarżących o ich niestabilnej sytuacji finansowej. Na podstawie przedstawionej przez wnioskodawców argumentacji nie było możliwe ustalenie jakie negatywne następstwa wykonania decyzji mogą dla nich wyniknąć, co uniemożliwiło Sądowi zweryfikowanie czy pokrycie należności orzeczonej decyzją wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd działając z urzędu i dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy także nie dopatrzył się argumentów przemawiających za udzieleniem skarżącym wnioskowanej ochrony tymczasowej. Końcowo Sąd wskazuje, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Zatem zarzuty podniesione pod adresem zaskarżonej decyzji, w tym zarzut o jej skierowaniu do podmiotów nie będących stroną w tym postępowaniu, nie mogą w żaden sposób warunkować treści orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie. Należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.