II SA/Rz 1278/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 czerwca 2025 r. nr SKO.415/245/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 2 maja 2022 r. nr AM.6730.6.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. B. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO, Kolegium lub Organ odwoławczy) z 26 czerwca 2025 r. nr SKO.415/245/2022, wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z 25 stycznia 2022 r. L. T. (dalej: Inwestor) zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz lub Organ I instancji) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, na działkach o nr ew.: [...] położonych przy ul. [...] w [...]". Decyzją z 2 maja 2022 r. nr AM.6730.6.2022 Burmistrz, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. dalej: K.p.a.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2, pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 54, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. dalej: u.p.z.p.), ustalił warunki zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne. Organ I instancji podał, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ew. [...] konieczne było ustalenie warunków zabudowy zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. W związku z tym przeprowadzono pełną analizę spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym w szczególności oceny kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, dostępu do drogi publicznej, dostępności uzbrojenia terenu oraz zgodności z przepisami odrębnymi. Na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. – w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. nr 164 poz. 1588 – dalej: rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.) wykonano analizę urbanistyczną obszaru wyznaczonego promieniem trzech szerokości frontu terenu inwestycji (72 m). W granicach obszaru analizowanego stwierdzono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co umożliwiło określenie parametrów urbanistycznych i potwierdziło dopuszczalność kontynuacji funkcji mieszkaniowej, w formie zabudowy szeregowej. Ustalono również, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej od ul. [...], a istniejące oraz projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia, na co wskazują uzyskane przez Inwestora warunki techniczne dla przyłącza energii elektrycznej, wody i kanalizacji. Organ wskazał, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty formami ochrony przyrody, ochroną konserwatorską, nie znajduje się na obszarach Natura 2000, nie jest zagrożony powodzią ani osuwiskami, nie leży także na terenie górniczym. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wyłącza konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W toku obowiązkowych uzgodnień organ uzyskał stanowisko Starosty [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, który uzgodnił projekt decyzji, zobowiązując Inwestora do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej na późniejszym etapie. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich nie zajął stanowiska w terminie, co skutkowało uzgodnieniem milczącym, zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Dokonano również wymaganych uzgodnień z zarządcą drogi publicznej. Organ przeanalizował również zgłoszone zastrzeżenia i protest mieszkańców ul. [...] , w tym od właściciela działki sąsiedniej nr [...] oraz innych osób, które nie wykazały interesu prawnego i wobec braku takiego interesu nie mogły być traktowane jako strony postępowania. W wyjaśnieniach podkreślono, że sprzeciw mieszkańców nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji w sytuacji, gdy inwestycja spełnia wszystkie wymagania ustawowe. Zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga powielania istniejącej formy zabudowy i dopuszcza zabudowę szeregową jako kontynuację funkcji mieszkaniowej. Jednocześnie wskazano, że kwestie takie jak odwodnienie terenu, szczegółowe rozwiązania w zakresie zjazdów, natężenia ruchu oraz projektowanie węzłów komunikacyjnych należy oceniać na etapie projektu budowlanego, a nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W efekcie przeprowadzonej analizy Organ I instancji stwierdził, że dla zamierzenia inwestycyjnego spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1–6 u.p.z.p., a więc istnieją podstawy do ustalenia warunków zabudowy. Parametry urbanistyczne określone w decyzji — w tym linie zabudowy, gabaryty