II SA/Rz 1275/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2025 r. nr SKO.4170/45/2025 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia – skargę oddala – Starosta [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") decyzją z [...] maja 2025 r. nr [...] nałożył na BB (dalej: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 170 550 zł, za usunięcie bez zgody posiadacza nieruchomości 15 sztuk drzew rosnących na działce ewid. nr [...], stanowiącej własność Gminy [...]. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Wyjaśnił, że nie kwestionuje faktu, że do wycinki doszło. Działanie to jednak nie wynikało z umyślnego naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody. Wskazał na swój stan zdrowia, zdiagnozowaną chorobę, potwierdzoną dołączoną dokumentacją medyczną, która wpłynęła na jego zdolność oceny sytuacji i podejmowanych decyzji. Zwrócił się o uchylenie decyzji Starosty i odstąpienie od nałożenia kary, ewentualnie znaczne obniżenie jej wysokości, z uwagi na stan zdrowia i niezdolność do pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 18 czerwca 2025 r. nr SKO.4170/45/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.") i art. 88 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 8, art. 89 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 1-5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1478 ze zm. – dalej: "u.o.p.") w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. poz. 1330), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uznało, że organ I instancji słusznie przyjął, że BB zlecił firmie wycinkę drzew na swojej działce ewid. nr [...] oraz w pasie drogowym drogi gminnej na działce ewid. nr [...], bez zgody posiadacza nieruchomości. Potwierdzeniem powyższego jest: 1/ oświadczenie złożone 14 lutego 2025 r. przez skarżącego wskazujące, że 13 lutego 2025 r. zlecił firmie ścinkę drzew w pasie drogi gminnej działka nr [...], zawiadomienie Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2025 r. o usunięciu na działce o nr ewid. [...] stanowiącej własność Gminy [...] drzew bez wymaganego zezwolenia oraz bez zgody właściciela działki. W konsekwencji SKO uznało, że prawidłowo nałożono na skarżącego, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. karę pieniężną za usunięcie drzew bez zgody posiadacza nieruchomości. Wysokość kary została ustalona na podstawie art. 89 ust. 1 u.o.p. w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1 u.o.p. Zdaniem Kolegium postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo a decyzja odpowiada prawu. Wyjaśniło jednocześnie, że przedmiotowa decyzja ma charakter związany i organ nie ma żadnej dowolności w tym zakresie. Wskazało także, że argumenty dotyczące stanu zdrowia odwołującego, pozostają bez znaczenia w sprawie. Dołączona dokumentacja medyczna nie potwierdza okoliczności podnoszonych w odwołaniu, że w terminie, w którym doszło do wycinki drzew, odwołujący znajdował się w stanie znacznego zaburzenia [....] wynikającego z rozpoznanej choroby oraz złego stanu zdrowia. SKO zauważyło, że dokumentacja medyczna załączona do odwołania posiada daty wytworzenia z okresu lipiec 2024 - wrzesień 2024 (tj. znacznie wcześniej niż miała miejsce wycinka drzew) oraz 8 i 9 kwietnia 2025 r. (tj. po wszczęciu postępowania w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia na działce ewid. nr [...]). Stwierdziło także, że przepisy u.o.p. nie przewidują możliwości uwzględnienia okoliczności powoływanych w odwołaniu. Odnośnie wniosku dotyczącego odstąpienia od nałożenia kary lub obniżenia jej wysokości SKO, wskazało na art. 189a § 2 k.p.a. i wyjaśniło, że ustawa o ochronie przyrody stanowi lex specialis w stosunku do k.p.a. Przepis art. 189f k.p.a., dotyczący odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, nie może znaleźć zastosowania. Organ nie ma także możliwości miarkowania kary z uwzględnieniem okoliczności, na które powołuje się skarżący. Końcowo organ pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosku o zastosowanie ulgi o jakiej mowa w art. 89 ust. 11 u.o.p. Skarżący – reprezentowany przez fachowego pełnomocnika adw. [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez sporządzenie i przyjęcie oświadczenia skarżącego z 14 lutego 2025 r. w warunkach wykluczających jego swobodę oraz świadomość treści złożonego oświadczenia, bowiem w całości zostało ono podyktowane skarżącemu przez urzędnika bez udzielenia pouczenia