II SA/Rz 1298/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), na skutek odwołania B. P. - prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" B. P. - utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W podstawie prawnej powołano art. 104 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "K.p.a." oraz art. 92a ust. 1, ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.), dalej "u.t.d.". W dniu 11 stycznia 2018 r. przeprowadzona została kontrola na linii komunikacyjnej B. – K. – K. na przystanku pośrednim w miejscowości K. celem ustalenia, czy przewoźnik tj. B. P., prowadząca działalność gospodarczą pod wymienioną wyżej nazwą, realizuje kursy z tego przystanku zgodnie z rozkładem jazdy obowiązującym do zezwolenia nr [...] z dnia 2 sierpnia 2017 r. w ramach linii regularnej B. – K. - K. W wyniku powyższej ustalono, że przewoźnik rozpoczął kurs z godziny 11.05 z miejscowości K. z przystanku pośredniego o nazwie: "K. - Dworzec PKS - ul. K." zamiast z miejscowości B. z przystanku początkowego o nazwie: "B. ul. M.". Tym samym doszło do zmiany trasu przejazdu poprzez jej skrócenie, co wynikało z przyczyn zależnych od strony, która była świadoma i godziła się na skrócenie przedmiotowego kursu. W oparciu o powyższe Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r. wymierzył B. P. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. B. P. odwołała się od tego rozstrzygnięcia. Wskazała, że realizując kurs, którego dotyczy sprawa kierowca wyjeżdża z B. o godz. 10.15 jednym środkiem transportu, po czym w K. następuje przesiadka pasażerów do innego autobusu podjeżdżającego na ten przystanek celem kontynuacji podróży. Potwierdzeniem tego, że przewoźnik w dniu 11 stycznia 2018 r. realizował kurs z B. do K. jest wykresówka kierowcy, z której wynika, że pojazd wyjechał z K. do B. o godz. 9.40 i na przystanku w B. był o godz. 10.05. Odjazd z tego przystanku odbył się o godz. 10.15, a przyjazd do K. miał miejsce około godz. 11.00. Odwołująca się zaznaczyła, że jeśli na trasie z B. do K. nie ma żadnego pasażera, który następnie przesiadałby się do autobusu oczekującego na przystanku w K., to pojazd przewoźnika nie zajeżdża na przystanek w K., tylko bezpośrednio przed dworcem autobusowym w K. jedzie do zajezdni. W tym czasie na przystanku w K. oczekuje już kolejny pojazd przewoźnika, kontynuujący trasę do K., który po zabraniu oczekujących na przystanku pasażerów (jeśli tacy są) odjeżdża z przystanku w K. o godz. 11.05. Składająca odwołanie wskazała, że taka właśnie sytuacja zaistniała w dniu kontroli, kiedy z powodu braku pasażerów na trasie B. – K., po odjechaniu z przystanku w K. o godz. 10.47 kierowca nie jechał na kolejny przystanek, gdyż tam czekał już inny pojazd, który miał kontynuować podróż. B. P. wskazała, że pomimo, iż z przedłożonej wykresówki nie wynika wprost, w które miejsce udał się pojazd należący do przewoźnika, to analizując parametry zapisane na tarczy znajdującej się w tym czasie w tachografie nie powinno ulegać wątpliwości, że realizował kurs na trasie B. - K. Strona podkreśliła, że na tarczy wykresówki brak jest miejsca do wpisania przystanków pośrednich, w związku z czym odnotowywane przez kierowcę są tylko przystanki, w których pojazd rozpoczyna i kończy swój kurs. Analiza zapisu godzin wprost wskazuje, że przewoźnik realizował kurs, który tego dnia był przedmiotem kontroli. Dodatkowo, na podstawie udzielonych przewoźnikowi zezwoleń na realizowanie regularnych przewozów brak jest kursów, które na określonej w wykresówce trasie i godzinach mogły odpowiadać innemu kursowi niż ten realizowany na trasie B. – K., co dowodzi, że przedmiotowa wykresówka nie pochodzi z innej linii komunikacyjnej. Składająca odwołanie zauważyła, że takie wykresówki przedstawiane przez nią były do innych postępowań prowadzonych przez WITD i nie budziły wówczas wątpliwości. Podniosła, że na podstawie tej samej kontroli tj. dnia 11 stycznia 2018 r. cofnięte jej zostało zezwolenie nr [...] z dnia 2 sierpnia 2017 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej