II SA/Rz 1322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi D. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących D. R. i M. R. solidarnie kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D. i M.R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej określanego również jako: "SKO") z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kwestionowana decyzja zapadła w następujących okolicznościach; Wnioskiem z dnia 7 listopada 2016 r. D. i M.R. zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: "rozbudowa i przebudowa czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz budowa budynku gospodarczo inwentarskiego w zabudowie zagrodowej" na działce nr ewid. 1050 położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Wójt odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie objętej w/w wnioskiem. Organ poinformował, że zasadniczo decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dla inwestycji planowanej, a nie dla takiej, która została już zrealizowana. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy stanowić ma podstawę do legalizacji samowoli budowlanej. Organ wskazał, że obecnie toczy się już postępowanie legalizacyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce nr 1050, zaś wszczęcie postępowania zgodnie z w/w wnioskiem skutkowałoby prowadzeniem dwóch równoległych postępowań o wydanie warunków zabudowy dla budynków położonych na tej działce. D. i M.R. nie zgodzili się z takim rozstrzygnięciem. W ich ocenie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy legitymowanie się statusem strony nie jest warunkiem koniecznym. Również postępowanie, o którym wspomina organ, nie może mieć wpływu na wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy, tym bardziej że zamierzenie inwestycyjne w tym przypadku jest inne. Podnieśli, że o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na dowolnej działce może wystąpić każdy, zaś ewentualną decyzję o nabyciu nieruchomości pod planowaną inwestycję podejmą po uzyskaniu warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. SKO uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium zauważyło, że między postępowaniem związanym z procedurą legalizacyjną oraz postępowaniem objętym wnioskiem D. i M.R. nie tylko nie zachodzi tożsamość podmiotowa, ale również częściowo odmienny jest przedmiot tych postępowań, bowiem pierwsze z nich nie dotyczy budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego. Organ wskazał również, że decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, zaś legitymowanie się prawem do gruntu nie jest w tym wypadku konieczne. W piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2017 r. wnioskodawcy wyjaśnili, że na działce nr 1050 znajdują się cztery budynki gospodarcze, które zamierzają rozbudować i przebudować na jednorodzinny budynek mieszkalny. Ponadto planują na tej działce budowę budynku gospodarczego inwentarskiego w zabudowie zagrodowej. Inwestycja obejmuje zatem dwa odrębne przedsięwzięcia, które zamierzają dopiero zrealizować, wbrew twierdzeniom organu, jakoby jedna z tych inwestycji została już zakończona. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Wójt Gminy [...] ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji "budowa budynku gospodarczo-inwentarskiego w zabudowie zagrodowej" na działce nr 1050 i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia na tej działce sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji "rozbudowa i przebudowa czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie zagrodowej". Organ wyjaśnił, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, jeśli nie przewiduje tego przepis szczególny. Podał, że z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], jakie otrzymał do wiadomości w dniu 11 kwietnia 2016 r. Wójt Gminy [...] wynikało, że prowadzone było względem właściciela działki postępowanie dotyczące legalizacji wolno stojącego budynku znajdującego się na wschodniej części działki nr 1050 i w tym zakresie zostało ono już zakończone. Powyższą decyzję zakwestionowali D. i M.R., w części dotyczącej umorzenia postępowania. Zdaniem stron twierdzenia organu, że planowana inwestycja została już zrealizowana przez właściciela działki są nieprawdziwe. Skarżący podnieśli, że postępowanie, w którym wydano postanowienie na jakie powołał się organ w decyzji, zostało obecnie zawieszone, zaś właściciel działki wielokrotnie składał stosowne wyjaśnienia, czego wynikiem jest protokół z dnia 30 września 2016 r., w którym jednoznacznie określono, że na działce nr 1050 znajdują się cztery odrębne budynki. