II SA/Rz 1275/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. znak sprawy: [...] ([...]) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], którą wymierzono skarżącemu W.K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Firma Produkcyjno Usługowo Handlowa "[...]" W.K. w R. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnioskując w niej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków. Wskazał, że przychody z prowadzonej działalności gospodarczej są znacznie mniejsze niż wydatki wobec czego w ostatnich latach ponosił straty w wysokości. Na dowód przedłożył 4 bilanse za obejmujące okres od 2014 r. do 30 września 2017 r. Podał, że jako mąż i ojciec ma na utrzymaniu rodzinę co wiąże się z koniecznością finansowania opłat w, na dowód czego przedłożył faktury Vat dokumentujące wysokości opłat za usługi telekomunikacyjne, wodę, gaz energię elektryczna, telewizję cyfrową, monitoring domu oraz decyzję zmieniającą wymiarową w sprawie podatki rolnego, leśnego i od nieruchomości. Podał, że uraz kolana jego córki wygenerował koszty konsultacji lekarskiej i badań, co także udokumentował fakturami Vat. Przedstawione okoliczności, w ocenie skarżącego wskazują na ryzyko zagrożenia zaspokojenia podstawowych potrzeb w razie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z treści uzasadnienia wniosku nie wynika jakoby zapłata kary pieniężnej objętej decyzją mogła skutkować niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody w majątku skarżącego ani nie wynika, o jaką konkretnie szkodę chodzi, a tym bardziej, że może ona mieć wymiar znaczny. Skarżący nie dołączył do skargi takich dokumentów źródłowych które w sposób pełny obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową oraz majątkową, z których można by wywodzić zasadność wniosku, a tym bardziej ocenić, że wyegzekwowanie objętej decyzją kwoty może być zagrożeniem dla bytu gospodarczego skarżącego jako przedsiębiorcy oraz zweryfikować jego twierdzeń o ryzyku zagrożenia zaspokojenia podstawowych potrzeb jego rodziny w razie wykonania decyzji. Wykazanie straty ponoszonej w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w kolejnych latach nie przesądza w żaden sposób o kondycji finansowej skarżącego. Skarżący nadal bowiem pozostaje w obrocie gospodarczym, kontynuując prowadzoną działalność, a przy ocenie rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej i jego zdolności finansowych kluczowe znaczenie, oczywiście w zestawieniu z innymi okolicznościami, ma wysokość przychodu uzyskanego przez skarżącego w kolejnych latach, który w 2014 r. wyniósł 500. 301, 32 zł, w 2015 r. 501. 380, 59 zł, w 2016 r. 587. 535, 78 zł, oraz w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 30 września 2017 r. 489 608, 58 zł. Strata sama w sobie jako wynik porównania przychodów i kosztów ich uzyskania nie jest miarodajna dla oceny rzeczywistej kondycji finansowej podmiotu gospodarczego. Podmiot ten posiada bowiem legalne instrumenty równoważenia tych dwóch pozycji celem zminimalizowania obciążeń podatkowych i skorzystanie z nich może skutkować wystąpieniem straty przy jednoczesnym dalszym prowadzeniu działalności gospodarczej. Sam fakt ponoszenia straty w żadnym więc wypadku nie potwierdza, jakoby uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary miało skutkować powstaniem ryzyka znacznej szkody uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zwrócić uwagę należy także na to, że skarżący wprawdzie dołączył do wniosku decyzję zmieniającą decyzję wymiarową w sprawie podatki rolnego, leśnego i od nieruchomości, jednak jej adresatem jest żona skarżącego. Sąd zwraca uwagę, że z treści tego dokumentu wynika, że żona skarżącego dysponuje znacznym majątkiem nieruchomym w postaci nieruchomości gruntowych i lokalowych opodatkowanych podatkiem od nieruchomości w wysokości 18 729, 00 zł za 2017 r. oraz nieruchomościami leśnymi i rolnymi. Skarżący jednak nie wyjaśnił, jaki wpływ na powstanie znacznej szkody może mieć uiszczenie wskazanego wyżej podatku, bowiem nie podał źródeł pokrycia tych należności podatkowych, tym bardziej w kontekście tego, że nieruchomości należą do majątku osobistego jego żony ani też wysokości dochodów żony, nie podał też czy pozostają w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej czy też nie. W żadnym wypadku informacje o ponoszonych przez niego wydatkach związanych z opłatami za media czy leczenie córki nie wpisują się w argumentację mogąca w jakikolwiek sposób świadczyć zagrożeniu dla bytu gospodarczego skarżącego, zaś informacja o kosztach monitoringu tylko potwierdza, że skarżący dysponuje środkami finansowymi na pokrycie tego kosztowanego i nie związanego z zapewnieniem podstawowych potrzeb wydatku. Brak kompleksowych informacji o sytuacji majątkowej i finansowej uniemożliwił Sądowi udzielenie skarżącemu żądanej ochrony tymczasowej. Sąd działając z urzędu i dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy także nie dopatrzył się argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.