II SA/Rz 1279/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: "SKO [...]" lub "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którą cofnięto skarżącej uprawnienia kategorii B, z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. K. wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium. Wskazała, że posiada trójkę dzieci, które wymagają dowozu do szkoły, lekarza oraz sprawowania nad nimi normalnej opieki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa"), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06 – dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać ponadto należy, że w postępowaniu wpadkowym, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się bowiem zgodności z prawem kwestionowanego aktu a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Dokonując oceny pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd uznał, że wniosek M. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Na jego poparcie skarżąca nie przedstawiła argumentacji, która uprawdopodabniałaby wyrządzenie znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków spowodowanych wykonaniem zaskarżonej decyzji. Na niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazuje również lektura akt administracyjnych. Argumenty skarżącej związane z koniecznością zapewnienia dowozu jej trójce dzieci nie stanowią same w sobie o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wyszczególnionych w art. 61 § 3 Ppsa. Tym bardziej, że skarżąca nie wyjaśniła jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spowoduje zaprzestanie dowozu jej dzieci tylko i wyłącznie przez nią jako kierującą pojazdem. Ponadto w rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że celem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami z powodu przeciwwskazań zdrowotnych jest wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takie szczególne okoliczności nie zostały w sprawie wykazane Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 Ppsa. orzekł jak w sentencji postanowienia.