II SA/Rz 1289/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania specjalistycznej usługi opiekuńczej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokat A. Ł. wynagrodzenie w kwocie 590 zł 40/100 /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 110 zł 40/100 /słownie: sto dziesięć złotych czterdzieści groszy/. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] przyznającą K.G. świadczenie z pomocy społecznej w formie specjalistycznej usługi opiekuńczej ( ZP) w zakresie: świadczenie usług opiekuńczych w postaci opiekunki domowej przez 2 dni w tygodniu, we wtorek w ilości 1 godzina dziennie oraz w piątek w ilości 1 godzina dziennie do 31 sierpnia 2016 r. w zakresie pomocy w załatwianiu spraw urzędowych w tym wypełnianie dokumentów urzędowych, pomoc w gospodarowaniu pieniędzmi w tym: nauka planowania budżetu, asystowanie przy ponoszeniu wydatków. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.") art. 50 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.; dalej: "u.p.s.") i § 3 uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalania szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również ich pobierania ( Dz.Urz. Województwa [...] 2015 r., poz. [...]; dalej: "uchwała Rady Gminy nr 9 (...)). Poprzednią decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy odmawiającą K.G. przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy nakazał organowi I instancji w pierwszej kolejności ustalić jakiego rodzaju specjalistycznych usług opiekuńczych wymaga K.G.: określonych w art. 17 ust. 1 pkt 11- specjalistycznych usług opiekuńczych, czy też w art. 18 ust. 1 pkt 3 u.p.s.- specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na znajdujące się w aktach zaświadczenia lekarskie: - Szpitala Specjalistycznego Poradni Leczenia Uzależnień, w którym widnieje wpis, zgodnie z którym rozpoznano u K. G. "Zespół uzależnienia od alkoholu – obecnie F10.5. halucynoza alkoholowa, padaczka objawowa oraz, że wymaga stałej opieki i nadzoru leczniczego, - Centrum Ambulatoryjnego Poradni Neurologicznej ww. Szpitala z dnia 5 stycznia 2016 r. w którym stwierdzono, że wymaga pomocy przy funkcjonowaniu w społeczeństwie, - Centrum Ambulatoryjnego Poradni Ortopedyczno – Traumatologicznej ww. Szpitala z dnia 4 lutego 2016 r., z wpisem pacjent z przewlekłym zwichnięciem stawu barkowego, wymaga opieki. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu K.G. skierował do organu I instancji pismo, w którym wniósł o uzupełnienie wniosku o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych: -podstawowej pielęgnacji obejmującej pomoc w utrzymaniu higieny ciała, ubieraniu i rozbieraniu, pomoc w przygotowaniu i spożywaniu posiłków, - podtrzymywanie aktywności społecznej w tym pomoc w utrzymaniu więzi rodzinnych i społecznych w tym motywowanie do aktywności fizycznej, -wspieranie procesu leczenia, który obejmuje pomoc w dotarciu do zakładów opieki zdrowotnej, umawianiu wizyt lekarskich i pielęgniarskich, realizacje recept, nadzór nad przyjmowaniem leków zgodnie z zaleceniem lekarza, powiadamianie rodziny lub lekarza rodzinnego o istotnych zmianach w zachowaniu podopiecznego wskazujących na pogorszenie stanu zdrowia, - okazywanie wsparcia emocjonalnego w doświadczeniach egzystencjonalnych: samotności, cierpieniu i innych trudnych doświadczeniach życiowych, - pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego, która obejmuje przygotowywanie posiłków, załatwianie spraw urzędowych, zakupy, utrzymywanie czystości otoczenia, zabezpieczenia ogrzewania. Do powyższego pisma dołączył zaświadczenia lekarskie: neurologa, psychiatry, ortopedy traumatologa, potwierdzające wymienione potrzeby. Organ I instancji przyznając pomoc w opisanej na wstępie formie stwierdził, że Skarżący radzi sobie samodzielnie w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych: zakupy, zażywanie lekarstw, wizyty lekarskie, w czynnościach domowych, z samoobsługą, higieną, organizowaniem wolnego czasu, badań diagnostycznych, w dojazdach do placówek służby zdrowia. Z kolei na podstawie wywiadu środowiskowego, ustalił, że zamieszkuje wspólnie z T.G., który w oświadczeniu z dnia 11 stycznia 2016 r. potwierdził fakt pomocy w różnych pracach domowych, w tym wokół obejścia. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił dokonanie wadliwych ustaleń i oceny dowodów i naruszenie w ten sposób art. 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 K.p.a., w konsekwencji przyznanie pomocy na krótki – 2 miesięczny okres oraz w bardzo ograniczonym zakresie – dwóch dni po 1 godzinie. W ocenie Skarżącego decyzja ta jest niezadawalająca, ponieważ nie zapewnia w dostatecznym zakresie koniecznych specjalistycznych usług. Uważa, że powinna być bezterminowa i na każdy dzień tygodnia. Zaprzeczył by T.G mógł pomagać mu w codziennym życiu, gdyż nie posiada do tego specjalistycznych uprawnień i sam wymaga opieki z uwagi na uzależnienie od alkoholu, a także by mógł liczyć na pomoc córki, ustalenia w tym zakresie rozmijają się z prawdą gdyż nie posiada córki w H., jak zostało przyjęte w wywiadzie środowiskowym. Kolejne zarzuty dotyczą kwestii formalnych- skompletowania akt: sposób ułożenia dokumentów nie wskazywał na to, że postępowanie zostało zakończone, akta nie były przygotowane do zapoznania się z nimi, nie było dowodu na to, że udostępniono mu akta główne, nie były spięte w jedną całość, karty nie były ponumerowane, brakowało karty przeglądowej. W jego ocenie istnieje podejrzenie, że do organu odwoławczego zostały przekazane niekompletne akta jak również, że były prowadzone w dwóch egzemplarzach. Dodowem na to jest notatka urzędowa z dnia 31 maja 2016 r. sporządzona i podpisana wspólnie z asystentem rodziny I. B., według której postępowanie liczy 95 pozycji w ilości 120 kart. Podważa również dokonanie przez organ ustaleń w oparciu o wywiad środowiskowy, który został sporządzony bez obecności świadków, w sytuacji, gdy z dokumentacji medycznej wynika, że jest osobą chorą psychicznie i złożony przez niego podpis nie ma prawnego znaczenia. Ponadto uzasadnienie decyzji nie przekonuje o trafności rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski organu I instancji, że Skarżący samodzielnie zaspokaja swoje potrzeby zarówno mieszkaniowe, żywieniowe jak i zdrowotne, jak i to, że wspólnie zamieszkuje z T.G., który pomaga mu w codziennych obowiązkach. Organ odwoławczy podkreślił, że z dokumentacji medycznej nie wynika, by Skarżący wymagał stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jednocześnie Kolegium podkreśliło subsydiarny charakter wnioskowanej pomocy, która ma polegać na wsparciu, a nie na zaspokojeniu wszelkich oczekiwań i zastąpieniu we wszystkich czynnościach. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że przyznana pomoc odpowiada zarówno zgłoszonym potrzebom i jest zgodna z przepisami prawa w tym uchwałą Rady Gminy . W skardze do Sądu Skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. oraz art. 132 § 1 i 138 § 2 K.p.a. przez nieprawidłowe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, naruszenie § 3 uchwały poprzez wskazanie okresu, na który przyznano pomoc. Decyzja o przyznaniu świadczeń specjalistycznych powinna być w jego ocenie wydana bezterminowo, gdy odpadną przesłanki jej przyznania organ ma prawo na podstawie art. 162 § 1 ust. 1 i § 3 K.p.a. stwierdzić jej wygaśnięcie. Ponadto na podstawie tego przepisu organ powinien był przyznać opiekę w wymiarze 2 godzin na dobę, a nie dwóch godzin na tydzień. Dalej zarzucił, że po uchyleniu poprzedniej decyzji organu I instancji, zadaniem tego organu było ustalenie zakresu żądanych świadczeń, ten został określony przez lekarzy specjalistów, którzy wskazali zakres świadczeń specjalistycznych. Podobnie jak w odwołaniu wskazuje, że T.G, jest osobą, która cierpi na chorobę alkoholową i także wymaga opieki. Zarzuca organom nie uwzględnienie poprzednio przeprowadzonych w sprawie wywiadów środowiskowych z dnia 24 czerwca 2015 r. oraz 13 października 2015 r., zeznań B. B., która wskazała, że wielokrotnie była świadkiem napadów padaczki K. G., udzielała mu pomocy. Podkreśla, że jest lekceważąco traktowany ze względu na chorobę alkoholową, którą urzędnicy błędnie oceniają jako chorobę, na którą ma wpływ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przyznanie usług opiekuńczych na podstawie art. 50 u.p.s. ma charakter obligatoryjny w przypadku ziszczenia się określonych w przepisie przesłanek, natomiast zakres przyznanej pomocy zależy od uznaniowości organu. W ocenie organu aktualna sytuacja życiowa, bytowa i zdrowotna wynikająca, co podkreślił, z aktualnych wywiadów środowiskowych oraz orzeczeń o niepełnosprawności, uzasadnia przekonanie o adekwatności przyznanych usług opiekuńczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2012 r., poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania jest decyzja o przyznaniu specjalistycznych usług opiekuńczych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 11 u.p.s. Skarżący K.G. zwrócił się o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania z powodu stanu zdrowia wskazując, że w codziennych potrzebach życiowych wymaga stałej pomocy i nadzoru leczniczego innych osób. Przyznając usługi opiekuńcze w postaci opieki domowej w wymiarze dwóch dni w ilości 1 godzina we wtorek i jedna godzina w piątek do dnia 31 sierpnia 2016 r. organy zgodnie uznały, że jest ona adekwatna do stwierdzonych schorzeń i sytuacji życiowej Skarżącego. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że decyzja w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych jest decyzją uznaniową. Wprawdzie zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 11 u.p.s. do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy organizowanie i świadczenie usług opiekuńczych, w tym specjalistycznych, w miejscu zamieszkania, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, jednak zakres, okres i miejsce świadczonych usług określa ośrodek pomocy społecznej. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ograniczony. Obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy procedury, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania sposobu prowadzenia postępowania przez organ, nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007 r. o sygn. akt I OSK 1464/06, to i pozostałe orzeczenia dostępne w Centralnej Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.s.: "osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić ( ust. 2 ). W sprawie bezsporne jest, że Skarżący wymaga pomocy innych osób- legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Nie budzi również wątpliwości, że rodzina takiej pomocy nie może mu udzielić. W aktach znajduje się oświadczenie córki Skarżącego E.K., w którym wskazała, że nie wyraża zgody na pomoc ojcu w żadnej formie – 18 stycznia 2016 r. (akta administracyjne k. 27 ). Natomiast kwestią sporną pozostawała ocena czy przyznana w ramach specjalistycznych usług opiekuńczych pomoc, a zwłaszcza określony jej zakres odpowiadał stwierdzonym schorzeniom. Zgodnie z art. 50 ust. 2 u.p.s. pomoc w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych może obejmować pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem. Specjalistyczne zaś usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym ( ust. 4 ). Zakres, okres i miejsce świadczenia ustala ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze ( ust. 5) Z kolei szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania określa rada gminy w formie uchwały ( ust. 6). Natomiast rodzaje specjalistycznych usług opiekuńczych określa minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia ( ust. 7). W przepisie art. 50 ust. 5 u.p.s. w sposób wyraźny wskazano że zakres, okres i miejsce świadczenia określa wyłącznie ośrodek pomocy społecznej. Delegacja ustawowo określona w art. 50 ust. 6 u.p.s.a dla rady gminy dotyczy wyłącznie warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, oraz trybu ich pobierania została ściśle określona i niedopuszczalne jest jej przekraczanie. Art. 50 ust. 6 u.p.s. nie upoważnia ani nie uprawnia rady gminy do definiowania bądź konkretyzowania rodzaju lub określania zakresu wykonywanych czynności w ramach świadczonych usług. ( Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 296/10 ). W uchwale Rady Gminy z dnia 20 kwietnia 2015 r., nr [...] przewidziano, że osobom obłożnie chorym, leżącym z całkowitym lub częściowym niedowładem narządów ruchu, wymagającym pełnego zakresu usług opiekuńczych, przysługuje pomoc do 8 godzin na dobę. Osobom obłożnie chorym poruszającym się na wózku inwalidzkim, z dużą dysfunkcją narządów ruchu lub osobom chorym psychicznie wymagającym pomocy w czynnościach gospodarczych do 4 godzin dziennie, osobom, które w codziennym funkcjonowaniu z powodu lekkiej lub średniej dysfunkcji ruchu, choroby lub wieku wymagają pomocy drugich osób do 2 godzin na dobę. Przewidziano również możliwość zwiększenia ilości godzin usług opiekuńczych do 2 godzin na dobę ponad ilość określoną w tym przepisie za zwiększoną odpłatnością o 100 % ( § 3 uchwały). W § 3 ust. 3 uchwały przewidziano z kolei, że osobom, które w codziennym funkcjonowaniu potrzebują pomocy osób drugich z powodu lekkiej lub średniej dysfunkcji ruchu, choroby lub wieku przysługuje pomoc do dwóch godzin na dobę, a w przypadku chorych psychicznie do 4 godzin na dobę. W związku z powyższym organy prawidłowo określiły rozmiar pomocy w granicach przewidzianych przez tę uchwałę. Sądowa kontrola w tych sprawach, zgodnie z tym o czym była mowa wcześniej, ogranicza się do prawidłowości przebiegu postępowania. Sąd nie ma zastrzeżeń co do prawidłowości przebiegu postępowania, zebranych dowodów jak również ich oceny. Z przedłożonego orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że Skarżący częściowo wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 20 sierpnia 2015 r. ) Z prawidłowo przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z dnia 3 lutego 2016 r. wynika, że Skarżący zamieszkuje w domu po rodzicach, ogrzewanym piecem kaflowym. Nie utrzymuje kontaktu z dziećmi jedynie z bratem Józefem, który reguluje za niego niektóre opłaty. Leczy się z powodu chorób przewlekłych w poradniach specjalistycznych w poradni neurologicznej, ortopedycznej w związku z nawykowym zwichnięciem stawu ramiennego – termin zabiegu listopad 2018 r. Samodzielnie robi zakupy, pilnuje terminów zażywania leków. Razem z nim zamieszkuje w domu T.G ( oświadczenie z dnia 11 stycznia 2016 r.