II SA/Rz 134/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu. -skargę oddala- II SA/Rz 134/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] XII 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 w związku z art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. nr 147, poz. 1231, ze zm./ oraz art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 VI 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Powołaną decyzją Wójt Gminy stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] października 2005 r. zezwolenia z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] na sprzedaż w barze piwnym usytuowanym na działce nr ew. 218 w P. napojów zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. T. B., na którą wydane zostało zezwolenie na sprzedaż alkoholu nie uiściła w terminie do 30 września 2005 r. trzeciej raty opłaty rocznej za wydane zezwolenie. Z dowodu wpłaty wynika, że opłatę tą uiściła dopiero w dniu 10 października 2005 r. co zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 cyt. ustawy powoduje wygaśnięcie zezwolenia. W odwołaniu od decyzji organu I instancji T. B. podkreśliła, iż dotychczas systematycznie dokonywała wpłat. Zezwolenie na sprzedaż alkoholu zostało jej wydane z datą ważności ustaloną na 31 maja 2007 r. W dniu 10 października 2005 r. dokonała wpłaty ostatniej raty opłaty za 2005 r. Opóźnienie natomiast zostało spowodowane tym, iż zapomniała z jaką datą należy dokonywać wpłaty, a datę ostatniej wpłaty błędnie odczytała z datownika na dowodzie wpłaty. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Stosownie do przepisu art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. nr 147, poz. 1231/ w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy gminy pobierają opłatę korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 gdzie ustawodawca określa okoliczności, w których wygasa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Jedną z nich jest niedokonanie opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7 ustawy. Przepis art. 111 ust. 7 ustawy stanowi, że opłatę za korzystanie z zezwolenia wnosi się na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Skutkiem niedopełnienia tych obowiązków jest wygaśnięcie zezwolenia, które następuje w dniu, w którym upłynął termin do złożenia oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim lub wniesienia kolejnej wpłaty za zezwolenie. Organ I instancji, który wydał decyzję stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia nakazuje przepis prawa – art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. Decyzję tą zaskarżyła do WSA T. B. wnosząc o umorzenie postępowania, zarzucając równocześnie naruszenie przepisów art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8, 9, 13 § 1 i § 2, art. 58 § 1 i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach skargi podnosi iż przedmiotowa decyzja jest rażąco niesprawiedliwe i podważa zaufanie obywateli do organów RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia nie było bezprzedmiotowe z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może uwzględnić skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania – przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Poza tym Sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego /patrz: wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r. II SA 915/97 OSP 1999/. Wobec nie stwierdzenia omówionych wyżej naruszeń Sąd skargę oddalił. Bezspornym jest, że skarżąca T. B. uzyskała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych na okres do 31 maja 2007 r. Za uzyskane zezwolenie nie wniosła kolejnej opłaty do 30 września 2005 r., dokonując jej dopiero w dniu 10 października 2005 r. Jak wynika z przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. nr 147, poz. 1231/ w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz. U. nr 167, poz. 1372/, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia /.../ - przepis art. 18 ust. 1 cyt. ustawy. Zaś w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 1 – przepis art. 111 ust. 1 ustawy. Natomiast opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego – przepis art. 111 ust. 7 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. zmieniającej ustawę z dniem 9 listopada 2002 r. Cytowana ustawa w art. 18 ust. 12 określa sytuacje, w których wygasa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa /.../ w przypadku niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7 – przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 in fine. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśniecie jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa – art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje z mocy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. m. in. na podstawie przepisu odrębnego. Tutaj ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. nr 147, poz. 1231, ze zm./ w swym art. 18 ust. 12 przewiduje okoliczności, w których decyzja wygasa będąc tym samym uregulowaniem odrębnym. Ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od tej zasady, że określone opłaty za zezwolenie na sprzedaż alkoholu uiszczać należy w terminach przewidzianych ustawą. Terminy do dokonywania opłat za zezwolenie na sprzedaż alkoholu są terminami prawa materialnego i są nieprzywracalne. A ustawodawca wprost przewidział skutki ich niezachowania. Zarzuty skargi, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza zaufanie obywateli do państwa nie znajduje uzasadnienia. Unormowania przepisu art. 162 k.p.a. traktować należy wyłącznie jako jeszcze jeden element ograniczenia trwałości decyzji administracyjnych /pisze T. Woś "stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej"/. Lecz dotychczasowe orzecznictwo nie może pozostawać w sprzeczności z przepisami obowiązującego prawa. Z tych względów w oparciu o art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 12 pkt 5 in fine ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz. U. nr 147, poz. 1231/ Sąd oddalił skargę na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/.