II SA/Rz 1287/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi S. P. na uchwałę Rady Gminy Solina z dnia 14 września 2018 r. nr LVIII/479/18 w przedmiocie zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Solina -skargę oddala- II SA/Rz 1287/18 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi S. P. jest - podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 12 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej: u.p.z.p.) – uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Jak wynika z treści uchwały i jej uzasadnienia sporządzenie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - wykonanej na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] -wynikało z dostosowania do przemian społeczno-gospodarczych zachodzących na terenie gminy oraz w celu umożliwienia lepszego zagospodarowania i uporządkowania terenów gminy. Zmiana Studium dotyczy całego obszaru gminy [...]. Załącznik nr 1 do uchwały stanowi tekst studium obejmujący Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego (Część I) oraz Kierunki zagospodarowania przestrzennego (Część II), załączniki nr 2 i 3 do uchwały to załączniki graficzne, tj. Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego i Kierunki zagospodarowania przestrzennego. Natomiast rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi załącznik nr 4 do uchwały. W uzasadnieniu wskazano także, że po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmiany Studium, Wójt Gminy ogłosił w prasie, w sposób zwyczajowo przyjęty o przystąpieniu do sporządzenia zmiany Studium oraz zawiadomił o tym instytucje odpowiedzialne za opiniowanie i uzgadnianie projektu studium. Projekt studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia. W ramach konsultacji społecznych projekt zmiany studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, sporządzoną w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, został wyłożony po raz pierwszy do publicznego wglądu w dniach od [...] września 2017 r. do [...] września 2017 r., a w wyznaczonym terminie odbyła się debata publiczna. W terminie składania uwag, tj. do [...] października 2017 r. wpłynęły 224 uwagi. W związku z uwzględnieniem części uwag, w projektowanym dokumencie dokonano niezbędnych zmian. W dalszej kolejności projekt Studium uwzględniający znaczną część wniosków (140) został przedłożony na sesję Rady Gminy [...]. W dniu [...] czerwca 2018 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwzględniającego powyższe wnioski. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 10 lipca 2018 r. nr P-II.4131.2.157.2018 Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność ww. uchwały. Poprzez uwzględnienie znacznej części uwag złożonych do wyłożonego Studium, zmianie uległy Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego. Tymczasem Studium nie stanowiło przedmiotu wyłożenia do publicznego wglądu. W związku z powyższym Wójt dokonał wyłożenia projektu Studium w dniach [...] lipca 2018 r. – [...] sierpnia 2018 r., jako dokumentu uwzględniającego złożone podczas pierwszego wyłożenia uwagi. Obwieszczenie o ponownym wyłożeniu projektu Studium do publicznego wglądu zostało podane do publicznej wiadomości poprzez: obwieszczenie w prasie lokalnej, na stronie internetowej Urzędu http://www.esolina.pl i bip.solina.regiony.pl oraz na tablicach ogłoszeń. Podczas ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz w terminie wskazanym w obwieszczeniu do składania uwag, zostało ich złożonych 70 (w terminie) oraz jedna po terminie. Na dzień 3 sierpnia 2018 r. została wyznaczona publiczna debata, w której nie uczestniczył żaden mieszkaniec Gminy. Wójt Gminy po dokonaniu analizy złożonych wniosków, przedłożył Radzie Gminy projekt Studium wraz z listą nieuwzględnionych wniosków. Reasumując w uzasadnieniu stwierdzono, że wszystkie czynności związane ze sporządzeniem projektu zmiany studium zostały przeprowadzone zgodnie z zakresem i trybem określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt zmiany Studium, jest zgodny z polityką przestrzenną gminy i stanowi podstawę do tworzenia prawa miejscowego na terenie gminy w opracowywanych na jego podstawie planach miejscowych. W tych okolicznościach jako zasadne uznano podjęcie uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na opisaną na wstępie uchwałę S. P. – reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego) – wniosła o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o wezwanie do złożenia dalszego pisma