budynków, geometria dachu oraz wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony na poziomie 18% — wynikają bezpośrednio z analizy urbanistycznej i są zgodne z rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Organ wskazał, że ustalone warunki nie naruszają zasad ładu przestrzennego i są zgodne z przepisami odrębnymi, co w pełni uzasadnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wnieśli P. B. (dalej: Skarżący), a także E. M. i B. M., kwestionując zasadność wydanej decyzji, w szczególności w odniesieniu do proponowanego wskaźnika powierzchni zabudowy, który zdaniem odwołujących się został zawyżony bez należytego uzasadnienia. Opisaną na wstępie decyzją z 26 czerwca 2025 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. Kolegium przeanalizowało łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzając prawidłowe wyznaczenie i zakres obszaru analizowanego zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. a samą analizę urbanistyczną za kompletną i rzetelną. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że analiza sporządzona analiza odwołuje się szczegółowo do numerów działek w obszarze analizowanym oraz prawnie relewantnych cech i parametrów zabudowy (lini zabudowy, szerokości elewacji frontowych, wysokości górnych krawędzi elewacji, geometrii dachów) oraz szczegółowo przedstawia sposób wyliczenia kolejnych wskaźników. Odnosząc się do kwestionowanego w odwołaniu średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym na poziomie 9,7%, organ odwoławczy zaaprobował ustalenia organu I instancji, który jako uzasadnione odstępstwo, wyjątkowo dopuścił zastosowanie najwyższego wskaźnika występującego w analizowanym terenie tj. 15-18%. Kolegium uznało uzasadnienie zastosowania przedmiotowego wskaźnika za rzetelne i przekonujące oraz zgodne z wymogami rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. oraz z praktyką orzeczniczą wymaganą przy odstępstwach od średniej. W kwestii pozostałych parametrów zabudowy Kolegium potwierdziło prawidłowość zarówno zastosowanej procedury (stosowanie § 4–§ 8 rozporządzenia), jak i merytorycznej treści rozstrzygnięcia organu I instancji. W ocenie Kolegium, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy daje podstawę do ustalenia warunków zabudowy, a podejście i rozstrzygnięcie Organu I instancji są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i orzecznictwem. W skardze na ww. decyzję Skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i zasad prowadzenia analizy urbanistycznej, a także błędną ocenę stanu faktycznego, prowadzącą do nieuprawnionych i sprzecznych z rzeczywistymi warunkami przestrzennymi wniosków. Skarżący podniósł, że Kolegium bezzasadnie uznało, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Wskazał, że projektowana zabudowa szeregowa w żaden sposób nie kontynuuje istniejącej na tym terenie zabudowy jednorodzinnej, wolnostojącej, różniąc się od niej zarówno formą architektoniczną, jak i gabarytami oraz sposobem wykorzystania terenu. W ocenie Skarżącego inwestycja w sposób rażący zwiększa intensywność zabudowy, podczas gdy cały obszar od lat określany jest jako teren zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności, zgodnie z dawnym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zakwestionował także prawidłowość wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy. Wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. wskaźnik ten należy wyznaczać według średniej wartości dla obszaru analizowanego, która w niniejszej sprawie wynosi 9,7%. Tymczasem w decyzji o warunkach zabudowy określono przedział 15% – 18%, przyjmując wartość skrajnie zawyżoną i oderwaną od charakteru terenu. Skarżący podkreślił, że wskaźnik 18% nie odzwierciedla typowej zabudowy w rejonie ulicy [...], lecz wynika z jednostkowego przypadku podziału działki nr [...], który nie powinien stanowić wzorca dla ustalania parametrów nowej inwestycji. Wskazał również, że analiza nie uwzględniła integralności działek [...], co w jego ocenie zniekształciło rzeczywistą wartość wskaźnika. Skarżący zarzucił, iż Kolegium błędnie uznało, że odstępstwo od średniego wskaźnika zostało rzetelnie uzasadnione. Podniósł, że przyjęcie wskaźnika maksymalnego, zamiast średniego lub zbliżonego do dominującego, ma charakter subiektywny i sprzyja wyłącznie Inwestorowi, naruszając zasady ładu przestrzennego i pomijając interes mieszkańców. W tym kontekście powołał się na protest ponad 40 mieszkańców ulicy [...], wskazujący na społeczny sprzeciw wobec planowanej inwestycji. W ocenie Skarżącego Kolegium całkowicie pominęło te okoliczności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Na rozprawie 3 grudnia 2025 r. Skarżący oraz uczestnik postępowania B. M. podkreślili zgodnie, że planowana inwestycja o dopuszczonej, zawyżonej intensywności zabudowy zniszczy dotychczasowy charakter okolicznej rozproszonej wolnostojącej zabudowy na ul. [...], naruszając tym samym interes mieszkańców, w celu zrealizowania indywidualnego interesu inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492). Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej P.p.s.a.), stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny dokonując ocenie legalności zaskarżonej decyzji nie jest ograniczony tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu uwzględniać z urzędu. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki, w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując oceny prawidłowości działania organów rozpoznających sprawę Sąd doszedł do przekonania, że stanowiące ich wynik decyzje są sprzeczne z prawem, co skutkowało potrzebą ich uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji pod nazwą: "Budowa siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej" na działkach o nr ew.: [...] położonych przy ul. [...] w [...]. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że dla terenu objętego planowaną inwestycją w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektów budowlanych, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym planowana inwestycja wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunki mają charakter obligatoryjny i łączny. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest zatem jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, LEX nr 322451). Możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego musi być uzasadniona wynikami przeprowadzonej analizy urbanistycznej, tj. analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wynika to z brzmienia art. 61 ust. 6 u.p.z.p., zawierającego delegację dla ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego. Z kolei art. 61 ust. 7 u.p.z.p. określa wymogi, co do treści powyższego aktu wykonawczego, wskazując, że ma on zawierać wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W świetle wydanego na powyższej podstawie rozporządzenia z 26 sierpnia 2003r. parametry zabudowy objętej decyzją o warunkach zabudowy ustala się w oparciu o średnie wartości występujące w obszarze analizowanym. Równocześnie rozporządzenie przewiduje odstępstwa od tej reguły, które jednak muszą zostać uzasadnione wynikami sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej. Możliwość ustalenia innego niż średni wskaźnika nie może więc wynikać z dowolnych twierdzeń analizy. Jej treść powinna wykazywać precyzyjnie i szczegółowo, że odstąpienie od wskaźnika średniego służy zachowaniu ładu przestrzennego. Konieczne jest zatem merytoryczne i przekonujące powiązanie ustalonego wskaźnika z takimi funkcjami lub cechami zagospodarowania i zabudowy w obszarze analizowanym lub jego fragmencie, które uzasadniają odstępstwo od wartości średniej. To, że przepisy nie określają przesłanek dopuszczenia wyjątków, a jedynie wymagają, aby "wynikało to z analizy", nie oznacza bowiem dowolności i arbitralności, lecz stwarza konieczność sięgania do rzeczowych i obiektywnych kryteriów ocen (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 336/18). Znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczna wskazuje, że działki sąsiednie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane są zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Planowana zatem zabudowa mieszkaniowa w postaci zabudowy szeregowej – mimo, iż nie posiadająca cechy zabudowy rozproszonej - w dalszym ciągu stanowi kontynuację istniejącej w terenie funkcji mieszkaniowej. Niewątpliwie zatem budynek o takiej funkcji może powstać w analizowanym terenie, z zaznaczeniem jednak, że parametry planowanego budynku zostaną dostosowane do parametrów budynków istniejących w analizowanym obszarze - zgodnie z przepisami rozporządzenia z 26 sierpnia 2003r. Ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej wynika, że wartość wskaźnika powierzchni zabudowy dla działek położonych w analizowanym obszarze wynosi: ok. 6% (dz. nr ew. [...]), ok. 9% (dz. nr ew. [...]) ok. 12% (dz. nr ew. [...]), ok. 13% (dz. nr ew. [...]), ok. 5% (dz. nr ew. [...]), ok. 5% (dz. nr ew. [...]), ok. 18% (dz. nr ew. [...]), ok. 12% (dz. nr ew. [...]), ok. 7% (dz. nr ew. [...]), ok. 10% (dz. nr ew. [...]). Wynikająca z analizy średnia wartość wskaźnika powierzchni zabudowy wynosi 9,7%. Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem określono na poziomie od 15% do 18%, a zatem w wartości znacząco wyższej aniżeli wynikająca ze średniej W uzasadnieniu sporządzonej analizy urbanista wskazał jedynie, że "..skoro planowane budynki przewidziane są do realizacji w formie zabudowy szeregowej, co wiąże się z większą intensywnością zabudowy, to dopuścić należy większą niż średnia wielkość rozpatrywanego parametru tj. odnieść się do największej wartości wskaźnika na analizowanym obszarze..". Z analizy nie wynika, aby za odstępstwem od średniej wartości omawianego parametru stały jakiekolwiek inne okoliczności faktyczne, aniżeli sam zamiar inwestora dotyczący realizacji inwestycji o podwyższonej intensywności zabudowy. Przeciwnie, możliwość wyznaczenia omawianego parametru w oderwaniu od średniej, wynikającej z analizy, uzasadniono wyłącznie charakterem zamiaru inwestycyjnego. W ocenie Sądu, z tak sporządzonej analizy urbanistycznej nie wynikają żadne merytoryczne przyczyny, uzasadniające odstępstwo od średnich wskaźników intensywności zabudowy, a zatem w sprawie nie został spełniony warunek z §5 ust 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003r. Samo bowiem odwołanie się do zamiaru inwestora wyrażonego w treści wniosku, nie stanowi przyczyny uzasadniającej odstąpienie o zasad ustalania parametrów przyszłej zabudowy, w myśl tego przepisu. Podstawowym zadaniem organu urbanistycznego jest bowiem weryfikacja wniosku inwestora z uwzględnieniem dotychczasowego charakteru zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze. Sam zamiar inwestora nie może zatem przesądzać o dopuszczalności odstępstwa od ogólnych zasad ustalania parametrów przyszłej zabudowy, jeśli nie istnieją ku temu inne okoliczności – rzeczowe i zobiektywizowane. Reasumując, wyniki przedmiotowej analizy urbanistyczno-architektonicznej nie prezentują w istocie żadnych racji przemawiających za przyjęciem, że wyznaczenie konkretnych parametrów zabudowy w oparciu o regulacje stanowiące wyjątek od reguły, nie naruszy zastanego ładu przestrzennego. Tymczasem, jak już wyżej zaznaczono, przesłanka "wynikania" z analizy zawarta w § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. nie może być uznana za spełnioną, jeżeli w treści analizy wskazana została tylko liczbowa wartość inna niż wartość średnia danego wskaźnika istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, bez podania konkretnych i szczegółowych powodów powyższego. Sporządzoną więc w sprawie analizę należało uznać za niewątpliwie wadliwą. Ze względu zaś na znaczenie tego dokumentu dla rozstrzygnięcia o prawidłowym ustaleniu warunków zabudowy dla danego zamierzenia inwestycyjnego należało przyjąć, że nie wyjaśniono istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanu faktycznego tj. tego, czy planowana inwestycja wpisuje się w istniejące na terenie analizowanym funkcje i formy zagospodarowania. W konsekwencji, przedstawiona w uzasadnieniu decyzji argumentacja, jako opierająca się o przedmiotową analizę, jest nazbyt ogólnikowa i nie pozwala na skontrolowanie, czy odbiegające od wartości średnich wielkości ustalonych parametrów będą zapewniać zachowanie ładu przestrzenno-urbanistycznego w obszarze analizowanym. Zauważyć końcowo trzeba, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma zmierzać do odpowiedzi, czy planowana inwestycja nie będzie stała w sprzeczności z potrzebą zapewnienia ładu przestrzennego na danym obszarze. Postępowanie nie powinno być ukierunkowane na urzeczywistnianie wszelkich zamierzeń inwestora, bez względu na okoliczności. Z wyżej przedstawionych względów Sąd w pkt I wyroku uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. Opierają się one o wadliwie sporządzoną analizę urbanistyczną, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji bezkrytycznie bowiem zaaprobowały powyższy dokument, nie dostrzegając jego istotnych wad. W pkt II wyroku Sąd zasądził od SKO na rzecz Skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które złożył się uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.