II SA/Rz 1324/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. – reprezentowanej przez L.D. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1324/19 w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych - postanawia - odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1324/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A.G. na decyzję WINB z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych. W piśmie z dnia 14 października 2020 r. (przesłanym drogą elektroniczną) Skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika L.D. zwróciła się o sprostowanie w wyroku z dnia 8 lipca 2020 r. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca zacytowała fragment uzasadnienia wyroku z którego wynika, że "w treści skargi nie wskazano przepisów którym uchybić miały organy orzekające w sprawie". Skarżąca przywołała obszerne fragmenty skargi mające świadczyć o powołaniu przez nią tych przepisów prawa, a których naruszenia dopuścić miały się orzekające w sprawie organy. W ocenie Skarżącej stanowi to oczywistą pomyłkę, która winna zostać sprostowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Przedmiotem sprostowania mogą być jedynie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe a także inne oczywiste omyłki, przez które należy rozumieć m.in. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty), a także inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. Powyższe nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. postanowienie NSA z dnia 19.10.2010 r., sygn. akt II OZ 1039/2010 Lex Polonica nr 2410746). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. post. NSA z dnia 1.06.2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). W przedmiotowej sprawie Skarżąca domaga się sprostowania wyroku i uzasadnienia wyroku poprzez podanie w jego treści, że "w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania poparte są powołaniem przepisów prawa". Sąd stwierdza, że wniosek Skarżącej nie może zostać uwzględniony. Zakres zmian o których dokonanie zmian wniesiono, wykracza poza granice określone w art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie dotyczy on bowiem niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Raz jeszcze podkreślić wypada, że sprostowanie orzeczenia, nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia a przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne sądu lub zastosowanie przepisu prawnego. Zastrzeżenia w tym zakresie mogą być poddane kontroli sądowej jedynie poprzez złożenie środka odwoławczego. Strona niezadowolona z treści orzeczenia zapadłego w sprawie nie może żądać jego zmiany w trybie sprostowania, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.