II SA/Rz 1303/14

z dnia 29 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S i KS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skarg DS i KS na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [. ] z dnia [. ]lipca 2014 r. nr [. ] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia - p o s t a n a w i a - pozostawić wniosek bez rozpoznania. W związku z wystąpieniem przez DS i KS z wnioskiem z dnia 23 marca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (k.100) wezwano skarżących do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku poprzez jego zgłoszenie na urzędowym formularzu – druku PPF (k.104). Wobec niewywiązania się z tego obowiązku zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k.111). Z zachowaniem ustawowego terminu skarżący, wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia 4 maja 2015 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 3 marca 2015 r. (k.114), zawarli w tym piśmie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym odpowiadający treści dotychczas zgłaszanym wnioskom, w tym zawartym w pismach z dnia 23 marca 2015 r. (k. 100) oraz z daty 10 stycznia 2015 r. (k. 40 i 65), którym nie nadano biegu z powodu nieuzupełnienia przez wnioskujących braków formalnych poprzez złożenie w Sądzie przesyłanych im druków PPF. Mając na względzie powyższe wniosek skarżących zawarty w piśmie z dnia 15 maja 2015 r. (k.134) Sąd ocenił jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 kwietnia 2015 r. Stosownie bowiem do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", od zarządzeń, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (a zatem m.in. od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania), strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260). W przedstawionych okolicznościach faktycznych rozpoznanie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy nie było możliwe. Zgłoszenie wniosku powinno nastąpić na urzędowym formularzu, jak tego wymaga przepis art. 252 § 2 Ppsa. Niedopełnienie tego ustawowego wymogu stanowi brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego wydziału. Wezwanie takie zostało wystosowane do skarżących w oparciu o zarządzenie przewodniczącego z dnia 25 marca 2015 r., a do pisma przewodniego z dnia 26 marca 2015 r. sekretarz sądowy dołączył druk PPF. Pomimo tego obowiązek ten nie został przez wezwanych wykonany. Tak więc rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, nie było możliwe. Z tego powodu Sąd postanowił pozostawić wniosek skarżących bez rozpoznania, stosownie do art. 257 Ppsa. Wyjaśnienia wymaga, że zaniechanie dołączenia do sprzeciwu wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie stanowiło braku formalnego sprzeciwu, który jako pismo procesowe powinien spełniać jedynie wymagania określone w art. 46 Ppsa. Sprzeciw, o którym mowa, nie jest bowiem wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, lecz środkiem zaskarżenia zmierzającym do zakwestionowania (podważenia) zasadności podjętego rozstrzygnięcia referendarza sądowego. Dlatego też brak było podstawy prawnej do kierowania do skarżących kolejnego wezwania do przedłożenia wypełnionego formularza PPF, gdyż wezwanie takie wystosowano zarządzeniem z dnia 25 marca 2015 r. i nie zostało ono wykonane. Rozpoznając wniosek skarżących z dnia 23 marca 2015 r. w trybie art. 260 Ppsa Sąd uwzględnił te okoliczności sprawy związane z nadaniem mu biegu. Z podanych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.