II SA/Rz 127/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego -skargę oddala- Przedmiotem skargi L. R. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], wydana w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], Starosta Powiatu [...] uznał L. R. z dniem 5 marca 2014 r. za osobę bezrobotną. Z kolei decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2015 r. z powodu rozpoczęcia odbywania stażu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], Starosta Powiatu [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie utraty przez L. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2015 r., zakończone opisaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Jako przesłankę wznowienia organ wskazał art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: "Kpa" Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Starosta działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], wydaną w przedmiocie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2015 r. i jednocześnie umorzył postępowanie we wskazanej wyżej sprawie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podał, że – jak ustalono w toku postępowania wznowieniowego – skarżąca w okresie 1 – 12 maja 2014 r. wykonywała pracę zarobkową. Tym samym winna utracić status osoby bezrobotnej od 1 maja 2014 r. W odwołaniu od tej decyzji L. R. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania organu I instancji w całości. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W realiach opisywanej sprawy nie wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ustalono bowiem jaki podmiot i na podstawie jakich przepisów prawnych odprowadził składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne skarżącej w okresie 1 – 12 maja 2014 r. W tej kwestii organ oparł się jedynie na piśmie ZUS Oddział w [...], nie dostrzegając, że w stosunku do odwołującej się nie została wydana decyzja o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej przed skierowaniem jaj na staż, wydaniem decyzji o przyznaniu prawa do stypendium oraz orzeczeniem o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2015 r. W ocenie odwołującej się, uchybienia te doprowadziły w konsekwencji do naruszenia art. 33 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z." poprzez błędne uznanie, że nie spełniała ona wymogów formalnych do uznania jej za osobę bezrobotną z dniem 1 maja 2015 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 u.p.z. oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił opisaną wyżej decyzję Starosty Powiaty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. w części rozstrzygającej o umorzeniu postępowania w sprawie utraty przez L. R. statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2015 r. i jednocześnie pozbawił L. R. statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2014 r. Organ odwoławczy podał, że rozpatrując sprawę oparł się na piśmie ZUS Oddziału w [...] z dnia 9 marca 2017 r., z którego wynika, że od 1 maja 2014 r. odwołująca się został zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług z kodem tytułu ubezpieczenia 041100. Ponadto w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia, z których wynika, że w okresie od 1 – 12 maja 2014 r. L. R. świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia dla E. sp. z o.o. z/s w K., zaś w okresie 2 – 12 maja 2014 r. na rzecz "A." sp. z o.o. z/s w W. Zdaniem Wojewody, wskazane wyżej okoliczności wyczerpują przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., obligującą do wznowienia postępowania, a zatem wznowienie postępowania w kwestionowanej sprawie uznać należało za w pełni zasadne. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie Starosta Powiatu [...] już w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania przeprowadził analizę przepisów u.p.z. i wskazał jednoznacznie, że skarżąca powinna utracić status osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2014 r., podczas gdy postanowienie o wznowieniu postępowania stanowić winno podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, niemniej celem wznowienia postępowania powinno być ponowne określenie stanu faktycznego sprawy z chwili podjęcia konkretnej decyzji. Tym samym, gdyby w dniu 6 maja 2015 r, znana była Staroście okoliczność podjęcia przez odwołującą się wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia, to strona