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem Kolegium podanie skarżących zawierało dwa odrębne wnioski, dotyczące dwóch inwestycji, a zatem organ powinien prowadzić w tym wypadku dwa odrębne postępowania i rozstrzygnąć je odrębnymi aktami administracyjnymi, mimo zachodzącej w tym wypadku tożsamości podmiotów. Organ wskazał ponadto na zachodzące w sprawie liczne wątpliwości oraz braki w materiale dowodowym. W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2017 r. Wójt Gminy [...] poinformował strony postępowania o rozdzieleniu wniosku inwestora na dwa odrębne postępowania; pierwsze dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego inwentarskiego w zabudowie zagrodowej na działce nr 1050 oraz drugie, dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny na tej samej działce. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Wójt umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla inwestycji "rozbudowa i przebudowa czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny" na działce nr 1050. Organ wyjaśnił, że inwestycja dotycząca rozbudowy i przebudowy czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny została już zrealizowana przez właściciela działki nr 1050. Wskazał, że w zakresie tym toczyło się postępowanie legalizacyjne, bowiem w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że na wschodniej części działki nr 1050 znajduje się budynek, o wymiarach zewnętrznych 11,88 m x 11,87 m, usytuowany w odległości około 7,50 m od granicy działki 1054 i 8,75 m od granicy z działką nr 1046. Jest to budynek murowany, parterowy, niepodpiwniczony, wolno stojący, przykryty dachem dwuspadowym o pokryciu blachą trapezową posiadający rynny i rury spustowe. Ściany zewnętrzne budynku zostały ocieplone styropianem. Budynek posiada stolarkę okienną i drzwiową. W opisanym zakresie postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zrealizowanej inwestycji przez właściciela działki nr 1050 zostało zakończone wydaniem w dniu [...] października 2016 r. decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, która została następnie utrzymana w mocy przez SKO w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję nakazującą właścicielowi rozbiórkę wykonanej rozbudowy budynku gospodarczo-składowego zlokalizowanego na działce nr 1050, pełniącej funkcję budynku mieszkalnego, od jego południowo-zachodniej strony o wymiarach 5,79 x 11,88 m i od jego północno-zachodniej strony o wymiarach 4,30 x 6,08 m. Decyzja ta nie objęła jednak rozbiórki budynku gospodarczo-składowego o wymiarach 5,30 m x 5,90 m zalegalizowanego przez organ nadzoru decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Została ona następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Organ I instancji po raz kolejny podkreślił, że ustalenie warunków zabudowy może dotyczyć jedynie inwestycji, którą inwestor zamierza dopiero zrealizować, zaś w niniejszej sprawie inwestycja obejmująca rozbudowę i przebudowę czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny została już zrealizowana. Wskazał również, że wobec skarżących nie zostało wydane postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z którego wynikałoby, że prowadzone jest postępowanie dotyczące legalizacji samowoli budowlanej, a tylko takie zdaniem organu daje podstawę do skutecznego samodzielnego wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przypadku inwestycji już zrealizowanej. Organ ocenił zatem, że postępowanie prowadzone w powyższym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W odwołaniu o powyższej decyzji D. i M.R. zarzucili, że organ nadzoru budowlanego opisał ustalenia kontrolne w taki sposób, aby stworzyć pozory budynku mieszkalnego. Zgodnie z informacjami jakie otrzymali od właściciela, wprowadzenie drobnych modyfikacji konstrukcyjnych miało z założenia poprawić możliwości wykorzystania budynków i w żadnym wypadku nie było motywowane chęcią obejścia zgłoszeń budowlanych. Urządzenia sanitarne zostały zamontowane wyłącznie z uwagi na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i konieczność zapewnienia w tym względnie odpowiednich warunków. Skarżący podnieśli, że na działce znajdują się cztery odrębne budynki gospodarcze, posiadające oddalone od siebie połacie dachowe oraz oddzielne ściany i nie ma możliwości przejścia z budynku do budynku bez wychodzenia na zewnątrz. Wspomnieli też o rozprawie administracyjnej "wyznaczonej przez Gminę, która odbyła się na działce nr 1050 w dniu 29 czerwca 2017 r., podczas której przedstawiciele Gminy mogli się naocznie przekonać, że na działce faktycznie istnieją 4 budynki". Decyzją z dnia [...] października 2017 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że warunki zabudowy mogą być ustalone dla inwestycji planowanej, do której realizacji jeszcze nie przystąpiono, z wyjątkiem sytuacji, gdy w toku postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 i 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm. – dalej w skrócie: "P.b."), właściwy organ wezwie w drodze postanowienia inwestora do przedłożenia stosownej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 48 ust.3 pkt 1 i art. 49b ust. 2 pkt 3 P.b.). Zdaniem Kolegium z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotem toczącego się postępowania jest dokładnie ta sama inwestycja, która została