II SA/Rz 1303/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A.i M. D. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1303/17 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą na decyzję Wojewody z dnia[...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie prawa własności nieruchomości postanawia odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1303/17 Wnioskiem złożonym do Sądu w dniu 13 lutego 2018 r. adwokat B.B. dalszy zastępca procesowy A.i M. D. zwrócił się o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1303/17 poprzez orzeczenie co do kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako podstawę prawną żądania wskazał art 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wskazując jednocześnie, że wniosek został złożony w odpowiedzi na skargę administracyjną A. S.A tj. z uwzględnieniem terminu, o którym mowa w art 210 § 1 P.p.s.a. tj. przed zamknięciem rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie został złożony z zachowaniem ustawowego termin, ogłoszenie wyroku nastąpiło w dniu 30 stycznia 2018 r., wniosek wpłynął w dniu 13 lutego 2018 r., ale żadna z przesłanek wyżej cytowanego przepisu nie wystąpiła. W powołanym na wstępie wyroku z dnia 30 stycznia 2018 r. Sąd orzekł o całości skargi (w całości skargę oddalił) i jednocześnie nie pominął żadnego rozstrzygnięcia, które powinien był zawrzeć w tym wyroku z urzędu, w szczególności – wbrew twierdzeniom wnioskodawcy –nie rozstrzygając o kosztach postępowania. Na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej- art 199 P.p.s.a. Według tej zasady każdą stronę a także – z uwagi na art. 12 P.p.s.a. – uczestników postępowania (art. 33 P.p.s.a.) obciążają poniesione przez nią koszty postępowania w zakresie, w jakim są związane z ich udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami, zostały ściśle unormowane w art 200, 201, 203, 204 P.p.s.a. przez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. ( uchwał NSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2018 r., sygn. akt I OPS 4/07 ). Ze względu na to, że stanowią one odstępstwa od generalnej reguły rządzącej kosztami postępowania, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zgodnie z powołanym art 200 P.p.s.a.: "w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw". Z przepisu tego wynika, że Sąd może orzec o zwrocie kosztów postępowania tylko na rzecz skarżącego i tylko wówczas gdy skarga okaże się skuteczna. W sprawie istotną jest okoliczność, iż wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie o kosztach złożyła nie skarżąca, a uczestnik postępowania, któremu zgodnie z art. 200 P.p.s.a. nie przysługuje zwrot kosztów postępowania. Zwrot kosztów postępowania przysługuje bowiem jedynie na rzecz skarżącego, w razie uwzględnienia jego skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 157 §2 w zw. z art 199 P.p.s.a.