związanego z jego znaczeniem prawnym oraz skutkami, a także bez zapewnienia skarżącemu realnej możliwości sformułowania własnego stanowiska i wyjaśnienia sytuacji, co w konsekwencji prowadzi do nieważności złożonego oświadczenia, bądź co najmniej braku jego mocy dowodowej; - art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie sytuacji zdrowotnej skarżącego, który przedłożył zaświadczenia lekarskie [...], potwierdzające, że leczy się [....] (cechy [...], zaburzenia pamięci świeżej, podejmowanie, nieracjonalnych decyzji) oraz dokumentację medyczną, w tym kartę diagnostyki i leczenia [...] z rozpoznaniem [...], które to okoliczności bez wątpienia wpłynęły na podejmowane przez niego decyzje, w tym brak racjonalizmu w złożonym oświadczeniu, które swoją treścią w żaden sposób nie odpowiada rzeczywistości; - art. 10 w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o terminie oględzin, w sytuacji gdy organ ma obowiązek zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, skutkiem czego skarżący został pozbawiony przysługujących mu praw dotyczących udziału w tej czynności dowodowej i odniesienia się do ustaleń z nich wynikających, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie niepełnego materiału dowodowego, a w szczególności: braku w aktach sprawy mapy, która wskazywałaby jak przebiega granica pomiędzy działkami nr [...]; braku sporządzenia dokładnej dokumentacji fotograficznej z pomiarów pni wyciętych drzew w sporządzonym protokole z 14 marca 2024 r., w którym to zostały wyłącznie wypisane pomiary obwodów, lecz bez żadnej dokumentacji zdjęciowej, która to potwierdza, zwłaszcza, że w oględzinach skarżący nie brał udziału, gdyż nie był o nich zawiadomiony, a co w konsekwencji skutkowało pozbawieniem go prawa do wzięcia udziału w czynnościach dowodowych, składania wyjaśnień, zastrzeżeń i wniosków; braku uwzględnienia, że skarżący od wielu lat jest posiadaczem tej części nieruchomości na której zostały wycięte drzewa i regularnie zlecał przycięcie gałęzi z drzew, które stanowiły realne niebezpieczeństwo dla osób przechodzących bądź przejeżdżających, gdyż czuje się jak jej właściciel; - naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie był posiadaczem nieruchomości, na której doszło do wycięcia drzew, co skutkowało bezzasadnym nałożeniem kary pieniężnej, a co najmniej miało wpływ na jej wysokość. Wobec powyższych zarzutów skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżący zwrócił się ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dołączonych dokumentów. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty i za konieczne uznał ponowne przeprowadzenie postępowania a w szczególności: przesłuchanie skarżącego i brata AB celem wykazania okoliczności wycinki drzew a w szczególności zakresu zlecenia (czy dotyczyło ono podcięcia gałęzi czy wycięcia drzew) i ewentualnie w dalszej kolejności firmy pilarskiej. Koniecznym także jest ustalenie jednoznacznych praw właścicielskich do nieruchomości oraz kto posiadał tę nieruchomość oraz przeprowadzenie oględzin po prawidłowym zawiadomieniu stron. W odpowiedzi na skargę SKO zwróciło się o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z 18 listopada 2025 r., sygn. II SA/Rz 1275/25 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w spawie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie bez zgody posiadacza nieruchomości drzew na działce nr [...]. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p.: Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości 2. Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. Na podstawie art. 89: administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. 7. W przypadku usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej. 11. Organ może umorzyć 50% wymierzonej kary, o której mowa w ust. 1 lub 2, osobom fizycznym, które na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej usunęły lub zniszczyły drzewo lub krzew albo uszkodziły drzewo, w przypadku gdy osoby te nie są w stanie uiścić kary w pełnej wysokości bez znacznego uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, jeżeli dochód miesięczny na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym roku. W sprawie Organy zgodnie ustaliły, że na działce nr [...] dokonano na zlecenie skarżącego w dniu 13 lutego 2025 r. wycinki 15 sztuk drzew. O fakcie dokonanej wycinki na działce nr [...] organ został zawiadomiony przez Wójta Gminy [...] w dniu 19 lutego 2025 r. Ustaleń dokonano na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego w dniu 14 lutego 2025 r. oraz przeprowadzonych oględzin. Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu 13 lutego 2025 r. zlecił wykonanie wycinki na działce przylegającej do jego lasu ( działki [...]), w pasie drogi gminnej – tj. działki [...], i że w tym dniu firma wycięła kilkanaście drzew w tym: dębów, brzóz i sosen. We wniesionym od decyzji organu I instancji odwołaniu skarżący nie kwestionował faktu, że doszło do usunięcia drzew wskazał jedynie, że usunięcie drzew nie wynikało z umyślnego naruszenia przepisów, lecz było wynikiem choroby, która wpłynęła na zdolność oceny sytuacji. Jak podał znajdował się w leczeniu [....] i [...], które wpłynęło na brak świadomości konsekwencji prawnych podjętych działań. Argumenty te zostały rozszerzone w skardze, w której pełnomocnik Skarżącego twierdzi, że treść oświadczenia została skarżącemu podyktowana, nie miał świadomości znaczenia złożonego oświadczenia, jak również nie został uprzedzony o odpowiedzialności wynikającej z jego złożenia. W tym miejscu należy podkreślić, że wyłączną i wystarczającą podstawą nałożenia kary administracyjnej, jest działanie bezprawne, tj.m.in. sprzeczne z wymogiem uprzedniego uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew. Bezprawne usunięcie drzew stanowi delikt administracyjny, w którym nie bada się stopnia zawinienia strony, ani nieokreślonych ustawowo okoliczności, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność w tym zakresie. Za przyjęciem wskazanego poglądu przemawia przede wszystkim to, że ani przepisy u.o.p., ani ogólne normy prawa administracyjnego nie pozwalają wyprowadzić innych przesłanek nałożenia kary za usunięcie drzew niż bezprawność. Zobiektywizowana odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.o.p. oznacza, że wystarczające jest samo wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, a więc wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu, a wycięciem drzew, spowodowanego działaniem posiadacza danej nieruchomości. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2025 r. III OSK 1263/22 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście ocenić należy podjętą przed Sądem próbę zwolnienia się z odpowiedzialności poprzez odwoływanie się do mających miejsce w przeszłości przypadków podcinania gałęzi drzew na działce [...] jako zagrażających bezpieczeństwu ruchu, do których gmina nie zgłaszała pretensji, a dodatkowo jak podaje skarżący i na co przedkłada stosowne oświadczenia, na spotkaniu wiejskim w [...] w dniu [...] poinformowano właścicieli działek leśnych, przyległych do drogi stanowiącej działkę nr [...] o konieczności przycięcia gałęzi. W odniesieniu do tych twierdzeń wyjaśnić należy, że czynności pielęgnacyjne w obrębie korony drzewa nieprzekraczające wskazanych przez ustawodawcę wielkości nie podlegają reglamentacji ustawy i co oczywiste nie usprawiedliwiają całkowitej wycinki drzew. Również wezwanie do uporządkowania działek nie usprawiedliwia pozaprawnych działań właścicieli działek. Odnosząc się do zarzutów złożenia oświadczenia pod wpływem błędu, w stanie wyłączającym świadomość, czy pod dyktando pracownika, stwierdzić należy, że żadna z tych okoliczności nie została wykazana w sposób pozwalający nadać jej skutek prawny. Skarżący nie wykazał, że działał w stanie wyłączającym świadomość. Nie dowodzą tego przedłożone dokumenty leczenia szpitalnego, z których wynika, że leczy się [...] czy zaświadczenie lekarza [...] z 8 kwietnia 2025 r., że poddał się leczeniu. Z dokumentów tych nie sposób wywnioskować, że składając w dniu 14 lutego 2025 r. oświadczenie nie był w stanie ocenić znaczenia swoich słów. Nie ma również dowodów na to, że treść oświadczenie zostało mu podyktowana przez urzędnika. Złożone na piśmie oświadczenie stanowiło luźną, niczym nie skrępowaną wypowiedź, złożoną co należy podkreślić bezpośrednio po zdarzeniu. Z akt nie wynika aby zostało ono złożone przed urzędnikiem. Nieuzasadnione są w związku z tym zarzuty o braku pouczenia o odpowiedzialności za opisany czyn, czy braku swobody wypowiedzi. Poza tym oświadczenie nie było zeznaniem świadka czy wyjaśnieniem strony w postępowaniu, aby towarzyszyło mu pouczenie o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań czy prawie odmowy składania zeznań czy wyjaśnień w sytuacji gdy mogłoby to to narazić jego bądź jego najbliższych na