II SA/Rz 1315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2015 r., skierowanym do tut. Sądu za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej [...], R. M. wniosła o wstrzymanie wykonania opisanej w sentencji postanowienia decyzji. Uzasadniając wniosek podała, że nie można wykluczyć uwzględnienia przez Sąd jej skargi, wobec czego wykonanie decyzji przed wydaniem orzeczenia sądowego niweczyłoby sens postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto zapłata nałożonej zaskarżonej decyzja kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł spowoduje likwidacje prowadzonej przez skarżacą działalności gospodarczej, gdyż nie posiada ona środków finansowych na zapłacenie kary w takiej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącą nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. Poza ogólnikowym twierdzeniem o konieczności zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej wskutek uiszczenia kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją, strona skarżąca nie podała żadnych informacji uprawdopodabniających tak przedstawiony stan rzeczy. W szczególności nie jest możliwe ustalenie, jakimi środkami finansowymi obecnie dysponuje, a zatem czy rzeczywiście uiszczenie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją może spowodować skutki, na które wskazuje wnioskodawca. Brak stosownych dokumentów uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.