B. – K. - K. Brak jest zatem podstaw do nakładania kary pieniężnej za naruszenie warunków zezwolenia, jeśli zostało ono cofnięte przewoźnikowi. SKO nie uwzględniło odwołania i decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności powołało przepisy mające zastosowanie w sprawie, w tym art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d., zgodnie z którym, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. W świetle art. 20 ust. 1 pkt 2 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.). Następnie Kolegium podniosło, że Marszałek ustalił stan faktyczny sprawy, który nie budzi wątpliwości, a ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w pełni potwierdza fakt naruszenia przez adresata decyzji warunków wykonywania przewozów regularnych osób określonych w powołanym art. 18b ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 i ust. 1a u.t.d., polegającego na skróceniu trasy przejazdu w ten sposób, że kurs na linii B. – K. – K. został zrealizowany od przystanku "K. - Dworzec PKS - ul. K.", zamiast od przystanku "B. ul. M.". Zdaniem Kolegium, powyższe znajduje potwierdzenie w następujących dokumentach: potwierdzeniu odbioru upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w tekście którego kierowca oświadczył, że realizuje kurs relacji K. – K. z godz. 11.05, protokole kontroli drogowej wraz z załącznikiem poda nazwą: "Opis stwierdzonych naruszeń", które to dokumenty zostały podpisane bez zastrzeżeń przez kierowcę oraz nagraniu przebiegu kontroli za pomocą dyktafonu, z którego wynika niezbicie fakt skrócenia trasy przejazdu. Końcowo, SKO podkreśliło, że naruszenie zezwolenia w postaci zmiany ustalonej trasy przejazdu sankcjonowane jest karą pieniężną wynoszącą 3.000 zł. Cofnięcie zezwolenia jest zaś dotkliwością niezależną od tej kary. B. P. zaskarżyła decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającym rozstrzygnięciem i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. : - art. 78 § 1 w zw. z art. 67 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji z pominięciem dowodów przez nią powołanych, które przeczą ustaleniom dającym podstawę do wydania zakwestionowanej decyzji, podczas gdy dowód ten nie jest sprzeczny z prawem, a okoliczności na które został powołany wskazują wprost, że ustalenia organu są błędne i niezgodne z prawdą, - art. 81a § 1 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie zaistniałych w sprawie wątpliwości na jej niekorzyść, w sytuacji gdy wątpliwości te powinny być rozstrzygnięte na jej korzyść, 2. przepisów prawa materialnego tj. art. 18b ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 9aa ust. 1, ust. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że przewoźnik dopuścił się naruszenia polegającego na skróceniu trasy przejazdu, na które zostało mu udzielone stosowne zezwolenie nr [...], podczas gdy naruszenia takie nie miały na gruncie niniejszej sprawy miejsca. Skarżąca podniosła, że realizacja kursu B. – K. – K. za pomocą dwóch pojazdów jest uzasadnione ekonomią prowadzonej działalności oraz ograniczeniami w czasie pracy jednego kierowcy. Z B. podróżowało mało pasażerów (a czasem, jak w przypadku, którego dotyczy niniejsza sprawa - nie było ich w ogóle), a więc odcinek B. – K. realizowany był przez mniejszy pojazd, którego liczba miejsc siedzących byłaby niewystarczająca, aby jechać do K. Składająca skargę ponowiła argumentację odwołania, zwłaszcza powołując się na znajdującą się w aktach sprawy wykresówkę. Ponadto podniosła, że zeznania kierowcy nie przeczą przedstawianej przez nią wersji, bowiem realizował on część kursu na linii B. – K. - K. Skarżąca zwróciła też uwagę, że nie dające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego winny zostać rozstrzygnięte na jej korzyść. SKO wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzja administracyjna podlega kontroli sądowej jako jedna z form działalności organów administracji określona w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Kontroli tej sąd dokonuje mając