w wyniku postępowania utraciłaby status osoby bezrobotnej nie od 1 maja 2015 r. a od 1 maja 2014 r. Wydanie zaś decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego stanowiło rażące naruszenie prawa, gdyż wobec zgromadzonych dowodów organ I instancji winien uchylić własną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. w całości i wydać merytoryczne rozstrzygnięcie o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 maja 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, L. R. wniosła o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie, zaskarżonej decyzji w części orzekającej o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie merytoryczne w innym zakresie oraz na innej podstawie materialnoprawnej w stosunku do zakresu wszczętego przez organ I instancji postępowania, co oznacza, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W niniejszej sprawie skarga podlega oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, tak procesowego, jak i materialnego. W pierwszej kolejności podać należy, że prowadzone przez organy postępowanie administracyjne toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego - w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tak więc podstawa wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie. Brak realizacji którejkolwiek przesłanki uniemożliwia oparcie wznowienia na tej podstawie tak z urzędu, jak i na wniosek (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1108/12, publ. cbosa). W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania wznowieniowego była decyzja z dnia [...] maja 2015 roku nr [...], którą orzeczono o utracie przez skarżącą z dniem 1 maja 2015 r. statusu osoby bezrobotnej z powodu rozpoczęcia odbywania stażu. Status osoby bezrobotnej skarżąca nabyła na podstawie decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Organy uznały, iż wobec decyzji z [...] maja 2015 roku, którą orzeczono o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organy w uzasadnieniach swoich decyzji zawracały uwagę na fakt, że po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2015 roku, uzyskały informację, iż skarżąca w okresie od 1 – 12 maja 2014 r. świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia dla E. sp. z o.o. z/s w K., zaś w okresie 2 – 12 maja 2014 r. na rzecz "A." sp. z o.o. z/s w W. i z tego tytułu została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług z kodem tytułu ubezpieczenia 041100. W ocenie organów, gdyby te nowe okoliczności faktyczne były znane organowi wydającemu decyzję w dniu [...] maja 2015 roku, skarżąca utraciłaby status bezrobotnego nie z dniem 1 maja 2015 roku – w związku z podjęciem stażu, lecz z dniem 1 maja 2014 roku – w związku z podjęciem zatrudnienia. Sąd przedmiotową ocenę podziela. Ponieważ skarżąca ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2015 roku utraciła status osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2015 roku, procesowo niedopuszczalne było ponowne orzekanie w tym przedmiocie i pozbawianie skarżącej statusu osoby bezrobotnej, tyle że z dniem 1 maja 2014 roku. Skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania było więc adekwatne do analizowanego stanu faktycznego. W kwestii merytorycznej zasadności założenia, że skarżąca powinna utracić status osoby bezrobotnej z dniem 1 maja 2014 roku, Sąd również nie ma wątpliwości. Jak wynika z art., 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. jednym z wymogów uznania danej osoby za bezrobotnego jest brak zatrudnienia, brak wykonywania innej pracy zarobowej oraz zdolność i gotowość podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z kolei z art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z. poprzez inną pracę zarobkową rozumie się wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło (...). Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w Urzędzie Pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych lub innych form pomocy wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 2015 r., III SA/Kr 1633/14, publ. Lex nr 1625658). Istotne w przedmiotowej sprawie jest to, że osoba, która wykonuje pracę zarobkową na podstawie umowy cywilnoprawnej (jaką jest umowa zlecenia) traktowana jest jak osoba zatrudniona, a okoliczność ta wyłącza możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej (tak też wyrok WSA w Opolu z dnia 9 sierpnia 2010 r., II SA/Op 354/10, publ. Lex nr 666351). Utrata statusu bezrobotnego następuje z dniem zaistnienia zdarzenia powodującego jego utratę, a nie z dniem wejścia do obrotu prawnego decyzji administracyjnej stwierdzającej ten fakt – decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Skutki prawne w tego typu sytuacjach powstają więc wstecz, a nie od momentu wydania decyzji deklaratoryjnej. Decyzje deklaratoryjne nie kreują nowych stanów prawnych, a tylko stwierdzają ich istnienie, dlatego mogą być wydawane w każdym czasie. Obowiązkiem organu zatrudnienia jest wszczęcie postępowania administracyjnej w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego i jego orzeczenie z datą wcześniejszą niż data wszczęcia postępowania, jeżeli zdarzenie powodujące powstanie obowiązku wydania takiej decyzji nastąpiło w tym wcześniejszym dniu – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017r. sygn. VIII SA/Wa 428/17. Analogicznie, w niniejszej sprawie, po wznowieniu postępowania, należało wyeliminować z obrotu prawnego dotychczasową decyzję z dnia [...] maja 2015 r. i wydać kolejne rozstrzygnięcie pozbawiając skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia, w którym podjęła zatrudnienie – zob. w tej kwestii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. I OSK 2450/16. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż skarżąca w okresie od 1 – 12 maja 2014 r. świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia dla E. sp. z o.o. z/s w K., zaś w okresie 2 – 12 maja 2014 r. na rzecz "A." sp. z o.o. z/s w Warszawie i z tego tytułu została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług z kodem tytułu ubezpieczenia 041100. Skarżąca nie kwestionowała faktu podjęcia zatrudnienia. Skarżąca podnosi w skardze zarzut, że organy nie zbadały kwestii gotowości i zdolności skarżącej do podjęcia zatrudnienia, a to wobec jej twierdzeń, iż wykonywanie umów zlecenia w okresie od 1 do 12 maja 2014 roku, w żaden sposób nie wyłączało takiej możliwości, gdyż miało charakter incydentalny. Sąd zwraca uwagę, co monitowały również organy, że skarżąca wezwaniem z dnia 4 października 2017 roku, doręczonym w dniu 13 października 2017 roku, została wezwana do przedłożenia umów zawartych z E. sp. z o.o. z/s w K. oraz "A." sp. z o.o. z/s w W., celem rozważenia przedmiotowych kwestii. Skarżącą pouczono, iż nieprzesłanie umów spowoduje rozpoznaniem sprawy w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Skarżąca odebrała wezwanie osobiście w dniu 13 października 2017 roku, jednak nie zdecydowała się na jakąkolwiek reakcję procesową. W świetle art. 7 Kpa, skarżąca w sprawach które dotyczą jej interesów zobowiązana jest współpracować z organem prowadzącym postępowanie. Jeżeli skarżąca powołuje się na dowody, w oparciu o które możliwe jest poczynienie ustaleń dla nie korzystnych, a których to dowodów nie posiada organ prowadzący postępowania, to chcąc owe korzyści w ustaleniach odnieść, skarżąca powinna "udostępnić" przedmiotowe dowody organowi. Skarżąca tego nie uczyniła, stąd też zarzuty w przedmiocie nieustalenia, czy skarżąca była zdolna i gotowa podjąć pracę, Sąd ocenił jako niezasadne. Pomimo nieprzedstawienia przez skarżącą umów zawartych z E. sp. z o.o. z/s w K. oraz "A." sp. z o.o. z/s w W., kwestia zdolności i gotowości do pojęcia pracy przez skarżącą mogła być oceniona na podstawie pozostałego materiału dowodowego; w aktach znajdują się zaświadczenia obu podmiotów o wykonywaniu pracy przez skarżącą oraz pismo ZUS informujące o zgłoszeniu skarżącej od ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Skarżąca faktu wykonywania pracy również nie kwestionowała. Pozostając w obrębie zagadnienia gotowości i zdolności skarżącej do podjęcia pracy Sąd wskazuje, iż nie podziela stanowiska, że podjęte przez skarżącą zatrudnienie miało charakter incydentalny, co uzasadnia ocenę o nieproporcjonalnej "reakcji’ organów i nieuprawnionym pozbawieniu skarżącej statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2014 roku. Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie nie w jakimkolwiek stosunku cywilnoprawnym, ale tylko w takim, który koliduje z gotowością do podjęcia pracy. Ważnym elementem ustawowej definicji osoby bezrobotnej jest pozostawanie w pełnej i rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ol 661/16, opub. w LEX nr 2083859). Sąd podziela również ocenę, iż w konkretnym układzie faktycznym podjęcie zatrudnienia może mieć tak znikomą intensywność, że bezrobotny nie utraci gotowości i zdolności do pojęcia zatrudnienia w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.p.z. Nie można jednak przyjąć, że skarżąca w takiej sytuacji się znalazła. Skarżąca wykonywała pracę przez 12 dni, co świadczy, iż w tym okresie nie mogła jednocześnie pozostawać w gotowości do pojęcia zatrudnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych za zatrudnienie incydentalne uznaje się przykładowo wykonywanie pracy na myjni przez cztery godziny, jednego dnia – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. IV SA/Gl 1010/17. Nie można natomiast przyjąć, że zatrudnieniem incydentalnym i tym samym niepowodującym utraty gotowości do podjęcia zatrudnienia jest praca przez 12 dni, w tym przez 11 dni u dwóch podmiotów. Odnosząc się do wymogu poinformowania bezrobotnego o okolicznościach, które mają wpływ na jego status – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2017 r. I OSK 547/17, Sąd zwraca uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się podpisana przez skarżącą informacja, którą pouczono ją między innymi o tym, że osobą bezrobotną jest osoba niewykonująca innej pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia i umowy o dzieło – pkt II ppkt 2 Informacji. Pouczono ją również, że utrata statusu bezrobotnego następuje w razie niespełnienia warunków określonych w pkt II. Nie można się wreszcie zgodzić i z tym zarzutem skargi, który odnosi się do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania – art. 15 Kpa. Skarżąca nietrafnie podnosi, że organ II instancji orzekając o pozbawieniu jej statusu bezrobotnego od 1 maja 2014 roku, "w miejsce" pierwszo-instancyjnego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania, orzekał w nowej sprawie. Zdaniem skarżącej organy obu instancji prowadziły postępowania w innych sprawach: organ I instancji w przedmiocie umorzenia postepowania, a organ II instancji w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego. Taka konstatacja jest nietrafna. Postępowanie było prowadzone w ramach postępowania wznowieniowego. Przedmiot analizy organów obu instancji był ten sam: ocena, czy skarżąca powinna utracić status bezrobotnego z dniem 1 maja 2015 roku, czy też – wobec wystąpienia nowych okoliczności faktycznych - z inną datą – vide postanowienie o wznowieniu postępowania z 21 czerwca 2017 roku. Ustalenia faktyczne i oceny prawne organów obu instancji są tożsame, wadliwa jedynie była formuła procesowa zakończenia postępowania administracyjnego przez organ I instancji, w części, w której umorzył on postępowanie. W uzasadnieniu organ I instancji wprost stwierdza: "Z uwagi na powyższe okoliczności powinna Pani utracić status osoby bezrobotnej z dniem 01.05.2014r. tj, z dniem podjęcia pracy zarobkowej (...)". Treść uzasadnienia decyzji pierwszo-instancyjnej jednoznacznie przesądza o kierunku czynionych przez organ ustaleń oraz formułowanych wobec nich ocen prawnych. Z tego też względu za zgodne z prawem i wskazane należało uznać, rozstrzygnięcie organu II instancji, którym uchylono decyzje organu I instancji w części umarzającej postępowanie i jednocześnie orzeczono o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2014 roku. Nie było to orzekanie w nowej sprawie, a jedynie procesowa konwalidacja wadliwej formuły zakończenia postępowania w sprawie. Art. 151 § 1 pkt 2 Kpa nakazuje, w razie ustalenia, iż zachodzą podstawy wznowieniowe, uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Decyzja umarzająca postępowanie nie jest decyzją rozstrzygającą o istocie sprawy, jest to decyzja, która w inny sposób kończy postepowanie w danej instancji – art. 104 § 2 Kpa. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, iż wystąpiły podstawy wznowieniowe i zachodzi konieczność orzeczenia o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego z dniem 1 maja 2014 roku. Rozstrzygnięcie o istocie sprawy było więc wymagane. Jeszcze raz należy podkreślić, organy obu instancji wydając swoje rozstrzygnięcia oparły się na tym samym stanie faktycznym i w ten sam sposób go oceniły, wskazując iż wobec podjęcia pracy zarobkowej z dniem 1 maja 2014 roku, skarżąca z tym właśnie dniem powinna utracić status bezrobotnego. Z powołanych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.