II SA/Rz 1325/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego - postanawia - umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku J. P., odmówił mu przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką M. P., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Odwołanie od tej decyzji złożył J. P. Po jego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm. – zwana dalej "u.ś.r."). Zdaniem Kolegium J. P. nie spełnia warunku wynikającego z art. 16a ust. 1 u.ś.r., a uprawniającego do przyznania specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego, bowiem nie zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu przepisów u.ś.r. w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. J. P. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i wniósł o jej uchylenie a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z powodu naruszenia prawa materialnego oraz dokonanie nieprawidłowej wykładni i niewłaściwe zastosowanie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w szczególności art. 16a ust. 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29.01.2014 r., sygn. akt II SA/Rz 34/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zawiesił, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne. Natomiast postanowieniem z dnia 7.10.2014r., postępowanie to zostało podjęte na nowo. W dalszej kolejności w dniu 5 grudnia 2014 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo J. P. w którym oświadczył, że cofa swoją skargę. Skarżący wyjaśnił, że SKO decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. ([...]) przyznało mu zasiłek dla opiekuna, dlatego też niecelowym jest dalsze prowadzenie postępowania w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego, a które w tej sytuacji jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd zobligowany jest do uznania tej czynności za niedopuszczalną. Skuteczne cofnięcie skargi jest przesłanką umorzenia postępowania wskazaną w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi nie zachodzą. Skarżący pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. (data wpływu do Sądu – 5 grudnia 2014 r.) cofnął skutecznie skargę, a w ocenie Sądu brak jest okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne. Zatem postępowanie wszczęte na skutek skargi J. P. na decyzję SKO z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, podlega umorzeniu. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.