II SA/Rz 1280/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budynku gospodarczo-inwentarskiego postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych z tytułu uiszczonego wpisu od skargi. M.S. (dalej: "Skarżąca) działając przez pełnomocnika adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz do złożenia pełnomocnictwa dla występującego adwokata lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwania, zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy potwierdzeniem odbioru (k.13), doręczono 28 listopada 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu i do nadesłania odpisu skargi oraz pełnomocnictwa upłynął 5 grudnia 2017 r. Wpis został uiszczony w terminie, natomiast nie nadesłano odpisu skargi i pełnomocnictwa dla występującego w sprawie adwokata. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; w tym wypadku nie nadesłano odpisu skargi i pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 3 i 47 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jak w pkt II postanowienia.