na uwadze kryterium legalności tj. zgodności z prawem materialnym i procesowym, o czym stanowi art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.). Nie wszystkie jednak uchybienia przepisom prawa skutkują eliminacją zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, a tylko te określone w art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uchyla więc decyzję jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przy ocenie powyższego sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, jak też powołaną w niej podstawą prawną, a rozstrzyga sprawę w jej granicach (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Uwzględniając powyższe reguły przy kontroli objętej niniejszą skargą decyzji Sąd stwierdził, że zarówno to rozstrzygnięcie, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Skutkowało to koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] o nałożeniu na B. P. kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za naruszenie w postaci: wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Podstawą nałożenia kary było ustalenie organów, że przewoźnik zmienił trasę przejazdu tj. skrócił ją w ten sposób, że zamiast rozpocząć kurs na linii komunikacyjnej B. – K. – K. z przystanku "B. ul. M." o godz. 10:15, rozpoczął go z przystanku pośredniego "K. - Dworzec PKS - ul. K." o godz. 11:05. Na potwierdzenie tej okoliczności organy powołały się na oświadczenie kierowcy o realizacji przez niego kursu z godziny 11:05 w relacji K. – K. (złożone przy okazji potwierdzenia odbioru upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 3 stycznia 2018 r.), podpisany przez kierowcę protokół kontroli ze stwierdzonym naruszeniem w postaci rozpoczęcia trasy z K. do K. o godz. 11:05, nagranie przebiegu kontroli za pomocą dyktafonu (zarejestrowane na płycie CD), jak też napis na tablicy pojazdu wskazujący na relację: K. - K. Strona skarżąca kwestionuje powyższe ustalenia twierdząc, że realizacja kursu za pomocą dwóch kierowców i dwóch pojazdów tzn. pierwszy na trasie B. – K., a drugi na trasie K. – K. nie świadczy o zachowaniu sprzecznym z udzielonym jej zezwoleniem. Przyjęta przez nią organizacja kursu jest natomiast uzasadniona ekonomią prowadzonej działalności oraz istniejącymi ograniczeniami prawnymi w czasie pracy jednego kierowcy. Przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 (art. 4 pkt 7 u.t.d.). Z kolei linia komunikacyjna to połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób (art. 4 pkt 8 u.t.d.). W świetle art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Ustawa o transporcie drogowym (art. 18b) określa szereg zasad wedle których takie przewozy regularne są dokonywane. I tak np. rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (ust. 1 pkt 2), wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (ust. 1 pkt 3 pkt ), przewozy muszą być zgodne z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 (ust. 1 pkt 7). Brzmienie tego ostatniego przepisu potwierdza treść art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d., wedle którego przy wykonywaniu przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Nadto, zabronione jest także m. in. zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d.). W sprawie niniejszej ważne jest jeszcze brzmienie art. 20 u.t.d., według którego, w zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów (pkt 1), przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2) oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3). Załącznikiem do zezwolenia jest zaś obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.). Ustawodawca przewiduje wprawdzie możliwość odstąpienia od konieczności stosowania warunków określonych w zezwoleniu, jednak tylko w wyjątkowych sytuacjach, tzn. wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych (art. 20a ust. 1 u.t.d.). Za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie (art. 92a ust. 1 u.t.d.). Wykaz naruszeń oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 6 u.t.d.) - w niniejszej sprawie jest to