II SA/Rz 1252/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W dniu 16 września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A.K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W piśmie z dnia 28 listopada 2015 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 2 grudnia 2015 r. skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje uniknięcie trudnych do odwrócenia skutków finansowych i uniemożliwi prowadzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie tych kosztów do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd. Podał, że nie mając przekonania co do słuszności ich naliczenia i ponoszenia nie chce narażać się na dodatkowe koszty. Zapłata tych kosztów oznaczałaby z kolei zgodę na ich poniesienie, co przeczyłoby celowości złożenia skargi na postanowienie wydane w przedmiocie ustalenia tych kosztów i zobowiązania skarżącego do ich zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa powyżej. Nie wykazał bowiem, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę po jego stronie. Jak już wyjaśniono powyżej przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może być jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia nie "jakiejkolwiek" szkody, ale musi to być szkoda znaczna lub niebezpieczeństwo powstania takich skutków, które noszą znamiona "trudnych do odwrócenia". Enigmatycznego uzasadnienia wniosku wskazującego wyłącznie na nieskonkretyzowane "trudne do odwrócenia skutki finansowe " mające być skutkiem wyegzekwowania od skarżącego kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie można uznać za wystarczające. Także ochrona przed ewentualną egzekucją komorniczą, jaką ma zapewnić postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie stanowi argumentu przemawiającego za uwzględnieniem wniosku. Podobnie zresztą, jak przekonanie o braku słuszności naliczenia tych kosztów, która to okoliczność będzie przedmiotem oceny Sąd na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Nadto należy zauważyć, że rodzaj obowiązku (obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego), którego dotyczy zaskarżone postanowienie nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. W przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego tego rodzaju postanowienia będzie istniała możliwość zwrotu zapłaconej kwoty. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia