II SA/Rz 1257/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego dla Miasta Rzeszowa na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 17 listopada 2015 r. nr XVIII/372/2015 w przedmiocie ustanowienia na drogach publicznych Rzeszowa strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych oraz wprowadzenia wysokości opłat za postój, wysokości opłaty dodatkowej i sposobu ich wyboru -skargę oddala- II SA/Rz 1257/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego dla miasta Rzeszowa jest - podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515, dalej: u.s.g.) oraz art. 13b ust. 3 i 4 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm., dalej: u.d.p.) uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 17 listopada 2015 r. nr XVIII/372/2015 w sprawie ustanowienia na drogach publicznych miasta Rzeszowa strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych oraz wprowadzenia wysokości opłat za postój pojazdów, wysokości opłaty dodatkowej i sposobu ich poboru, do której załącznik (oznaczony nr 2) stanowi Regulamin Strefy Płatnego Parkowania (dalej: Regulamin SPP) określający szczegółowy tryb postępowania przy naliczaniu opłaty za postój pojazdów samochodowych w ustanowionej na terenie miasta Rzeszowa Strefie Płatnego Parkowania, tryb wydawania abonamentów oraz prowadzenia postępowania kontrolnego uiszczania należnych opłat. Uchwale zarzucono istotne naruszenie w zapisie § 11 Regulaminu SPP przepisu art. 13b ust. 4 u.d.p. poprzez błędne przyjęcie, iż Rada Miasta posiada kompetencje do wprowadzenia procedury reklamacyjnej dla kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, wykraczając tym samym poza delegację zawartą w tym przepisie. W związku z powyższym Prokurator na podstawie art. 91 u.s.g. wniósł o stwierdzenie nieważności § 11 Regulaminu SPP. W uzasadnieniu skargi wskazał na zapis § 11 Regulaminu SPP, zgodnie z którym "Postępowanie reklamacyjne w sprawie opłat za postój w SPP prowadzi Administrujący SPP, za pośrednictwem COSPP" /COSPP – Centrum Obsługi Strefy Płatnego Parkowania w Rzeszowie; zgodnie z § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały, administrowanie Strefą zostało powierzone Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów z siedzibą w Rzeszowie/. Konsekwencją wprowadzenia tego uregulowania było rozpatrzenie od stycznia 2016 r., a więc od początku funkcjonowania SPP ponad 850 reklamacji kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za postój, z czego ponad 650 zostało przez Administrującego Strefą uwzględnionych. W dalszej części uzasadnienia Prokurator wskazując, że: - stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, którą zgodnie z dyspozycją art. 13b ust. 3 tej ustawy ustanawia rada miasta na wniosek prezydenta miasta po zaopiniowaniu przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, oraz - zgodnie z art. 13b ust. 4 u.d.p., rada miasta ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość opłaty dodatkowej, 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, 3) określa sposób pobierania opłaty dodatkowej wywiódł, że art. 13b ust. 4 u.d.p. nie daje organom gminy podstaw do wprowadzenia trybu reklamacyjnego, albowiem w określeniu "sposobu pobierania opłaty dodatkowej" nie mieści się kompetencja do ustanowienia procedury reklamacyjnej, a jedynie możliwość ustalenia zasad, trybu czy też czynności stricte technicznych pozwalających na dokonanie opłaty. Z przepisu art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika wprost, że za nieuiszczenie opłat o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1 u.d.p. pobiera się opłatę dodatkową. Obowiązek uiszczenia opłaty wynika bezpośrednio z przepisu prawa i nie daje organom gminy żadnego uprawnienia do uznawania, kiedy pobieranie opłaty jest zasadne a kiedy nie. Regulacja zawarta w § 11 Regulaminu SPP wykracza zatem poza delegację ustawową, albowiem powołane przepisy u.d.p. nie przyznają radzie miasta kompetencji do regulowania przepisami prawa miejscowego postępowania reklamacyjnego ani kompetencji do odstąpienia w wyniku przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego od zastosowania przepisu art. 13f ust. 1 