Lp.2.2.3., który przewiduje karę w wymiarze 3000 zł za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Wszystkie te wymienione wyżej uregulowania wskazują jednoznacznie na to, że działalność w zakresie transportu drogowego, a konkretnie przewozu regularnego nie mogą odbywać się na dowolnie ustalonych przez przewoźnika zasadach. Przeciwnie, prawodawca wskazuje w sposób szczegółowy katalog tak dopuszczalnych, jak i niedopuszczalnych zachowań przewoźnika, jak też określa odpowiedzialność tego podmiotu na wypadek niezastosowania się do tych reguł. Przewoźnik nie ma swobody w zakresie sposobu wykonywania swojej działalności, bowiem jest ona ściśle regulowana. Jeśli zaś zamierza dokonać jakichś, dopuszczalnych przez prawo, zmian w tym zakresie, to art. 22b ust. 1 u.t.d. nakłada na niego obowiązek zgłoszenia ich organowi, który udzielił zezwolenia nie później niż 14 dni od dnia ich powstania (chodzi o zmiany w zakresie danych podawanych przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia). Jeśli zmiany te obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o jego zmianę (art. 22b ust. 2 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie przypisane stronie skarżącej naruszenie polegało na skróceniu przez nią trasy przejazdu na linii komunikacyjnej B. – K. – K. poprzez pominięcie przez nią przystanku początkowego tj. "B. ul. M." i odjazd z przystanku "K. - Dworzec PKS - ul. K.". Skarżąca nie kwestionuje faktu rozpoczęcia kursu do K. z K. pojazdem [...] nr rej. [...], tylko twierdzi, że wcześniejszą część kursu tj. odcinek B. – K. zrealizowała innym, mniejszym pojazdem, który nie podjechał na wskazany przystanek "K. - Dworzec PKS" z uwagi na brak pasażerów, a udał się wprost do zajezdni. Rozstrzygnięcie sporo pomiędzy stronami sprowadza się więc do udzielenia odpowiedzi na dwa pytania. Po pierwsze, czy możliwe było zrealizowanie przejazdu na trasie B. – K. – K. dwoma pojazdami. Jednym na trasie B. – K., a drugim na trasie K. - K. Po drugie, w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, należy odpowiedzieć, czy ocena materiału dowodowego dokonana została przez organy administracji publicznej przy zachowaniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy zrealizowano przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1 K.p.a., nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz czy przy ocenie materiału dowodowego zastosowano art. 80, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie możliwe było zrealizowanie przejazdu na trasie B. – K. – K. dwoma pojazdami. Jednym na trasie B. – K., a drugim na trasie K. - K. Ograniczenie w tej materii nie wynika z obowiązujących przepisów, bowiem w tym zakresie art. 18b ust. 1 u.t.d. nakazuje jedynie do przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym używać wyłącznie autobusów odpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Natomiast w ust. 2 wskazanego przepisu ustawodawca zakazał podczas wykonywania przewozów regularnych używania do przewozu innych pojazdów niż autobusy oraz autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Przyjęcie możliwości zrealizowania przejazdu na trasie B. – K. – K. dwoma pojazdami, jednym na trasie B. – K., a drugim na trasie K. – K. nie zwalnia jednak przewoźnika z obowiązku przyjazdu na wszystkie przystanki określone w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w ramach linii B. – K. - K. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie organy w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyła materiał dowodowy, dokonały również jego prawidłowej oceny i słusznie zakwalifikowały opisaną przez siebie sytuację jako naruszenie, o którym mowa w Lp. 2.2.3 załącznika Nr 3 do u.t.d. Podstawowe znaczenie dla przyjęcia, że taka ocena materiału dowodowego nie narusza zasady prawdy obiektywnej ma oświadczenie kierowcy, który wykonywał kurs na trasie K. - K. Z załącznika do protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 11 stycznia 2018 r. określonego jako "Opis stwierdzonych naruszeń" wynika, że