II SA/Rz 1293/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie uzupełnienia orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę; K. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z [...] listopada 2017 r., stanowiące uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego pod nazwą: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Orzeczenie to zostało wydane w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, gdyż decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u K. S. choroby zawodowej, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wniósł o odrzucenie skargi wyjaśniając, że nie jest organem administracji ani nie wydaje aktów administracyjnych, które podlegałyby kontroli zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnił także, że wydane orzeczenie stanowi dowód w postępowaniu przed organami inspekcji sanitarnej w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Dopiero stosowna decyzja państwowego inspektora sanitarnego stanowi akt podlegający kognicji sądowej. Natomiast pacjent niezadowolony z orzeczenia w sprawie choroby zawodowej jest uprawniony do złożenia wniosku o ponowne badanie do instytutu medycznego. W dalszej części przytoczono przepisy regulujące postępowanie w sprawie choroby zawodowej, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 – dalej: "rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sądy administracyjne. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd administracyjny jest bowiem zobligowany ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, z [...] listopada 2017 r., stanowiące uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego pod nazwą: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Powyższe orzeczenie wydane zostało w toku prowadzonego przez powiatowego inspektora sanitarnego postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej. Jak wynika z akt sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u K. S. choroby zawodowej, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania zwrócono się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, jako do jednostki orzeczniczej I stopnia o ponowną analizę zgormadzonej w sprawie dokumentacji medycznej i dotyczącej narażenia zawodowego. Po stwierdzeniu braku podstaw do zmiany wcześniej wydanego orzeczenia lekarskiego, jednostka ta w dniu[...] listopada 2017 r. wydała uzupełnienie orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, postępowanie w sprawie chorób zawodowych unormowane jest w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia, którymi zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 są poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Nadto pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1). Lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1). Stosownie do § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Powyższe oznacza, że orzeczenie lekarskie nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem administracyjnym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dokument ten jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), bez którego organ administracji właściwy do stwierdzenia choroby zawodowej nie może dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 1262/15). W konsekwencji, na orzeczenie lekarskie (uzupełnienie orzeczenia) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zaskarżone orzeczenie lekarskie może stanowić środek dowodowy w ewentualnym odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie choroby zawodowej. Wobec powyższego z uwagi na niepoddanie kontroli sądu administracyjnego ww. orzeczenia lekarskiego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. Ponieważ skarga podlega odrzuceniu Sąd, mając na względzie treść art. 222 P.p.s.a., odstąpił od wzywania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.