II SA/Rz 1255/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. P. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 23 lipca 2024 r. nr SKO.415.235.3284.2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – skargę oddala – Przedmiotem skargi M.P. i M.Z. (dalej jako: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia 23 lipca 2024 r. nr SKO.415.235.3284.2023 w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy, wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r., nr [...], znak: [...], Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt"), działając na wniosek R.K., ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. [...], obręb - [...], w miejscowości B., gmina [....]. Kolejno decyzją z dnia 10 września 2021 r., nr [...], znak: [...], Wójt po rozpatrzeniu wniosku Skarżących, przeniósł na ich rzecz ww. decyzję z dnia 10 grudnia 2020 r. ustalającą warunki zabudowy. Wnioskiem z dnia 12 grudnia 2023 r. Skarżący wystąpili o stwierdzenie nieważności w całości zarówno decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2020 r. ustalającej warunki zabudowy, jak też decyzji z dnia 10 września 2021 r. o przeniesieniu na ich rzecz decyzji o warunkach zabudowy, zarzucając ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że dopiero w trakcie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę okazało się, że wydana pierwotnie decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wadliwa, ponieważ działka nr [...], z uwagi na przebieg infrastruktury energetycznej, w ogóle nie nadaje się do zabudowy. Załącznik graficzny do powyższej decyzji nie uwzględniał przebiegu infrastruktury energetycznej przez działkę, co wprowadziło nabywców nieruchomości w błąd. Zdaniem Skarżących decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ na dzień wydania decyzji na przedmiotowej nieruchomości nie zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 3, 5 oraz 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo decyzja ta została wydana z błędnym załącznikiem graficznym nieuwzględniającym linii energetycznej przebiegającej przez działkę. Skarżący wskazali, że skutkiem powyższych decyzji było złożenie wniosku o pozwolenie na budowę, a także zakup dwóch domów "do złożenia" za kwotę 250 000 zł każdy, co w tych okolicznościach skutkuje dla nich konkretnymi stratami materialnymi. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, SKO wskazaną na wstępie decyzją z dnia 23 lipca 2024 r., działając na podstawie art. 17 ust. 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), a także art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p."), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 10 września 2021 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dokonując analizy zakwestionowanej decyzji pod kątem rażącego naruszenia prawa, organ wskazał, że do wniosku o przeniesienie decyzji dołączone zostało oświadczenie R.K. o wyrażeniu zgody na przeniesienie decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz Skarżących, a także ich oświadczenie, że przyjmują w całości i bez zastrzeżeń wszystkie warunki zawarte w tej decyzji, a zatem zostały spełnione wymagania określone w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. pozwalające na wydanie przez Wójta decyzji z dnia 10 września 2021 r. o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie Kolegium, nie może więc być mowy o rażącym naruszeniu wyżej wymienionego przepisu. SKO zaznaczyło również, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi sytuacji, iż doszło do stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano kwestionowaną decyzję (tj. decyzję zależną), co może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdyż decyzją z dnia 22 lipca 2024 r., znak: [...], Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2020 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Organ zaznaczył również, że poniesienie strat materialnych nie jest wystarczające do stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje tego rodzaju podstawy nieważnościowej, natomiast wskazane przepisy Kodeksu cywilnego znajdują zastosowanie w stosownym postępowaniu przed sądem cywilnym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. Kolegium nie dopatrzyło się także spełnienia pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, zarzucili naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta z dnia 10 września 2021 r., podczas gdy: - w decyzji Wójta z dnia 10 września 2021 r., Skarżący oświadczyli, że przyjmują w całości bez zastrzeżeń wszystkie warunki zawarte w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie wiedząc wówczas, że decyzja ta wydana została z błędnym załącznikiem graficznym, który w ogóle nie uwzględniał linii energetycznej przebiegającej na działce, a co winien z urzędu uwzględnić organ administracji, - przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na Skarżących spowodowało złożenie przez nich wniosku o pozwolenie na budowę, a także zakup dwóch domów "do złożenia" za kwotę 250 000 zł każdy, w celu kontynuowania inwestycji, co doprowadziło do konkretnych strat materialnych, 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia sprawy w sposób wnikliwy i wyczerpujący, a w konsekwencji poczynienie ustaleń i interpretacji błędnych i sprzecznych z obowiązującym prawem, polegające na pominięciu w zaskarżonej decyzji kwestii braku wiedzy Skarżących, co do wadliwości działania Urzędu Gminy w [...] skutkujące wydaniem przez Wójta najpierw decyzji nr [...] z dnia 10 grudnia 2020 r., a w konsekwencji decyzji nr [...] z dnia 10 września 2021 r., co spowodowało szkodę w majątku Skarżących z uwagi na wdrożony przez nich proces inwestycyjny, który przez wadliwe decyzje nie może być zrealizowany. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinęli powyższe zarzuty, ponawiając w większości argumentację przedstawioną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Podnieśli również, że decyzja Kolegium z dnia 22 lipca 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. ustalającej warunki zabudowy również została przez nich zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy odpowiada prawu. SKO w pełni prawidłowo stwierdziło, że w stosunku do decyzji o przeniesieniu decyzji, ustalającej warunki zabudowy nie zachodzą takie okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. Jak prawidłowo wskazało Kolegium, w aktach postępowania znajduje się wniosek o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy, do którego dołączone zostało oświadczenie R.K. o wyrażeniu zgody na przeniesienie decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz Skarżących, a także ich oświadczenie, że przyjmują w całości i bez zastrzeżeń wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Zostały zatem spełnione warunki określone w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. pozwalające na wydanie przez Wójta decyzji z dnia 10 września 2021 r. o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nie zachodzą więc okoliczności, wskazujące na rażące naruszenie prawa, jak wskazywali Skarżący. Z argumentacji zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności a następnie w skardze wynika, że Skarżący zarzut dotyczący rażącego naruszenia prawa wywodzą z twierdzenia, że takim rażącym naruszeniem prawa obarczona jest decyzja o warunkach zabudowy. Z kolei decyzja o przeniesieniu warunków zabudowy jest decyzją zależną względem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (tak wyrok NSA z 11.01.2024 r., II OSK 1667/22, LEX nr 3689062). Z tego rodzaju sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem SKO w Krośnie decyzją z 22 lipca 2024 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2020 r., nr [...] nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 17 grudnia 2024r. o sygn. II SA/Rz 1262/24 oddalił skargę na tą decyzję z przyczyn szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu do tego orzeczenia. Reasumując należy wskazać, że Skarżący nie wskazali na żądne okoliczności, które wskazywałyby na to, że decyzja o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy jest obarczona wadą powodującą konieczność stwierdzenia nieważności. Akta postępowania, jak również sama decyzja nie wskazują, by tego rodzaju wadą było obarczone ww. rozstrzygnięcie. Podnoszone argumenty, dotyczące poniesienia strat materialnych nie mieszczą się w ramach przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie zachodzi również sytuacja, by doszło do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o którą wydano następnie decyzję zależną. Z tych przyczyn Sad stwierdził, że zaskarżona decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy odpowiada prawu. Z tych przyczyn skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.