II SA/Rz 1320/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. k. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej [...] sp. k. w [...] kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi [...] sp.k. ( dalej: "skarżący"), jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej: "Kolegium", "organ II instancji", lub "organ odwoławczy"), z [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z 22 marca 2019 r. skarżący, zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] ( dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji"), o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, częścią usługową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach 1074/158, 1074/161, 1074/163 obr. [...] przy ul. [...] w [...]". Postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Prezydent zawiesił postępowanie administracyjne do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia podał, że uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 Nr [...] uchwalono Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] ( dalej: "Studium"), a uchwałą z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] uchwalono zmiany w Studium. Wnioskowane do zabudowy działki położone są, zgodnie z zapisami Studium, w obszarze przestrzeni publicznej, objętej obowiązkiem sporządzenia planu. W sytuacji, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu (art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p."). W zażaleniu na postanowienie Prezydenta z [...] kwietnia 2021 r. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał na błędne przyjęcie, że teren inwestycji objętej wnioskiem znajduje się w obszarze oznaczonym w Studium jako obszar przestrzeni publicznej, w sytuacji gdy w rzeczywistości w Studium nie oznaczono w ogóle obszarów przestrzeni publicznej. Ponadto prawidłowa interpretacja przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został ustanowiony wyłącznie dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych" w rozumieniu u.p.z.p., co nie dotyczy obszarów przestrzeni publicznej, odnośnie których zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. ustanowiono jedynie wymóg ich odrębnego oznaczenia w Studium. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium wyjaśniło, że podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był art. 62 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie tego przepisu następuje obligatoryjnie i bezterminowo. U.p.z.p. nie zawiera katalogu przypadków, w których sporządzenie i uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe, ale stosownie do treści art. 14 ust. 7 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. W świetle powołanego unormowania nie ulega więc wątpliwości, iż obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z definicją zawartą w treści art. 2 pkt 6 u.p.z.p., obszar przestrzeni publicznej to obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. stawia na równi obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z przepisów odrębnych, z obowiązkiem uchwalenia takiego planu dla obszarów przestrzeni publicznej. Z treści Studium wraz z jego zmianą wynika, że tereny objęte wnioskiem zostały uznane przez organ uchwałodawczy za obszar przestrzeni publicznej, oznaczony jako usługi publiczne lub komercyjne: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej. Zdaniem Kolegium, zaistniała podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na tym terenie, w oparciu o art. 62 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p, do czasu uchwalenia dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pogląd powyższy znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sformułowany w sentencji skarżonego postanowienia okres zawieszenia postępowania administracyjnego nie narusza unormowania art. 62 ust. 2 u.p.z.p., wskazując okoliczność prawną, od której zaistnienia uzależnione zostało jego ponowne podjęcie. W skardze na postanowienie Kolegium z [...] maja 2021 r. zaskarżając je w całości skarżący zarzucił wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności poprzez: - błędne przyjęcie, że teren inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w obszarze oznaczonym w Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] jako obszar przestrzeni publicznej, w sytuacji gdy w rzeczywistości w przedmiotowym Studium nie oznaczono w ogóle obszarów przestrzeni publicznej, - zaniechanie dokonania analizy treści części tekstowej Studium oraz rysunku obrazującego ustalenia Studium i granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 1 u.p.z.p. w formie graficznej (Załącznik nr 55), w tym legendy, którego prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że teren inwestycji nie został oznaczony w Studium jako obszar przestrzeni publicznej i tym samym nie jest objęty obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - bezzasadne stwierdzenie, że oznaczenie w Studium wnioskowanych do zabudowy działek jako usługi publiczne lub komercyjne: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej spełnia kryteria uznania tego terenu za obszar przestrzeni publicznej, w sytuacji gdy zgodnie z rysunkiem obrazującym ustalenia Studium i granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 2 u.p.z.p. w formie graficznej (Załącznik nr 55 Studium) "obszar przestrzeni publicznej" stanowi odrębny od określenia "usługi publiczne lub komercyjne: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej" sposób oznaczenia przeznaczenia terenu, co wyklucza możliwość uznania, że teren inwestycji stanowi jednocześnie obszar przestrzeni publicznej, i w konsekwencji błędne przyjęcie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, 2) art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja przedmiotowego przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązek taki został ustanowiony wyłącznie dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych" w rozumieniu art. 14 ust. 7 u.p.z.p., nie dotyczy obszarów przestrzeni publicznej, odnośnie których zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. ustanowiono jedynie wymóg ich odrębnego oznaczenia w Studium, 3) art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, 4) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. braku zawieszania postępowań w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, co bezpodstawnie wydłuża proces inwestycyjny i naraża skarżącego - jako wnioskodawcę, inwestora i przedsiębiorcę - na poniesienie znacznej szkody majątkowej, 5) art. 6 k.p.a. poprzez podjęcie przez organy I i II instancji czynności nie znajdujących oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach, a przez to naruszenie zasady praworządności, 6) art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 11 k.p.a., do którego doszło w następstwie niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zaniechanie wskazania i szczegółowego wyjaśnienia przyczyn uzasadniających przyjęcie, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi obszar przestrzeni publicznej i jako taki miałby być objęty obowiązkiem uchwalenia planu miejscowego, 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził naruszenie przepisów uzasadniające konieczność jego uchylenia. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z ww. regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zawieszone postępowanie dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, częścią usługową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach 1074/158, 1074/161, 1074/163 obr. [...] przy ul. [...] w [...]". Podstawą zawieszenia postępowania było ustalenie, że objęte wnioskiem działki zgodnie z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2000 r. wraz ze zmianą Studium uchwaloną uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. położone są na terenie oznaczonym jako: usługi publiczne lub komercyjne: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej. Organy powołując się na art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające scaleń i podziału nieruchomości, a także przestrzeni publicznej, a następnie na zawartą w art. 2 pkt 6 u.p.z.p. definicję obszaru przestrzeni publicznej jako obszaru o szczególnym znaczeniu dla zaspakajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjającego nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno – przestrzenne, stwierdziły, że teren planowanej inwestycji objęty jest obszarem przestrzeni publicznej, a co za tym idzie zachodzi konieczność uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co dało podstawę do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem: jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. W opozycji do organu strona skarżąca zarzuca nieprawidłowe zakwalifikowanie terenu inwestycji jako obszaru przestrzeni publicznej argumentując, że legenda dołączona do Studium wskazuje na to, że odrębnie wyznaczano obszary przestrzeni publicznej, a odrębnie obszary usług publicznych lub komercyjnych, rekreacji, turystyki, sportu w zieleni urządzonej. W ocenie strony skarżącej aby móc zakwalifikować teren jako obszar przestrzeni publicznej muszą zostać łącznie spełnione przesłanki z art. 2 pkt 6 u.p.z.p., to jest teren ma spełniać określone w tym przepisie warunki, a dodatkowo ma zostać uznany za taki w studium, poprzez określenie tego terenu jako właśnie obszaru przestrzeni publicznej. Z uwagi na to, że Studium posługuje się dwoma pojęciami tj. obszaru przestrzeni publicznej i obszarem usług publicznych lub komercyjnych: rekreacji, turystyki, sportu w zieleni urządzonej, i tylko dla obszarów przestrzeni publicznej wprowadza wymóg uchwalania m.p.z.p. – s.2 załącznika nr 92, to w stosunku do terenu inwestycji nie zachodzi obowiązek uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności skarżący zarzuca przyjęcie zapisów studium jako odrębnych przepisów w myśl art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., czy art. 14 ust. 7 u.p.z.p., z którymi ustawodawca wiąże bezpośredni wymóg sporządzenia m.p.z.p. Końcowo podniósł, że organ nie ustalił granic obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również granic obszaru przestrzeni publicznej określonych w studium. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w aktualnym orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wynikający ze studium obowiązek uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rodzi obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Materię tą regulują zapisy u.p.z.p. Niewątpliwie źródłem takiego obowiązku jest art. 14 ust. 7 u.p.z.p., z którego wnika obowiązek sporządzenia m.p.z.p. jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Nie jest to jednak jedyny przepis regulujący tą kwestię. Sądy nie mają wątpliwości co do tego, że źródłem takiego obowiązku jest również art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Sąd w składzie orzekającym pogląd ten podziela. Zgodnie z tym przepisem w studium określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Zatem ustalenie w studium, że określony teren będzie przeznaczony do realizacji celów publicznych będzie wystarczające do przyjęcia, że zachodzi konieczność uchwalenia dla takiego terenu m.p.z.p. Należy podkreślić, że celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego porządku planistycznego. Wykładnia systemowa i celowościowa