II SA/Rz 1300/22

24 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu 24 listopada 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg AG i MG na uchwałę Rady Gminy Frysztak z 26 czerwca 2002 r. nr XXXV-251/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargi; II. zwrócić MG kwotę 300 zł /słownie: trzystu złotych/, tytułem wpisu od odrzuconej skargi. W dniu 12 października 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga AG i MG, datowana na 4 lutego 2022 r. Jako przedmiot zaskarżenia skarżący wskazali uchwałę Rady Gminy Frysztak z 26 czerwca 2002 r. nr XXXV-251/2002 podjętą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Frysztak wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zaskarżona uchwałą jest aktem prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego, który stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", podlega kognicji sądu administracyjnego. Wymaga podkreślenia, że zaskarżona uchwałą została podjęta 26 czerwca 2002 r., a zatem kwestię terminu wniesienia skargi i wyczerpania trybu właściwego dla wniesienia skargi, należy oceniać przez pryzmat regulacji obowiązujących przed 1 czerwca 2017 r. czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Wynika to z brzmienia art. 17 pkt 2 tej ustawy stanowiącego, iż przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 52 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Zgodnie zaś z art. 53 § 2 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W realiach opisywanej sprawy skarżący 9 kwietnia 2021 r. wnieśli do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie – wobec braku reakcji ze strony organu – wnieśli skargę do WSA w Rzeszowie. Z uwagi jednak nie uzupełnienie braków formalnych, skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem z 3 listopada 2021 r. II SA/Rz 1504/21. Przed ponownym wniesieniem skargi skarżący nie złożyli kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, otwierającego bieg terminu do wniesienia skargi. W świetle przytoczonych wyżej regulacji oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 Ppsa. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa. Końcowo wymaga podkreślenia, że z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, skarżący mogą skutecznie wnieść skargę, niemniej warunkiem jej rozpoznania jest ponowne złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienie skargi w terminie określonym art. 53 § 2 Ppsa, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.