II SA/Rz 1299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniesionego odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi J. C. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wydane w przedmiocie zwrotu podania. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] orzekł o ustaleniu przebiegu granic nieruchomości oznaczonych jako działki nr 2075 i 2077 z działką nr 1979/8 położoną w J. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania J. C., zaś postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zwrócono odwołanie J. C. Wskazano, że w myśl art. 33 § 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, od spornej decyzji nie przysługiwało stronom prawo wniesienia odwołania do organu administracji wyższego stopnia, lecz prawo żądania przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Stanowi to odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zaś samo żądanie przekazania sprawy sądowi kończy postępowanie administracyjne i rozpoczyna postępowanie sądowe. W opisywanej sprawie właściwym był zatem sąd powszechny, co w myśl art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "K.p.a.") obligowało organ do zwrotu odwołania skarżącemu. Po rozpatrzeniu wniesionego przez J. C. środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r., w całości podzielając argumentację wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. C. podał, że o prawie wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2014 r. został pouczony przez sam organ. Zastosował się zatem do pouczenia o terminie i środku zaskarżenia, a zatem wydanie w tym przedmiocie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania i postanowienia o zwrocie odwołania jest dla niego niezrozumiałe. W szczególności z powodu nieodniesienia się przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do zarzutów sformułowanych przez niego we wniesionych środkach zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się zasadna z przyczyn, które Sąd obowiązany był uwzględnić z urzędu. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Należy przypomnieć, że przedmiotem skargi J. C. jest ostateczne postanowienie SKO wydane w przedmiocie zwrotu podania. Postanowienie to zostało wydane przez Organ m.in. na podstawie przepisu art. 66 § 3 K.p.a. W myśl tej regulacji, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. SKO zastosowało przytoczoną wyżej regulację K.p.a. wobec odwołania wniesionego od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], o ustaleniu granic pomiędzy działkami nr 2075, 2077 i działką nr 1979/8. Nie można pominąć, iż odwołanie to zostało podpisane przez J. C., W. C., K. R. oraz przez J. C. w imieniu H. J. Wymienione osoby wyraźnie wniosły do SKO o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta [...] o rozgraniczeniu nieruchomości. Zarówno postanowienie wydane przez SKO w dniu [...] czerwca 2014 r. nr [...], jak i postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], jako stronę wnoszącą środek odwoławczy wymienia jedynie J. C. pomijając zupełnym milczeniem fakt, iż środek odwoławczy wniosły oprócz niego, także inne osoby, które niewątpliwie były stronami postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta [...] – W. C., K. R. oraz H. J. Oznacza to, że SKO rozpoznając odwołanie naruszyło w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, że odwołanie do tego organu wniósł wyłącznie J. C. Błąd SKO polegający na pominięciu w wydanych postanowieniach w/w osób musiał skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonego do WSA postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia SKO z dnia [...] czerwca 2014 r., o nr [...]. SKO ponownie rozpoznając sprawę obowiązane będzie uwzględnić dostrzeżone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, co powinno polegać na uwzględnieniu przez SKO faktu złożenia odwołania także przez W. C., K. R. oraz H. J. WSA w niniejszej sprawie nie kwestionuje stanowiska SKO co do sposobu i wykładni przepisu art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), który stanowi strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Błędne pouczenie w decyzji o trybie wnoszenia środka odwoławczego nie powoduje powstania kompetencji po stronie organu błędnie wskazanego jako organ właściwy do jego rozpoznania. Z wyłożonych wyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Orzeczenie o zastosowaniu ochrony tymczasowej, znajduje postawy w art. 152 p.p.s.a.