tego przepisu nakazuje więc wstrzymanie warunków zabudowy dla terenów wyznaczonych w studium jako obszary przestrzeni publicznej. Są one bowiem jednym z kluczowych elementów kształtujących ład przestrzenny, a w konsekwencji przestrzeń jako dobro publiczne, rozumiane przez ustawodawcę jako obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia, sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na położenie oraz cechy funkcjonalno – przestrzenne. Jeżeli więc ustalone warunki zabudowy mogłyby uniemożliwić, tak przewidziane w studium ukształtowanie przestrzeni urbanistycznej to racjonalnym jest wstrzymanie się z ich wydaniem do czasu uchwalenia planu. ( patrz NSA w wyroku z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 667/18, z 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1531/10 wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przedstawiony powyżej pogląd prawny wyrażany jest również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Przykładowo można wskazać wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1076/17 oraz wyroki WSA w Łodzi: z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 880/18, z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 1077/18, z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 74/19, z dnia 10 grudnia 2019 r. II SA/Łd 717/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1224/20, a także wyrok WSA w Rzeszowie z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 553/20 ). Sąd nie podziela natomiast przeciwnego stanowiska zawartego w powołanych przez stronę skarżącą pozostałych wyrokach: IV SA/Po 790/13, II SA/Łd 547/08, II SA/Łd 476/08, II SA/Ke 156/07. Sądy opierają się na stwierdzeniu, że Studium jako akt kierownictwa wewnętrznego nie ma mocy wiążącej, że nie może w związku z tym stanowić podstawy decyzji ustalających warunki zabudowy, w związku z tym nie może też być podstawą do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia m.p.z.p. Tymczasem zgodnie z art. 15 u.p.z.p. zapisy studium o ile nie wiążą inwestora to jednak wiążą organy gminy. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu: Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Skoro zapisy studium są wiążące dla m.p.z.p., to fakt, że studium określa teren, dla którego istnieje obowiązek uchwalenia m.p.z.p., nie może być obojętny z punktu widzenia ustalenia warunków zabudowy dla tego terenu. Przedstawiona zatem w tym zakresie interpretacja nie mogła odnieść oczekiwanego rezultatu. Jednocześnie należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że za obszar przestrzeni publicznej może być uznany tylko taki teren, który spełnia łącznie dwojakiego rodzaju przesłanki: materialne związane z jego znaczeniem, położeniem i cechami, oraz formalne, łączące się z określeniem obszaru w studium. W konsekwencji jeżeli dany teren nie zostanie określony w studium jako obszar przestrzeni publicznej, to takiego obszaru nie stanowi, choćby odznaczał się właściwościami, które by to uzasadniały. Oznacza to zarazem brak obowiązku sporządzania planu miejscowego dla tego terenu ( tak wyrok NSA z 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 3979/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 553/21). W niniejszej sprawie powyższej kwestii w zasadzie nie da się ustalić. W aktach brak jest dokumentów pozwalających na precyzyjne i niebudzące wątpliwości ustalenie, w którym obszarze wydzielonym w Studium znajdują się działki inwestycyjne. Organ I instancji zawieszając postępowanie z opisanych wyżej powodów do postanowienia dołączył jedynie fragment dokumentacji graficznej Studium z podziałem na poszczególne obszary, nie dołączając do akt dokumentacji tekstowej i graficznej pozwalającej na stwierdzenie, w którym dokładnie obszarze znajdują się działki inwestycyjne. Dokumentów takich brak jest również przy postanowieniu organu II instancji. Organy obydwu instancji ograniczyły się w zakresie tych ustaleń do wydanego przez Prezydenta Miasta [...] zaświadczenia potwierdzającego, że działki inwestycyjne znajdują się w obszarze przeznaczonym w studium pod usługi publiczne lub komercyjne: rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzone. Tymczasem na obecnym etapie postępowania nie da się ustalić, w którym obszarze bądź obszarach studium znajdują się działki inwestycyjne. Nie można bowiem wykluczyć, że działki te znajdować się mogą na obszarze, któremu nadano różne przeznaczenie, np. rekreacja, turystyka, sport w zieleni urządzonej, jak i przestrzeni publicznej. W tym zakresie słuszne pozostają również zarzuty strony skarżącej, że organ nie ustalił granic obszaru przestrzeni publicznej określonych w Studium. Musi to wynikać bezpośrednio ze Studium, jak również dokumentacji, która pozwoli odnieść działki inwestycyjne do jego zapisów. Tego w ustaleniach organów obu instancji zabrakło. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżone postanowienie celem wyjaśnienia powyższych wątpliwości. Działając na podstawie art. 136 k.p.a. organ II instancji przeprowadzi dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zleci jego przeprowadzenie organowi I instancji, przy zastosowaniu zaprezentowanej przez Sąd wykładni prawa materialnego w tym art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 2 pkt 6 u.p.z.p. Jedynie ustalenie, że teren inwestycyjny znajduje się w obszarze zakwalifikowanym w Studium jako obszar przestrzeni publicznej będzie mogło stanowić podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Rozstrzygnięcie Sądu znajduje oparcie w treści art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c. p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.