wcześniej objęta procesem legalizacyjnym. Organ podkreślił, że inwestycja ta została już zrealizowana, a nawet wydano w stosunku do niej decyzję o nakazie rozbiórki. W ocenie Kolegium stanowisko organu I instancji należy więc uznać za zasadne. Na podstawie pisma wnioskodawców z dnia 26 września 2017 r. organ ustalił ponadto, że nie zostali oni zobowiązani przez organ nadzoru do przedstawienia w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego względu postępowanie objęte wnioskiem skarżących jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Odnosząc się do zarzutów skarżących, jakoby ustalenia kontrolne organu nadzoru zostały opisane w taki sposób, by stworzyć pozory budynku mieszkalnego, organ wskazał, że dokładny opis przedmiotowego budynku znalazł się w decyzji o nakazie rozbiórki z dnia [...] kwietnia 2017 r. i wyraźnie wynika z niego, że na działce nr 1050 powstał jeden budynek mieszkalny wolno stojący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie D. i M.R., zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako: "K.p.a.") wnieśli o uchylenie w/w decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżących organy nie wyjaśniły wystarczająco wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności Kolegium ich zdaniem oparło się wyłącznie na wadliwych ustaleniach faktycznych organu I instancji, zaś jego rolą było ponowne rozpoznanie całej sprawy. Wskazali, że organ odwoławczy w ogóle nie wziął pod uwagę faktu, że decyzja o rozbiórce z dnia [...] czerwca 2017 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Podkreślili ponownie, że na działce nr 1050 znajdują się cztery całkowicie odrębne budynki, w żaden sposób niepołączone, posiadające odrębne fundamenty, oddzielne połacie dachowe i ściany, a między budynkami nie ma żadnych połączeń. Zdaniem skarżących w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do merytorycznego rozpoznania sprawy i organ winien ustalić warunki zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że brak w niniejszej sprawie postanowienia organu nadzoru budowlanego nakładającego obowiązek przedłożenia stosownej decyzji o warunkach zabudowy, czyni niedopuszczalnym wydanie takiej decyzji i nie ma w tym wypadku znaczenia fakt uchylenia w/w decyzji o rozbiórce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu skargi w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja, którą umorzono postępowanie administracyjne z wniosku skarżących dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "rozbudowa i przebudowa czterech budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ewid. 1050 położonej w [...] gm. [...]". Według ustaleń organów inwestycja ta została już zrealizowana a warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się dla inwestycji, która ma dopiero być realizowana w przyszłości, a nadto skarżący nie zostali zobowiązani przez organ nadzoru budowlanego do przedstawienia na potrzeby postępowania legalizacyjnego decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zaś tylko w takich wypadkach istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to postępowanie z wniosku skarżących należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Jak wynika z decyzji obydwu instancji swoje ustalenia dotyczące faktu, że inwestycja została już zrealizowana tzn., że na działce nr 1050 w [...] istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny a nie 4 budynki gospodarcze, które dopiero mogłyby zostać rozbudowane i przebudowane na budynek mieszkalny, organy oparły na ustaleniach organów nadzoru budowlanego w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej, której przedmiotem były właśnie w/w roboty budowlane. Organy swoje ustalenia odnosiły do wyników postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] nakazującą właścicielce działki nr 1050 rozbiórkę wykonanej rozbudowy budynku gospodarczo – składowego pełniącej funkcję budynku mieszkalnego. Na potrzeby właśnie tamtego postępowania legalizacyjnego toczyło się wcześniej postępowanie z wniosku właścicielki działki nr 1050 w [...] dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynków gospodarczych na budynek mieszkalny – zmiana sposobu użytkowania. Jak wynika z przedstawionych Sądowi do kontroli akt podstawą odmowy wydania J.S. decyzji o warunkach zabudowy było to, że zamierzenie inwestycyjne nie było zgodne z funkcją sąsiednich działek, które to mają wyłącznie funkcję rolniczą i dróg. Nie został więc spełniony warunek przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej "u.p.z.p.") to jest warunek tzw. dobrego sąsiedztwa. Organy orzekające w niniejszej sprawie opierając się na ustaleniach organów nadzoru budowlanego dokonanych na potrzeby postępowania legalizacyjnego co do faktu aktualnego istnienia na działce nr 1050 budynku mieszkalnego a nie czterech budynków gospodarczych, z których powstał, odwoływały się także do okoliczności, że decyzja nakazująca rozbiórkę wykonanej rozbudowy była