II SA/Rz 127/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w informacjach na opakowaniu, ulotce informacyjnej i prezentacji internetowej - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą na opisaną w sentencji decyzję A Sp. z o.o. z/s w [...], dalej "Spółka" wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją ta utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wydaną w sprawie dotyczącej etykietowania, prezentacji i reklamy suplementu diety [...] produkcji A Sp. z o.o. nakazującą dokonanie skarżącej Spółce: 1. zmian w informacjach na opakowaniu, w ulotce informacyjnej, 2. prezentacji internetowej na podanych w sentencji decyzji stronach internetowych poprzez wyeliminowanie oświadczenie zdrowotnego "Dla szybkiej poprawy sprawności seksualnej" W motywach wniosku Spółka wskazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na utracie produktów oznaczonych zakwestionowanym sformułowaniem w postaci konieczności ich zniszczenia, a także w postaci konieczności zniszczenia zapasów oznakowań. Przesłankę tę należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienie skargi akt ten zostanie wzruszony. W niniejszej sprawie można mówić o znacznej szkodzie w więc takiej która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot czy wyegzekwowanie spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, której powstania upatruje w następstwie wykonania zaskarżonej decyzja. Niezbędnym jest zatem podanie chociażby w przybliżeniu rzędu jej wielkości w zestawieniu z informacjami o sytuacji majątkowej Spółki potwierdzonymi dokumentacją źródłową. Spółka nie dostarczyła Sądowi żadnych informacji, które pozwoliłby mu na zweryfikowanie czy w istocie takie niebezpieczeństwo występuje. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy dokonana przez Sąd z urzędu także nie dostarczyła Sądowi takich danych. Brak takich informacji, dokumentacji oraz niewskazanie wysokości kosztów dokonania objętych decyzją zmian w informacjach o produkcie na opakowaniu, w ulotce informacyjnej oraz prezentacji internetowej czyni gołosłownym twierdzenie o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w majątku Spółki. Powyższe argumenty uzasadniają zatem stwierdzenie, że Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowił jak w sentencji.