tej ustawy. Kierowcy korzystający z postoju pojazdów w SPP mogą kwestionować obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jedynie w drodze egzekucji administracyjnej i przysługujących im w tym postępowaniu uprawnień, gdyż zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p., opłaty dodatkowe podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 1966 nr 24 poz. 151). Dyrektor Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów w Rzeszowie działający w imieniu Prezydenta Miasta Rzeszowa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zarzut skargi za pozbawiony podstaw. Wskazał, że niezasadne jest twierdzenie Prokuratora, iż konsekwencją wprowadzenia uchwałą kwestionowanego zapisu w § 11 Regulaminu SPP było rozpoznanie od stycznia 2016 r. ponad 850 reklamacji kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za postój, z czego ponad 650 zostało uwzględnionych. Wnoszący skargę błędnie zrozumiał, jakie konkretne czynności składające się na postępowanie reklamacyjne podejmowane są przez Administrującego SPP za pośrednictwem COSPP. Skarżący błędnie przyjmuje, że organ gminy zaskarżonym zapisem przypisał sobie uprawnienie do uznawania, kiedy pobieranie opłaty dodatkowej jest zasadne a kiedy nie w poszczególnych stanach faktycznych. Zaprzeczył, jakoby przypisał sobie kompetencje do uznawania zasadności wnoszenia opłat przez kierowców. Miejska Administracja Targowisk i Parkingów w Rzeszowie jako jednostka gminna której zadania statutowe polegają na organizacji i prowadzeniu parkingów, w tym m.in. na pobieraniu opłat za parkowanie pojazdów, poprzez zapis § 11 Regulaminu realizuje w całej rozciągłości wytyczne i przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., poprzez bezwzględne pobieranie opłat od kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Przy prowadzeniu postępowań organ nie czyni żadnych wyjątków czy odstępstw od przepisów obowiązującego prawa. Art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest bezwzględnie przestrzegany, a zapis § 11 jest niczym innym jak tylko czynnościami, które mieszczą się w dyspozycji art. 13b ust. 4 u.d.p., tj. określającymi sposób pobierania opłaty. Często bowiem dochodzi do sytuacji, w których kierowcy popełniają omyłki przy wpisywaniu numeru rejestracyjnego pojazdu w parkomacie, stąd koniecznym jest podjęcie czynności polegających na jej zweryfikowaniu z dowodem uiszczenia opłat za konkretny pojazd, co nie zmienia faktu, że po wyjaśnieniu takich okoliczności stricte technicznych poszczególnej sprawy, kwota opłaty dodatkowej jest w dalszym ciągu dochodzona. Na żadnym etapie tak nazwanego w uchwale postępowania reklamacyjnego nigdy nie dochodzi do weryfikacji zasadności ustawowego obowiązku wniesienia opłaty przez kierowców, lecz wyjaśnienia kwestii stricte technicznych. Organ nie posiada uprawnień do weryfikowania zasadności opłaty, lecz jako administrujący strefą zobowiązany jest do prowadzenia czynności wyjaśniających związanych z omyłką w numerze rejestracyjnym, wyjaśnieniem opóźnienia w transferze płatności elektronicznych spowodowany awariami technicznymi i chwilowym brakiem internetu, zweryfikowania opóźnionego zaczytania danych o wpłacie przez system płatniczy i wyjaśnienia tych okoliczności ze stronami zobowiązanymi do zapłaty itp. Postępowanie reklamacyjne nigdy nie ma charakteru uznaniowego w zakresie obowiązku uiszczania opłaty, gdyż wskazana wyżej jednostka nie jest organem uprawnionym do weryfikowania zasadności obowiązku ich wnoszenia. Obowiązek zapłaty wynikający z mocy u.d.p. zobowiązuje organ do każdorazowego doprowadzenia do wydania tytułu wykonawczego, a strona postępowania niezadowolona z otrzymanego tytułu egzekucyjnego ma ustawowe prawo do wniesienia zarzutów na etapie postępowania egzekucyjnego w administracji. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem skarżącego Prokuratora, iż regulacja § 11 Regulaminu wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 13b ust. 4 u.p.r.d., który zezwala radzie miasta m.in. na określenie sposobu pobierania opłat. Zaskarżony zapis w uchwale jest niczym innym jak tylko regulacją, która pozwala na prowadzenie przez organ czynności stricte technicznych i wyjaśniających w sprawie dokonywanych przez kierowców opłat. To, że zostało nazwane w uchwale postępowaniem reklamacyjnym służy wyłącznie celom praktycznym, związanym ze zrozumiałym i czytelnym udzieleniem informacji, w jakim trybie podejmowane są wszelkie czynności wyjaśniające. Prokurator niezasadnie w związku z tym przyjmuje, że zaskarżony zapis Regulaminu wykracza poza delegację ustawową. Organ zapisem tym nie zastąpił procedur przymusowego ściągnięcia w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - na co błędnie w skardze naprowadza prokurator, lecz poprzez użycie słów postępowanie reklamacyjne określa czynności, które Administrator za pośrednictwem COSPP zmuszony jest podjąć i które mieszczą się w terminie "sposób pobierania opłaty". Termin ten nie jest zdefiniowany, jednakże należy w pełni zaakceptować definicję sformułowaną przez WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 3 marca 2010 r. II SA/Go 88/09, iż "zgodnie z powszechnie przyjętym znaczeniem słowa "sposób" przyjmuje się określony tryb postępowania, formę wykonania pewnych czynności lub też to, co umożliwia osiągnięcie lub wykonanie czegoś. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy zwrot "sposób pobierania opłat" oznacza określony tryb postępowania pozwalający na osiągnięcie celu, jakim jest uiszczenie przez parkującego należnej opłaty za postój w strefie. Niewątpliwie chodzi tu o uregulowanie takich czynności, jak techniczna i organizacyjna metoda uiszczenia opłaty czy sposób potwierdzenia faktu jej uiszczenia, tj. wydanie parkującemu stosownego potwierdzenia w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Nie jest kwestionowane przez strony, że takim aktem jest objęta skargą uchwała RM Rzeszowa z dnia 17 listopada 2015 r. nr XVIII/372/2015 w sprawie ustanowienia na drogach publicznych miasta Rzeszowa strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych oraz wprowadzenia wysokości opłat za postój pojazdów, wysokości opłaty dodatkowej i sposobu ich poboru (art. 40 ust. 1 u.s.g. i art. 13b ust. 3 u.d.p.). W sprawie nie budzi także wątpliwości dopuszczalność i skuteczność wniesienia skargi przez Prokuratora (art. 8 § 1 i art. 50 § 1 w zw. z art. 52 § 1 i art. 53 § 2a P.p.s.a.). Zgodnie z art. 13b ust. 4 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (...); 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 /istota tej regulacji pozostaje analogiczna w aktualnej treści tego przepisu, w którego pkt 1 mowa jest o ustalaniu wysokości opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b (...), zaś w pkt 3 o określaniu sposobu pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1/. Prokurator skarżąc w/w uchwałę zarzucił naruszenie przez RM Rzeszowa art. 13b ust. 4 u.d.p. zapisem zawartym w § 11 stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały Regulaminu SPP, zgodnie z którym "Postępowanie reklamacyjne w sprawie opłat za postój w SPP prowadzi Administrujący SPP, za pośrednictwem COSPP". Zdaniem skarżącego Prokuratora, RM wykroczyła poza zawartą we wskazanym przepisie u.d.p. delegację ustawową, błędnie przyjmując, że posiada kompetencje do wprowadzenia procedury reklamacyjnej dla kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. W kontekście tego zarzutu należy przede wszystkim podkreślić, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego RM w Rzeszowie zobowiązana była do przestrzegania dyrektyw stanowienia prawa powszechnie obowiązującego, wynikających z art. 94 Konstytucji RP. Zgodnie z nim, stanowienie prawa miejscowego następuje na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Oznacza to m.in. zakaz modyfikacji regulacji ustawowych i normowania materii ustawowej w inny sposób niż zostało to przewidziane przez ustawodawcę, co generalnie sprowadza się do niedopuszczalności wyjścia normami aktu prawa miejscowego poza granice upoważnienia ustawowego. Zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) nie pozwala bowiem na funkcjonowanie w obrocie prawnym aktów normatywnych sprzecznych z normami wyższego rzędu. Niezastosowanie się przy stanowieniu prawa miejscowego do wskazanych wymogów stanowi przesłankę