odpowiedzialność karną, szkodę majątkową, albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy państwowej. Twierdzenie, że skarżący nie złożyłby tej treści oświadczenia, gdyby miał świadomość grożącej odpowiedzialności tym bardziej skłania do przekonania, że stanowiło ono szczere wyjawienie faktów. Nieświadomość grożącej odpowiedzialności nie pozbawia tego dokumentu wiarygodności. Nie może go również podważać, kolejne złożone przez skarżącego w dniu 28 lipca 2025 r., tj. po wydaniu decyzji Organu II instancji, a przed złożeniem skargi do Sądu, w którym podał, że myślał, że wycięte drzewa stanowią własność jego rodziny, a także, że gdyby miał świadomość tego, że będzie odpowiadał finansowo za wycinkę drzew nigdy takiego oświadczenia by nie złożył. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący odwołał złożone przez siebie oświadczenie, to podkreślić należy, że nie był to jedyny dowód w sprawie. Przeprowadzone zostały również oględziny, które potwierdziły okoliczności przedstawione przez skarżącego w pierwotnie złożonym oświadczeniu. Dowód ten przeprowadzono w dniu 14 marca 2025 r. i wbrew podniesionym zarzutom w sposób odpowiadający prawu. O terminie i miejscu przeprowadzenia powiadomiono skarżącego. Zawiadomienie o mających mieć miejsce w dniu 14 marca 2025 r. oględzinach zostało skierowane do skarżącego w dniu 4 marca 2025 r. Skarżący odebrał je 7 marca, a więc na siedem dni przed dokonaniem oględzin, zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie stawił się miejscu oględzin ani też nie usprawiedliwił w żaden sposób swojej nieobecności. Protokół z przeprowadzonych oględzin dowodzi, że czynność dowodowa została przeprowadzona w sposób odpowiadający prawu. Zawiera komplet zdjęć dokumentujących wszystkie wycięte drzewa, każde ze zdjęć zawiera opis, jak również obwód. Wobec powyższego podnoszone w tym zakresie zarzuty Sąd ocenia za bezskuteczne. Podobnie w ocenie Sądu za niemogący odnieść oczekiwanego rezultatu należało ocenić zarzut braku ustalenia przebiegu granicy działki skarżącego nr [...]. W ocenie Sądu miejsce wycinki nie budzi wątpliwości. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie zostało wszczęte w wyniku zawiadomienia Wójta Gminy [...] o wycince drzew dokonanej na działce [...] bez wymaganego zezwolenia i bez zgody właściciela. Również w złożonym przez siebie oświadczeniu skarżący wskazał, że wycinka została dokonana w pasie drogi gminnej działka nr [...]. Podobnie we wniesionym przez siebie odwołaniu, Skarżący stwierdził, że nie kwestionuje faktu wykonania wycinki jak również tego, że została ona dokonana na działce nr [...]. Wobec powyższego nie ma wątpliwości co do tego na jakiej działce dokonano wycinki wskazanych w decyzji drzew. Zwrócić należy przy tym uwagę, że poddana pod rozwagę kwestia przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] nie miałaby wpływu na wymiar kary w przypadku ewidentnego stwierdzenia wycinki drzew, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na wycinkę, a jedynie na kwalifikację prawną czynu z art. 88 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.o.p. W świetle powyższego należałoby stwierdzić, że ewentualne naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem Organu II instancji odnośnie do braku możliwości odstąpienia bądź obniżenia nałożonej kary. Stanowisko Organu o braku możliwości zastosowania odstąpienia od kary wynika z orzecznictwa sądów, które w przeważającym stopniu uznają za kompleksową w tym zakresie regulację ustawy o ochronie przyrody, wyłączającą w związku z tym zastosowanie przepisów Działu IVa k.p.a. administracyjne kary pieniężne ( patrz wyrok: WSA w Lublinie z 10 października 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 525/23, wyrok WSA w Łodzi z 13 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 659/23 ). Nawet gdyby przyjąć, że w sprawie zachodziły podstawy do rozpatrywania odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189 f k.p.a., to zdaniem Sądu nie miałoby to wpływu na wynika sprawy. Jedną z przewidzianych w tym przepisie przesłonek warunkujących zastosowanie jest stwierdzenie znikomej wagi naruszenia prawa, co wykluczone jest w sytuacji wycięcia 15 drzew. Powoływane przez skarżącego okoliczności, dotyczącego jego stanu zdrowia mogą natomiast zostać wzięte pod uwagę w odrębnym postępowaniu o umorzenie kary na podstawie art. 89 ust. 11 u.o.p. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.