II SA/Rz 131/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku R. i K. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] w przedmiocie budowy stacji bazowej telefonii w sprawie z ich skargi na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 9 lutego 2009r. R. i K. D. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...], która utrzymywała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie budowy stacji bazowej telefonii UMTS na budynku nr [...] przy ul. T. w R. Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania objętej nią decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono, że wykonanie przedmiotowego rozstrzygnięcia spowoduje skutek w postaci dokończenia montażu stacji bazowej, której dotyczy sprawa. Uruchomienie z kolei tej inwestycji oraz jej eksploatacja będzie prowadzić do nieodwracalnych zmian polegających na zbiorowym zagrożeniu dla zdrowia ludzkiego, nawet zaś śmierci osób najbardziej narażonych na działanie promieniowania elektromagnetycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, których dotyczy skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Oznacza to zatem, że możliwość uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie uzależniona jest od niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu, inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje podmiotowi, który go składa. Niebezpieczeństwo wyrządzenia, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Skarżący musi we wniosku takie zagrożenie uprawdopodobnić (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica nr 1793221). Wniosek powinien być zatem wnikliwie uzasadniony, zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uzasadnili w sposób dostateczny wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez nich decyzji. Wskazali w nim bowiem w sposób bardzo ogólny na skutek w postaci zbiorowego zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego. Nie przedstawili jednak żadnych konkretnych argumentów, które by przemawiały za uznaniem, iż podniesione okoliczności mogą stanowić konsekwencję wykonania przedmiotowej decyzji, jak też, że mieszczą się w kategorii pojęcia znaczna szkoda lub też trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 §3 P.p.s.a. W świetle powyższego, wniosek ten należało uznać za niezasadny i orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.