kontrolujący wskazali, jaką trasę miał wykonać przewoźnik, opisując ją jako B. – K. - K. Podali jednocześnie, że w rzeczywistości wykonywano trasę K. - K. Załącznik do protokołu został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Nie można przyjąć, że dorosły, pracujący człowiek nie zakwestionowałby, że w rzeczywistości przewóz dotyczy trasy B. – K. - K. Podkreślić również należy, że za prawidłowością takiej oceny materiału dowodowego przemawia fakt, że na wyświetlaczu kontrolowanego pojazdu widniała informacja, że wykonuje on przejazd na trasie K. – K., a nie na trasie B. – K. - K. Przecież tego właśnie rodzaju informacja powinna znaleźć się na wyświetlaczu, skoro, jak twierdzi przedsiębiorca kurs był kontynuacją przejazdu rozpoczętego przez inny pojazd. Marszałek Województwa [...] orzekając jako organ I instancji dokonał analizy przedstawionej przez skarżącą wykresówki z dnia 11 stycznia 2018 r. Organ ten nie dał wiary, że wykresówka dotyczy kontrolowanego przejazdu. Mogła ona dotyczyć przejazdu na różnych liniach komunikacyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentację organu I instancji w zakresie oceny wartości dowodowej wykresówki powieliło. Dokonując oceny prawidłowości działania organów w zakresie oceny tego dowodu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ocena ta nie narusza przepisów prawa. Skarżąca odwołuje się wprawdzie do argumentów podobieństw czasowych planowanego odjazdu autobusu relacji B. – K. – K. i autobusu relacji B. – K., z przystanku w B., jednak zauważyć należy, że sama strona skarżąca wskazuje, że przedmiotowa wykresówka zawiera jedynie informację na temat przystanków skrajnych bez przystanków pośrednich. W tym przypadku wskazuje na przejazd na trasie K. - K. Trudno w takiej sytuacji postawić organom zarzut wadliwej oceny materiału dowodowego i zanegować ich stanowisko, że przedstawiona wykresówka może dotyczyć w zasadzie każdej trasy, przez co jej wartość dowodowa w rozpatrywanej sprawie jest wątpliwa. W takiej sytuacji uznać należy, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego, w zakresie oceny wartości dowodowej wykresówki, jest prawidłowa, a zarzuty skargi, a wcześniej odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Obowiązkiem przedsiębiorcy było takie udokumentowanie trasy przejazdu na odcinku B. – K., by w przypadku przeprowadzenia kontroli przedmiotowego przewozu regularnego mógł w sposób niewątpliwy wykazać, że nie naruszył warunków zezwolenia. Mogłoby to nastąpić przykładowo przez fizyczny przyjazd autobusu na przystanek "K. - Dworzec PKS". Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego. Organy nie naruszyły art. 78 § 1 w zw. z art. 67 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji z pominięciem dowodów powołanych przez skarżącą. Organy oceniły dowody wskazane przez skarżącą. W szczególności dotyczy to oceny przedstawionej wykresówki. Fakt, że ocena wartości dowodowej wykresówki jest inna niż oczekiwałaby strona skarżąca nie stanowi o naruszeniu powołanych przepisów. Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji wskazały, dlaczego nie dają jej wiary. W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisu art. 81a § 1 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie zaistniałych w sprawie wątpliwości na niekorzyść skarżącej, w sytuacji gdy wątpliwości te powinny być rozstrzygnięte na jej korzyść. Przepis art. 81a § 1 przewiduje konieczność rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości, co do stanu faktycznego, które nie dają się usunąć. W przypadku, kiedy wątpliwości dają się usunąć poprzez analizę całości materiału dowodowego zasada przewidziana w powołanym przepisie nie ma zastosowania. W analizowanym przypadku organy po analizie całości materiału dowodowego nie stwierdziły, by w sprawie zaistniały niedające się wątpliwości co do stanu faktycznego. W ocenie WSA stanowisko organów w tej materii jest trafne. Dodać należałoby, że B. P., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" B. P. uzyskała