do unieważnienia uchwały; w myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis ten należy stosować wraz z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl ust. 4 tego artykułu, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Wobec jednak braku ustawowego zdefiniowania zarówno naruszeń istotnych jak i nieistotnych, ich wyjaśnienia należy poszukiwać w doktrynie i w orzecznictwie sądowym. Za naruszenia istotne uznaje się uchybienia prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, do których zalicza się m.in. naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak - "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny", Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2016 r. II FSK 3595/13 - LEX nr 2036630 i z 11 lutego 1998 r. II SA/Wr 1459/97 - Lex nr 33805). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Dokonując na podstawie tak zakreślonych kryteriów kontroli zaskarżonej uchwały Sąd nie podzielił zasadności podniesionego względem niej przez Prokuratora zarzutu. W ocenie Sądu Prokurator niesłusznie wywiódł, że zakwestionowany § 11 Regulaminu SPP dotyczy wprowadzenia procedury reklamacyjnej dla kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, gdy tymczasem w zapisie tym jest mowa o postępowaniu reklamacyjnym w sprawie opłat za postój w SPP. Stanowi to zasadniczą różnicę rzutującą na brak trafności tego zarzutu. Jest ona o tyle istotna, gdyż zarówno u.d.p. jak i zaskarżona uchwała – przy braku odrębnych definicji – wyraźnie przewidują i odnoszą do kwestii postoju pojazdów w strefach płatnego parkowania dwie różne opłaty, tj. opłatę za postój pojazdów (art. 13 i art. 13b u.d.p., § 2 – 4 uchwały) oraz opłatę dodatkową za nieuiszczenie opłat o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (art. 13f u.d.p., § 5 uchwały). Także art. 13h u.d.p. przewiduje w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno - prywatnym możliwość pobierania przez partnera prywatnego zarówno opłat o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, jak i opłaty dodatkowej o której mowa w art. 13f ust. 1. Zróżnicowanie to wynika również wprost z tytułu zaskarżonej uchwały "w sprawie (...) wprowadzenia wysokości opłat za postój pojazdów, wysokości opłaty dodatkowej (...)". Fakt rozróżnienia opłaty za postój pojazdów w ustanowionej na terenie miasta Rzeszowa SPP oraz opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu w SPP znajduje ponadto odzwierciedlenie w zapisach Regulaminu SPP. Tym samym – zdaniem Sądu – brak jest uzasadnionych podstaw, aby przewidziane w zakwestionowanym przez Prokuratora § 11 Regulaminu postępowanie reklamacyjne w sprawie opłat za postój w SPP odnosić równocześnie do opłat dodatkowych. Stwierdzenie to uzasadnione jest tym bardziej, o ile wziąć pod uwagę systematykę u.d.p., w tym zwłaszcza jej art. 13b, względem którego ust. 4 pkt 3 Prokurator zarzuca RM Rzeszowa przekroczenie delegacji ustawowej wspomnianym zapisem § 11 Regulaminu. Całość regulacji art. 13b u.d.p. odnosi się bowiem tylko i wyłącznie do opłaty za postój w strefie płatnego parkowania i nie ma w nim w ogóle mowy o opłacie dodatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Prokurator na poparcie podniesionego zarzutu wywiódł błędną treść ust. 4 tego artykułu, wskazując, że zgodnie z tym przepisem, "rada miasta ustalając strefę płatnego pakowania: 1) ustala wysokość opłaty dodatkowej, 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, 3) określa sposób pobierania opłaty dodatkowej". Jak już jednak wskazano powyżej, kluczowa w kontekście podniesionego zarzutu treść pkt 1 i 3 jest inna, gdyż tak w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały jak i obecnie, dotyczą one nie opłaty dodatkowej, ale opłaty o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, tj. opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania; wg art. 13b ust. 4 u.d.p., rada miasta ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. W konsekwencji wyklucza to skuteczność zarzutu skargi naruszenia zapisem § 11 Regulaminu SPP art. 13b ust. 4 u.d.p. poprzez rzekome przekroczenie przez RM Rzeszowa delegacji ustawowej i wprowadzenie procedury reklamacyjnej dla