procesowego (w terminie co najmniej 30 dni) rozwijającego argumentację przemawiającą za bezprawnością uchwały i wykazaniem interesu prawnego w jej zaskarżeniu, a także zajęcia ostatecznego stanowiska co do zakresu zaskarżenia. Skarżąca zarzuciła, że Urząd Gminy [...] nie wywiązał się z obowiązku opublikowania zaskarżonej uchwały, ani jej projektu w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy [...], co znacznie utrudniło precyzyjne wskazanie zakresu zaskarżenia. Z tego powodu zaskarża uchwałę w całości (po uzyskaniu możliwości zapoznania się z pełnym tekstem uchwały, ewentualnie częściowo cofnie skargę). W dalszej części Skarżąca wskazała, że jest właścicielką działek ewidencyjnych o nr 172/8 i 174/6 położonych w miejscowości H., objętych zakresem odziaływania uchwały z [...] września 2018 r. w sprawie zmiany Studium. Na mocy kwestionowanej uchwały doszło do zmiany funkcji terenu obejmującego te działki na Zl (obszary leśne) z dotychczasowej (UT), co negatywnie wpływa na interes prawny skarżącej. W odpowiedzi na skargę reprezentujący Radę Gminy [...] Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że procedurę sporządzania studium reguluje szczegółowo art. 11 u.p.z.p. Organ wykonał wszystkie obowiązki o jakich mowa w tym przepisie oraz wykonał obowiązek publikacji. Wyjaśnił, że wskazany przepis nie nakazuje publikacji ogłoszeń w BIP. Taka publikacja nie jest też wymagana dla ważności podjętej uchwały. Wójt zaznaczył, że w okolicznościach sprawy przedmiotowe ogłoszenia zostały opublikowane także w BIP (organ wskazał w tym zakresie na stosowne linki pod którymi można ten fakt stwierdzić). Odnośnie zarzutu naruszenia interesu prawnego organ wywiódł, że Studium jest aktem określającym jedynie kierunki polityki przestrzennej gminy. Jego zapisy podlegają doprecyzowaniu na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu nie można stwierdzić, że zapisy studium zawierają konkretne rozwiązania planistyczne, choć niewątpliwie w pewnym stopniu mogą wpływać na przeznaczenie danego terenu. Ocenie Sądu organ pozostawił czy skarżąca wykazała naruszenie interesu prawnego. Dodał przy tym, że w jego przekonaniu do takiego naruszenia nie doszło. W stanie faktycznym sprawy działki skarżącej pełniły funkcje leśne. Takie jest ich aktualne zagospodarowanie. Zaskarżona uchwała nie zmieniła tego stanu tylko go potwierdziła. Nadto przedmiotowe działki nie mogłyby być zagospodarowane zgodnie z poprzednim przeznaczeniem, gdyż z uwagi na ponadprzeciętne walory krajobrazowe znajdują się w obszarze Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na tym terenie obowiązują nakazy i zakazy wynikające z uchwały nr [...] z [...] czerwca 2014 r. Sejmiku Województwa [...]. Projekt Studium został pozytywnie zaopiniowany, w tym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], w takiej samej formie w jakiej został wyłożony do publicznego wglądu. Przedmiotowy teren stanowi dawną miejscowość wyludnioną w ramach "Akcji Wisła", jest całkowicie otoczony lasami i do tej pory nie został zasiedlony. W tym terenie brak jest zabudowy, infrastruktury, uregulowanych dróg. Znajduje się w dużej odległości od zwartej zabudowy. Jak stwierdził organ "na tym terenie nie ma i nie będzie rozwoju jednostki osadniczej, ze względu na ochroną walorów krajobrazowych oraz działania zmierzające do ograniczenia rozproszenia zabudowy". Mimo wezwania Sądu – zarządzenie z dnia 4 grudnia 2018 r. – skarżąca nie sprecyzowała zakresu zaskarżenia uchwały. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2019 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, podkreślając raz jeszcze, że teren objęty skargą położony jest bezpośrednio w obszarze lasów oraz w dalszym otoczeniu lasów i polany leśnej, z dala od jakiejkolwiek zabudowy (najbliższa zabudowa znajduje się w linii prostej w odległości ok. 9,5 km). Teren nie jest i nie będzie wyposażony w infrastrukturę techniczną, stanowi obszar o ważnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Ze względu na powyższe walory, teren ten pozostawiony został w dalszym dotychczasowym użytkowaniu. Położenie spornych działek w terenach niezurbanizowanych i w znacznej odległości od terenów zurbanizowanych skutkuje, że w takich uwarunkowaniach przyrodniczych i przestrzennych przedmiotowe działki nie były i nie są działkami budowlanymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności; w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Zwrócić należy także uwagę na treść art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przedmiotem skargi S. P. w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów planistycznych – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w bowiem w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej danym aktem. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W tym kontekście należy dostrzec różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały – ta podstawa uzależniona jest dodatkowo od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie powoduje uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy – jak stanowi wyżej wskazany art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania studium, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. Nie każde bowiem naruszenie trybu i zasad powoduje nieważność studium lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz tylko naruszenie istotne. W doktrynie i orzecznictwie zauważa się, że dla ustalenia przesłanki "istotności naruszenia" decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść aktu. Należy przez to rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu lub zasad. Jak wyżej zaznaczono przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Uchwała taka nie jest aktem prawa miejscowego, jest aktem polityki, aktem prawa wewnętrznego wiążącym organ stanowiący przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów postanowienia studium tylko w wyjątkowych sytuacjach mogą naruszać interes prawny członka wspólnoty samorządowej. Studium wprawdzie nie kształtuje sposobu korzystania z własności, ale wiążąc radę gminy, pośrednio może wpływać na interes prawny właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami studium. Naruszenie interesu prawnego właściciela działek objętych studium może nastąpić zwłaszcza w sytuacji zmiany poprzedniego przeznaczenia nieruchomości w studium i wprowadzenia związanych z tą zmianą nakazów i zakazów, przy czym kwestia ta winna podlegać wnikliwemu rozważeniu w konkretnej sytuacji. Oceniając dopuszczalność skargi, stwierdzić należy, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być wniesiona w każdym czasie (art. 53 § 2a P.p.s.a.) i w przeciwieństwie do wcześniejszej regulacji, nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, skarżąca wykazała również, że zapisy zaskarżonej uchwały oddziaływują na przysługujące jej prawo rzeczowe do nieruchomości. Jako właścicielka nieruchomości położonych w obszarze objętym studium – działki nr 172/8 i 174/6 położonych w miejscowości H. – ma legitymację do uruchomienia sądowej kontroli przedmiotowej uchwały w zakresie właściwości organu, zasad i trybu sporządzania studium oraz w zakresie ustaleń dotyczących ww. nieruchomości. W pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza zarówno toku formalnoprawnego jak i podjęcia zaskarżonej uchwały, prowadzi do wniosku o braku naruszenia właściwości organu, braku istotnych naruszeń zasad i trybu jej sporządzania mogących mieć wpływ na interes prawny skarżącej. Zważywszy na treść zarzutów sformułowanych w skardze uznać należy, że w niniejszej sprawie procedura opracowania oraz uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przebiegała zgodnie z prawem, a w szczególności z przepisami art. 11 i 12 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika przy tym, że skarżąca brała aktywny udział w postępowaniu planistycznym, składając wniosek o zachowanie dotychczasowej funkcji terenu (UT) i jej rozszerzenie o funkcję obszaru rolnego z możliwością zabudowy zagrodowej (R2), a także wnosząc uwagi do projektu zmiany studium. Zwrócić także trzeba uwagę na dyspozycję art. 1 ust. 2 pkt 11 i 12, art. 11 pkt 7, 8 i 9 oraz art. 12 u.p.z.p. Zgodnie z tymi przepisami w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, a także zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych (art. 1 ust. 2 pkt 11 i 12 u.p.z.p.). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium – na określonym etapie procedury planistycznej – ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu na okres co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu oraz publikuje na stronach internetowych urzędu gminy na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami; w ogłoszeniu wyznacza się termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium. Następnie wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych uwag (art. art. 11 pkt 7, 8 i 9 u.p.z.p.). Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 9. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium (art. 12 ust. 1 u.p.z.p.). Akta planistyczne dowodzą, że powyższym wymogom proceduralnym uczyniono zadość. W szczególności, jak słusznie wykazał organ w odpowiedzi na skargę, w wyniku stwierdzenia nieważności uchwały z [...] czerwca 2018 r. rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody, Wójt Gminy [...] dokonał ponownego wyłożenia projektu Studium w dniach [...] lipca 2018 r. – [...] sierpnia 2018 r., jako dokumentu uwzględniającego złożone podczas pierwszego wyłożenia uwagi. Obwieszczenie o ponownym wyłożeniu projektu Studium do publicznego wglądu zostało podane do publicznej wiadomości poprzez: obwieszczenie w prasie lokalnej, na stronie internetowej Urzędu http://www.esolina.pl i bip.solina.regiony.pl oraz poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń. Podczas ponownego wyłożenia do publicznego wglądu oraz w terminie wskazanym w obwieszczeniu zostały złożone uwagi (w tym S. P.). Na dzień [...] sierpnia 2018 r. została wyznaczona publiczna debata, w której nie uczestniczył żaden mieszkaniec Gminy. Wójt Gminy po dokonaniu analizy złożonych wniosków, przedłożył Radzie Gminy projekt Studium. Wraz z uchwaleniem zmiany Studium Rada Gminy [...] rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag (rozstrzygnięcia te zawarte są w załączniku nr 4), w tym także uwag skarżącej w odniesieniu do działki 172/8 i 174/8 z uzasadnieniem "uwagę rozpatrzono negatywnie" – "działki położone z dala od terenów przeznaczonych do zainwestowania w centrum kompleksu leśnego. Uwzględnienie spowoduje rozproszenie zabudowy, co wpłynie negatywnie na walory krajobrazowe terenów mocno eksponowanych". Zarzuty skargi dotyczące procedury sporządzania i uchwalania zaskarżonej uchwały, a także braku opublikowania jej jak i projektu uchwały są – w ocenie Sądu – niezasadne. W szczególności nie ma uzasadnienia twierdzenie, że projekt uchwały, jak i sama uchwała nie została opublikowana, co uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z jej treścią. Tym twierdzeniom przeczą nadesłane przez organ akta planistyczne. Jednocześnie Sąd zauważa, że mimo wniosku zawartego w skardze i umożliwieniu wskazania zakresu zaskarżenia spornej uchwały oraz wykazania w czym upatruje naruszenia jej interesu prawnego – zarządzenie Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – z tej możliwości wyżej wymieniona nie skorzystała. Zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, aby ustalenia Studium naruszały zasady jego sporządzania, czy też skutkowały nielegalnym ograniczeniem prawa własności skarżącej. Właściwa rada gminy uchwalając lub zmieniając uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest uprawniona bowiem do ograniczenia na przyszłość własnej swobody w zakresie kształtowania treści planu miejscowego. Wniosek ten wynika m.in. z art. 10 ust. 2 pkt. 1 lit. b), pkt. 3-4, 6-7, 9, 12-13 u.p.z.p. W szczególności trzeba zwrócić uwagę na treść art. 10 ust. 2 pkt. 1 lit. b) u.p.z.p. Przepis ten stanowi wprost, że w studium określa się w szczególności kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Dopuszczalne jest zatem nie tylko określenie terenów (także przez wskazanie ewidencyjnie skonkretyzowanych działek) przeznaczonych pod zabudowę lub zabudowę określonego rodzaju, czy terenów wyłączonych spod zabudowy, ale także powiązanie z tymi terenami określonych wskaźników zagospodarowania i użytkowania. Pomocniczo w tym zakresie można sięgnąć do § 6 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z tym przepisem ustalenia studialne w zakresie kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określenia tych wymagań w planach miejscowych. Powyższy przepis zawiera jedynie przykładową i minimalną treść studium w zakresie ustalenia kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów. Nie przesądza on jednak zakresu i stopnia szczegółowości postanowień studium w zakresie przeznaczenia lub cech zagospodarowania lub zabudowy terenów. Nie jest przejawem przekroczenia granic władztwa planistycznego gminy sama zmiana przeznaczenia określonego terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w sposób modyfikujący dotychczasowe przeznaczenie wynikające ze studium. Mając na uwadze treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowiącego, że tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części, Sąd takiej wagi naruszeń nie stwierdził. Z tej przyczyny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.