zezwolenie Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej B. – K. - K. Zezwolenie wskazuje, że ważne jest z obowiązującym rozkładem jazdy, w którym wyszczególnione zostały wszystkie przystanki w ramach przedmiotowej linii komunikacyjnej, w tym. m. in. przystanek "B. - ul. M." oraz "K. - Dworzec PKS - ul. K.". Rozkład określa wszystkie przystanki na danej linii komunikacyjnej, której zezwolenie dotyczy. Oznacza to, że przewoźnik dokonując wyboru takich, a nie innych przystanków (które proponuje składając wniosek o wydanie zezwolenia) decyduje się na stałe korzystanie z nich wszystkich. Daje to osobom korzystającym z jego usług pewność, że na dany przystanek autobus przyjedzie i o podanej w rozkładzie jazdy godzinie z niego odjedzie. Nawet w sytuacji, gdyby organy uznały, że autobus na którego wykresówkę powoływano się przejechał trasę K. – B. – K. to i tak należałoby przyjąć, że fakt braku przyjazdu tego pojazdu na przystanek K. - Dworzec PKS, ul. K. skutkuje wykonywaniem przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Okoliczności przyznane przez stronę skarżącą wskazują ponad wszelką wątpliwość, że nawet gdyby przyjąć, że autobus z B. wyjechał, to nie przejechał on odcinka K. – K. Dworzec PKS ul. K., tylko odcinek K. – K. Zajezdnia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego fakt braku jakichkolwiek pasażerów na odcinku B. – K. Dworzec PKS nie może być uznany za przypadek wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Według twierdzeń skarżącej takie sytuacje zdarzały się wcześniej, były jej znane, dlatego nie mogłyby być uznane za niezależne od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów w rozumieniu art. 20a ust. 1 u.t.d. Sytuacja taka, nawet gdyby uznana zostałaby za niezależną od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, mogłaby stanowić ewentualną podstawę do wydania decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu (art. 20a ust. 2 u.t.d.). Skoro autobus nie przejechałby pełnej - określonej w załączonym do zezwolenia rozkładzie jazdy - trasy, doszłoby do wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków co również powoduje konieczności nałożenia na przedsiębiorcę kary z uwagi na naruszenie o którym mowa w Lp. 2.2.3 załącznika Nr 3 do u.t.d. Stanowisko o konieczności ścisłego przestrzegania rozkładu jazdy, stanowiącego integralną część zezwolenia wyrażano już wielokrotnie w orzecznictwie sądowym. Podkreślano w nim, że regularność przewozów, wyrażająca się w istnieniu stałych, podanych w rozkładzie przystanków i godzin przyjazdu i odjazdu z nich jest kluczowym elementem poprawnego korzystania z zezwolenia na wykonywanie tego rodzaju przewozów. Są to warunki istotne z jednej strony z punktu widzenia interesów korzystających z komunikacji regularnej, pozwalające podróżnym zaplanować przejazd. Z drugiej strony warunki te gwarantują także zachowanie porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na przystanku i w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Jeszcze raz należy podkreślić, że działalność, której przedmiotem jest przewóz regularny podlega szczególnym wymogom, których obowiązek dochowania spoczywa na realizującym ten przewóz. Nie może on w tym zakresie dokonywać jakichkolwiek samodzielnych zmian. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz z naruszeniem jego obowiązków lub warunków jest odpowiedzialnością administracyjną o obiektywnym charakterze. Opiera się na samym tylko fakcie naruszenia, którego stwierdzenie stanowi wystarczającą przesłankę do wymierzenia kary pieniężnej. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie ustalenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku Uwolnienie się przez przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d., które w sprawie niniejszej nie zostały wykazane. Z wyżej przedstawionych względów Sąd uznał, że stanowisko organów, iż skarżąca naruszyła warunki określone w udzielonym zezwoleniu poprzez skrócenie trasy, zasługuje na akceptację. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.