kierowców kwestionujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Powyższe koresponduje w pełni ze stanowiskiem prezentowanym w sprawie przez działającego w imieniu Prezydenta M. Rzeszowa (reprezentującego RM Rzeszowa) Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów w Rzeszowie, iż zapis § 11 Regulaminu SPP mieści się w dyspozycji art. 13b ust. 4 u.d.p. i nie narusza jego pkt 3 dotyczącego określenia przez radę miasta przy ustalaniu strefy płatnego parkowania sposobu pobierania opłaty o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora, że przewidziane w § 11 Regulaminu postępowanie reklamacyjne dotyczy możliwości odstępowania od uiszczenia opłaty dodatkowej. To, że w tej regulacji mowa jest o postępowaniu reklamacyjnym – które jako takie nie zostało przewidziany w u.d.p. – nie oznacza, że w istocie takie postępowanie przez Administrującego SPP jest prowadzone, a tym bardziej że w jego ramach następuje weryfikacja obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej w przypadku oczywistego braku uiszczenia opłaty za postój. Zdaniem Sądu, analiza § 11 w świetle pozostałych postanowień Regulaminu SPP oraz zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że jak już wyżej wykazano, w regulacji tej chodzi tylko i wyłącznie o opłatę za postój w SPP, której konsekwencją nieuiszczenia może być dopiero obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Sąd podziela argumentację, że sporna regulacja – jak wynika z jej literalnego brzmienia - ma na celu wyłącznie ewentualną weryfikację obowiązku poniesienia opłaty za postój pojazdów i dotyczy sytuacji, gdy kwestionowany jest sam obowiązek jej poniesienia (np. w przypadku, gdy stwierdzono brak opłaty, niemniej nastąpiło to względem pojazdu co do którego nie zachodził obowiązek jej uiszczenia) lub co prawda została ona uiszczona, niemniej nie zostało to prawidłowo wykazane stosownym potwierdzeniem (np. wskutek awarii technicznych parkometrów, oczywistych omyłek przy wpisywaniu numerów rejestracyjnych pojazdów itp.). Czym innym w takiej sytuacji jest kwestionowanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, gdy nie budzi wątpliwości sam obowiązek uiszczenia opłaty za postój. W tym zakresie należy przyznać rację skarżącemu Prokuratorowi, że może się to odbywać tylko w toku postępowania egzekucyjnego zmierzającego do przymusowego ściągnięcia opłaty dodatkowej. Nie jest to zresztą podważane przez Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów w Rzeszowie, wg którego na żadnym etapie postępowania reklamacyjnego nie dochodzi do weryfikacji zasadności obowiązku wniesienia przez kierowców opłaty za postój w SPP. Konkludując, niezasadnie Prokurator zarzucił w skardze, że zapis § 11 Regulaminu wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 13b ust. 4 pkt 3 u.p.r.d., który zezwala radzie miasta na określenie sposobu pobierania opłat za postój w strefie płatnego parkowania. Podejmowane na podstawie tego zapisu Regulaminu czynności o charakterze techniczno – wyjaśniającym co do dokonywanych przez kierowców opłat mieszczą się dyspozycji tego artykułu i nie zastępują procedur przymusowego ściągania opłaty dodatkowej w trybie określonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Logiczne jest przy tym, że do poniesienia opłaty dodatkowej może być zobligowany tylko taki podmiot, na którym ciążył obowiązek poniesienia opłaty za postój pojazdu i taka opłata nie została przez niego uiszczona. Słuszne jest zatem stanowisko, że w opisanych sytuacjach zbędne jest przenoszenie tych czynności na etap postępowania egzekucyjnego. Sąd podziela przy tym wyrażone w toku rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku stanowisko pełnomocnika Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów w Rzeszowie (radcy prawnego) o pewnej nieadekwatności określenia "procedura reklamacyjna" względem podejmowanych czynności, podzielając słuszność rozważanej zmiany na czynności wyjaśniające lub sprawdzające. Z opisanych wyżej względów nie wpływa na zasadność wniesionej skargi, o której oddaleniu Sąd w opisanych okolicznościach faktycznych i prawnych orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.