ostateczna. Tymczasem tego samego dnia, kiedy zapadła zaskarżona decyzja SKO, tj. [...] października 2017 r. tut. Sąd uchylił decyzję WINB w Rzeszowie z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. na chwilę obecną wyrok ten jest nieprawomocny, ale jego skutkiem, zgodnie z art. 152 § 1 P.p.s.a. jest to, że w/w decyzja WINB nie wywołuje skutków prawnych. WSA nie postanowił bowiem inaczej. Jak wcześniej wskazano, w toku całego postępowania skarżący konsekwentnie twierdzili, że na działce nr 1050 znajdują się 4 budynki gospodarcze a nie jeden mieszkalny, że nie jest możliwe przedostanie się z budynku do budynku bez konieczności wyjścia na zewnątrz, że nie ma jednej – wspólnej połaci dachowej. Dodatkowo, w treści odwołania zarzucili, że "dnia 29 czerwca 2017 r. Gmina wyznaczyła rozprawę administracyjną, która odbyła się na działce, której dotyczy postępowanie. Przedstawiciele Gminy mogli naocznie przekonać się, że są to cztery odrębne budynki gospodarcze, posiadające oddalone od siebie połacie dachowe, oddzielne ściany. Aby przejść z jednego budynku do drugiego konieczne jest wyjście na zewnątrz". W przedstawionych Sądowi do kontroli aktach sprawy administracyjnej nie ma żadnego dokumentu z tej daty. SKO w żaden sposób nie wyjaśniło tej kwestii i nawet się do niej nie odniosło. Żaden z organów nie dokonał samodzielnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów takich choćby jak mapy. Tymczasem na załącznikach graficznych do projektów decyzji uwidocznione są 4 obiekty oznaczone symbolem "i", co oznacza przecież "budynek niemieszkalny gdzie indziej niewymieniony". Nie oceniono też załączonego do poprzedniego odwołania protokołu kontroli PINB z dnia 30 września 2016 r., w treści którego znajduje się opis zawierający oznaczenia takie jak: "budynek nr 1", "budynek nr 2", budynek nr 3", "budynek nr 4". Brak samodzielnych ustaleń organów co do spornych okoliczności w świetle uchylenia ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę wykonanych robót, a także brak wyjaśnienia kwestii wskazywanej w odwołaniu rozprawy administracyjnej na miejscu inwestycji, która mogła być połączona z oględzinami, a z której przebiegu nie ma żadnego dokumentu w aktach tej sprawy powoduje, że zgodzić się należy ze skarżącymi, iż zostały naruszone przepisy postępowania – art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. Niewątpliwie takie naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro dotychczas skarżący nie byli zobowiązani do przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy terenu w toku postępowania legalizacyjnego, a według organów inwestycja opisana we wniosku nie była planowana lecz została już zrealizowana. W efekcie zdaniem organów sprawa zainicjowana wnioskiem skarżących była bezprzedmiotowa, skoro w stanie faktycznym sprawy nie było podstawy prawnej pozwalającej na rozpoznanie ich wniosku. W ocenie Sądu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w okolicznościach sprawy, mając także na uwadze, że skarżący wskazywali na możliwość zastosowania wobec nich przepisu art. 61 ist. 4 u.p.z.p. (kwestia tzw. zabudowy zagrodowej) ma kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Dlatego istotna jest ocena zgromadzonych w sprawie dowodów we własnym zakresie i wskazanie w uzasadnieniu decyzji, które z dowodów są wiarygodne i dlaczego, a także którym organy odmówiły wiarygodności i jakich powodów, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. To szczególnie ważne w sytuacji, gdy stan faktyczny jest sporny. Ryzykowne jest odwoływanie się do ustaleń innego organu, gdy jego decyzja nie jest prawomocna, bo w razie wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzję ostateczną (nawet nieprawomocnego) zastosowana argumentacja upada. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, a także art. 80 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli bowiem w chwili orzekania przez organy inwestycja, której dotyczył wniosek nie była zrealizowana lecz istniały 4 odrębne budynki gospodarcze to wniosek skarżących powinien być rozpoznany merytorycznie. Postępowanie nie byłoby bezprzedmiotowe. Nie można także wykluczyć zmian w stanie faktycznym choćby z tego powodu, że decyzja o rozbiórce mogła zostać wykonana. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. W ponownym postępowaniu organy dokonają niebudzących wątpliwości ustaleń wskazując na jakich dowodach te ustalenia się opierają, a także przedstawią własną ocenę zgromadzonych dowodów. Wyjaśnią także kwestię powoływanej w odwołaniu rozprawy na gruncie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając je na rzecz skarżących solidarnie, a to wobec treści art. 202 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika zgodne z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., po. 1800 z późn. zm.). Ponieważ pełnomocnik nie dołączył dowodu uiszczenia opłat skarbowych od pełnomocnictw, więc Sąd nie miał podstaw do ich uwzględnienia w zasądzonej kwocie.