II SA/Rz 1342/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.S. i M.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 23 września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga D.S. i M.S. wspólników spółki cywilnej pod nazwą "[...]" D.S. i M.S. z siedzibą w G. na opisaną w sentencji postanowienia decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] nakładającą na ww. wspólników spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku, jakkolwiek obowiązkiem Sądu jest uwzględnienie zalegających w aktach sprawy dokumentów pod kątem oceny zasadności wniosku. Dla takiej oceny konieczne jest dysponowanie aktualnymi, pełnymi i dokładnymi danymi o kondycji finansowej wnioskodawców pozwalającymi na ustalenie związku przyczynowego pomiędzy nałożoną karą a tym zagrożeniami determinującymi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnili zasadności zastosowania wobec nich instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyli się do sformułowania wniosku, ale z żaden sposób nie uzasadnili wniosku ani nie wskazał czy zasadności wstrzymania upatrują w niebezpieczeństwie wyrządzenia im znacznej szkody czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Nie można tym samym zweryfikować, czy rzeczywiście nie dysponują środkami umożliwiającymi pokrycie należności objętej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, czy wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem im znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżących, co tym samym uniemożliwiło ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazali, aby w stosunku do nich zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.