- akta administracyjne – k. 26). Wywiad środowiskowy został przeprowadzony w sposób odpowiadający treści art. 107 u.p.s. i nie ma podstaw do tego, by odmówić mu mocy dowodowej. W żadnym z przepisów nie ma mowy o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z udziałem świadków, co zarzucał Skarżący. Nie sposób przychylić się również do twierdzenia Skarżącego, że jako osoba chora psychicznie nie miał świadomości znaczenia podpisywanego dokumentu. Brak w aktach dokumentów potwierdzających ograniczenie Skarżącego do zdolności do czynności prawnych. Ponadto podczas wywiadu środowiskowego nie dokonywał żadnych czynności prawnych, nie składał oświadczeń woli, a jedynie wiedzy, a z wywiadu nie wynika by znajdował się w stanie budzącym wątpliwości co do jego świadomości, zaznaczono, że był trzeźwy. Treści wywiadu nie podważają również wcześniej sporządzone wywiady środowiskowe. Obowiązkiem organu jest przeprowadzenie aktualnego wywiadu środowiskowego. Powoływanie się na okoliczności stwierdzone we wcześniejszych wywiadach środowiskowych nie może mieć decydującego znaczenia w podejmowaniu aktualnej decyzji o przyznaniu wnioskowanej pomocy. Ponadto wcześniej sporządzone wywiady środowiskowe z dnia 19 października 2015 r., jak również z dnia 8 lipca 2015 r. ( tylko takie znajdują się w aktach ) nie zawierają informacji zgoła innych od tych, które zamieszczono w wywiadzie środowiskowym z dnia 2 marca 2016 r. Różnice dotyczą wyłącznie opisu domu na korzyść aktualnie stwierdzonej sytuacji. Bez wpływu na ocenę powyższego dowodu pozostaje również kwestia, że w wywiadzie środowiskowym znalazło się nieprawdziwe twierdzenie o korzystaniu przez Skarżącego z pomocy córki. Jak już wyjaśniono podstawą przyznania wnioskowanej pomocy było ustalenie, że Skarżący nie może liczyć na pomoc ze strony rodziny - oświadczenie córki, że nie wyraża zgody na udzielenie pomocy ojcu w żadnej formie. Okoliczność ta nie była kwestionowana , a z uzasadnienia decyzji organów nie wynika by o zakresie przyznanej pomocy miał decydować fakt ewentualnej pomocy J. W. Prawidłowości oceny organów nie podważa również przedłożona przez Skarżącego dokumentacja lecznicza, która dotyczy odległego okresu najwcześniejsza z 2014 r. Ponadto należy również zauważyć, że wynikający z tej dokumentacji stan zdrowia był uwzględniony przy wydawaniu orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Ani w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2014 r. ani też w orzeczeniu z dnia 20 sierpnia 2015 r, nie stwierdzono konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. Także zeznania B. B. nie mogą skutecznie podważać ustaleń organów. Zeznania te zostały złożone w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu zaliczki alimentacyjnej. Ponadto świadek nie określił jakiego okresu dotyczy udzielana przez nią pomoc. Z jej zeznań należy wnioskować, że dotyczy ona, podobnie jak karty leczenia szpitalnego odległego okresu. Wskazała bowiem, że pomocy udzielała w czasie sprawowania opieki nad Z. D., a ta trwała do czasu skierowania w/w do domu opieki społecznej co miało miejsce we wrześniu 2015 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, ocenił materiał dowodowy i uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie- zarzuty naruszenia art. 7, 8, 11, 77 §1, 80, 107 § 3 K.p.a. są więc bezpodstawne. Nie odniósł przy tym skutku zarzut dotyczący przekazania przez organ I instancji niepełnych akt postępowania. Skarżący poza tak sformułowanym zarzutem nie wskazał jakich ewentualnie dowodów nie przekazano, a których uwzględnienie miałoby wpływ na rozstrzygnięcie. Prawidłowość przeprowadzonego postępowania usprawiedliwia podjętą w ramach uznania administracyjnego decyzję dotyczącą wyboru okresu, zakresu i rodzaju przyznanej pomocy. Organ uwzględnił przy jej wydawaniu zarówno interes Skarżącego jak również słuszny interes obywateli, w tym możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.