II SA/Rz 1292/20

Dnia 26 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi A. F. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej A. F. uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł (sto złotych). Wójt Gminy [...] (organ) informacją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] działając na podstawie art. 272 ust. 22 w zw. z art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (u.p.w.) oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, ustalił A. F. (skarżąca) opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości oznaczonej księgą wieczystą Kw nr [...] w wysokości 1.309 zł oraz wskazał, że opłatę należy wnieść na rachunek bankowy Urzędu Gminy [...], w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji. W powyższej informacji zawarto pouczenie, że podmiot obowiązany do poniesienia opłaty może, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia dostarczenia informacji, złożyć do Wójta Gminy [...] reklamację, jeżeli nie zgadza się z jej wysokością. Reklamacja przysługuje raz w okresie rozliczeniowym. Złożenie reklamacji nie wstrzymuje wykonania obowiązku wniesienia opłaty w ustalonej wysokości. Nieuiszczenie opłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji będzie skutkowało wydaniem decyzji określającej wysokość opłaty stałej. Ponieważ skarżąca nie złożyła reklamacji ani też nie uiściła opłaty w powyższym terminie, organ decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 272 ust. 24 w zw. z art. 272 ust. 22 i 23 u.p.w., § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), ustalił skarżącej opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości oznaczonej księgą wieczystą nr [...] robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70 % powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, w wysokości 1.309 zł oraz wskazał, że opłatę należy wnieść na rachunek bankowy Urzędu Gminy [...], w terminie 14 dni od dnia dostarczenia decyzji. W decyzji zawarto pouczenie, że podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego. Skarżący wniósł do tut. Sądu za pośrednictwem organu skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 i § 4 oraz art. 9 i art. 10 k.p.a., art. 269 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 272 ust. 22 u.p.w. oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że po złożeniu skargi sąd z urzędu bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) lub w przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skarga wniesiona z pominięciem trybu odwoławczego w ramach postępowania administracyjnego, jeżeli taki przewidywała ustawa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja organu wydana na podstawie art. 272 ust. 24 u.p.w. Zgodnie z art. 272 ust. 8 u.p.w., wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach. Wysokość opłaty za usługi wodne, o której mowa w ust. 8, ustala wójt, burmistrz lub prezydent miasta oraz przekazuje podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty (art. 272 ust. 22 u.p.w.). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty za usługi wodne, o której mowa w ust. 8, wnosi opłatę na rachunek bankowy właściwego urzędu gminy (miasta) w terminie 14 dni od dnia, w którym doręczono mu informację, o której mowa w ust. 22 (art. 272 ust. 23 u.p.w.). Natomiast zgodnie z art. 272 ust. 24 u.p.w., jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty za usługi wodne, o której mowa w ust. 8, zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 23, wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa wysokość opłaty w drodze decyzji. Zgodnie z art. 273 ust. 1 u.p.w., podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. Reklamację składa się odpowiednio do Wód Polskich albo właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odpowiednio informacji, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22 (art. 273 ust. 2 u.p.w.). W razie uznania reklamacji Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazują podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne nową informację, zawierającą także sposób obliczenia opłaty za usługi wodne (art. 273 ust. 5 u.p.w.). W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 u.p.w.). Zgodnie z art. 273 ust. 8 u.p.w., od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 273 ust. 6 u.p.w. ustawodawca wprowadził odstępstwo od zasady ogólnej postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sąd podkreśla jednak, że przepisy u.p.w. nie przewidują odstępstwa od zasady zaskarżalności w drodze odwołania decyzji wydanych na podstawie art. 272 ust. 24 ustawy. Oznacza to, że od takiej decyzji przysługuje środek odwoławczy w administracyjnym toku instancji. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.). Natomiast zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a., organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Ponieważ przepisy u.p.w. nie przewidują wyjątku od zasady określonej w art. 17 pkt 1 k.p.a. w sprawach z zakresu określenia w drodze decyzji wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 8 u.p.w., w razie nieskorzystania z reklamacji (art. 272 ust. 24 u.p.w.), dlatego należy przyjąć, że odwołanie od tego rodzaju decyzji przysługuje do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego. W związku z powyższym skarżącej od decyzji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] przysługiwał środek odwoławczy w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Ponieważ skarżąca wniosła niniejszą skargę do tut. Sądu z pominięciem trybu odwoławczego, skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd dostrzega, że skarżąca została w zaskarżonej decyzji błędnie pouczona przez organ o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niemniej okoliczność ta pozostaje bez wpływu na dopuszczalność wniesienia skargi. Jednocześnie należy zastrzec, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania (lub brak takiego pouczenia) nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do takiego pouczenia. Oznacza to, że strona może ubiegać się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a organ właściwy do jego rozpatrzenia jest w sytuacji opisanej w art. 112 k.p.a. zobowiązany do jego przywrócenia, z tym zastrzeżeniem, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozpocznie bieg od dnia doręczenia stronie niniejszego postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.