II SA/Rz 1263/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku D.W. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty sądowej od skargi i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję W.P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. II SA/Rz 1263/17 U Z A S A D N I E N I E W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika radcy prawnego, podając w uzasadnieniu wniosku, że jest emerytką, zamieszkuje wraz z bezrobotnym bratem, który pozostaje na jej utrzymaniu. Skarżąca oświadczyła, że z uwagi na stan zdrowia korzysta z poradni specjalistycznych i ponosi koszty leczenia i rehabilitacji. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bratem. Jako majątek oświadczyła dom jednorodzinny o pow. 73 m² o wartości ok. 200.000 zł, mieszkanie o pow. 30,6 m² i wartości ok. 100.000 zł oraz działki (nieruchomości gruntowe) o pow. 633 m², 298 m² i udział w działce o pow. 700 m², dwa samochody osobowe o wartości 7.000 zł i 6.000 zł, posiada oszczędności na kwotę 11.000 zł oraz polisę o wartości ok. 50.000 zł . Odnośnie dochodów skarżąca wskazała, że pobiera emeryturę w wysokości 2.243 zł oraz uzyskuje dochód z tytułu wynajmu mieszkania 500 zł miesięcznie. Oświadczyła, że koszty utrzymania domu wraz z mediami wynoszą ok. 500 zł miesięcznie, koszty utrzymania dwóch osób to kwota 1500 zł, koszty leczenia i rehabilitacji ok. 300 zł, koszty utrzymania samochodu wraz z zakupem paliwa 300 zł. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy, uregulowana ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika, m.in. radcy prawnego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskodawcę zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) i nie ma żadnych obiektywnych możliwości na zdobycie środków z przeznaczeniem na prowadzenie postępowania sądowego. Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty (takie winny być przedłożone skoro strona skarżąca stara się wykazać brak możliwości finansowych) powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której poniesienie jakichkolwiek kosztów zachwieje sytuacją materialną i bytową strony w takim stopniu, że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, że skarżąca nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy zarówno w pełnym zakresie, tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, jak i częściowym, i to w jakiejkolwiek postaci: zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienia zawodowego pełnomocnika w sprawie. Zbędnym było zwracanie się o jakiekolwiek dodatkowe informacje i wyjaśnienia w sprawie sytuacji materialnej skarżącej, ponieważ z treści formularza jednoznacznie wynika, że jest ona w stanie ponieść ciężar ewentualnych kosztów postępowania; dochody skarżącej z uwzględnieniem okoliczności, że utrzymuje ona brata pozwalają na godne warunki życia, a co najistotniejsze skarżąca posiada oszczędności w wysokości 11.000 zł. Ten stan posiadania sprawia, że skarżąca w całości jest w stanie pokryć koszty postępowania bez najmniejszego uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek skarżącej w kontekście jej sytuacji materialnej, a ta stanowi grunt do stosowania przesłanek instytucji prawa pomocy, należy ocenić jako subiektywny. Wyjaśnić w tym miejscu należy bowiem, że instytucja prawa pomocy z założenia ma służyć osobom, które z uwagi na swoją sytuację materialną nie są w stanie wygospodarować środków pieniężnych na obronę swoich interesów. Podsumowując należy stwierdzić, że skarżąca nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie; nie tylko nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a wręcz odwrotnie- wykazała, że posiada możliwości finansowe prowadzenia postępowania sądowego. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.