II SA/Rz 1342/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2025 r. nr SKO.415/278/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium") z 7 lipca 2025 r. nr SKO.415/278/2025 dotycząca ustalenia warunków zabudowy. W jej podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1130 ze zm. - zwana dalej: "u.p.z.p."). Jak wynika z uzasadnienia i akt sprawy Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ I instancji"), po rozpoznaniu wniosku JS i PS, decyzją z [...] października 2024 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek oznaczonych nr [...]. Wskutek złożonego odwołania decyzja ta została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia na mocy decyzji SKO z 23 stycznia 2025 r. nr SKO.415/415/539/2024. Organ wskazał na konieczność sporządzenia analizy urbanistycznej w sposób rzetelny i zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm. - dalej: "rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r."). Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek oznaczonych nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu uwzględnił uwagi Kolegium i prawidłowo doręczył korespondencję obojgu małżonkom. Nie zgodził się natomiast z zarzutem dotyczącym niepełnej i nierzetelnej analizy urbanistycznej. Podał, że sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu zawiera tabelaryczne zestawienie działek objętych analizą, w sposób szczegółowy i precyzyjny opisuje parametry zagospodarowania oraz zabudowy działek zlokalizowanych w obszarze objętym analizą. Uwzględniając zastrzeżenia Kolegium, wyniki analizy uzupełniono o informacje dotyczące sposobu ustalenia parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu określone rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r. Organ stwierdził, że inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Odwołania od tej decyzji złożyli SK i TO. SK podał, że nie wyraża zgody na przedmiotową decyzję. Podniósł uwagi dotyczące przebiegu drogi i dojazdu do działek nr [...]. TO zarzuciła natomiast niezachowanie procedury administracyjnej poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, brak wskazania wymagań (m. in. zakazu zmiany rzeźby terenu) dla inwestora i zobowiązania go do ich przestrzegania, nieprzeprowadzenie analizy urbanistycznej pod kątem wielkości działek pod zabudowę oraz ich kształtu, niedołączenie do części tekstowej analizy urbanistycznej tj. załącznika do decyzji z [...] kwietnia 2025 r. oraz uprzedniej z [...] października 2024 r. "zestawienia tabelarycznego działek objętych analizą, w której jak twierdzi organ, opisane zostały w sposób szczegółowy i precyzyjny parametry zagospodarowania oraz zabudowy działek na obszarze objętym analizą", ustalenie niezgodnie z przeprowadzoną analizą urbanistyczną szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego, nieokreślenie linii zabudowy pomimo funkcjonowania na działce [...] drogi, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego faktu, że jedna z działek objętych wnioskiem stanowi szlak drogowy do innych nieruchomości. Zarzuciła także dokonanie błędnych ustaleń, w oparciu o zgromadzony w niej materiał dowodowy, bez dostatecznego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie pominięcie w decyzji podnoszonego przez uczestnika postępowania faktu nieprzysługującego wnioskodawcom w całości prawa własności działki drogowej. Wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego. Sporządzona analiza urbanistyczna jest rzetelna, prawidłowa i może stanowić podstawy ustalenia cech nowej zabudowy. Ustalono, że w obszarze analizy znajdują się działki istniejącej zabudowy mieszkaniowej w gospodarstwach rolnych oraz mieszkaniowej jednorodzinnej. Wnioskowana inwestycja jest zgodna z kontynuacją funkcją w obszarze analizy. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił wszystkie wymagane przez przepisy rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. dane, które stały się podstawą do określenia w decyzji warunków i parametrów. Prawidłowo, zgodnie z przepisami rozporządzenia wyjaśnił brak wyznaczenia linii zabudowy, ustalił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyjaśnił ustalenia w zakresie wskaźnika szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, powyższe znajduje odzwierciedlenie w sporządzonej analizie urbanistycznej i szczegółowo zostało wyjaśnione przez organ. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Prawidłowo także ustalony został krąg stron postępowania a stronom zapewniono pełny udział w każdym stadium postępowania. Przeprowadzone zostały także wymagane w sprawie uzgodnienia z organami specjalistycznymi. Kolegium wskazało, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieprzeprowadzenia analizy urbanistycznej pod kątem wielkości działek pod zabudowę oraz ich kształtu. Analiza urbanistyczna określa działki sąsiednie, ich powierzchnię oraz powierzchnię zabudowy. Kwestia ewentualnego naruszenia stosunków wodnych nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy. Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może powodować naruszenia stosunków wodnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia interesów osób trzecich wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich; jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyżej opisaną decyzję złożyła TO wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła: - niezachowanie procedury administracyjnej poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenie zasady należytego i wyczerpującego informowania stron, udzielania pouczeń, - niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi dotyczącymi Prawa wodnego, - brak wskazania wymagań (m.in. zakazu zmiany rzeźby terenu) dla inwestora i zobowiązania go do ich przestrzegania, - nieprzeprowadzenie analizy urbanistycznej pod kątem wielkości działek pod zabudowę oraz ich kształtu, - niedołączenie do części tekstowej analizy urbanistycznej tj. załącznika do decyzji z 30 kwietnia 2025 r. oraz uprzedniej z [...] października 2024 r., zestawienia tabelarycznego działek objętych analizą, w której jak twierdzi organ, opisane zostały w sposób szczegółowy i precyzyjny parametry zagospodarowania oraz zabudowy działek na obszarze objętym analizą, - ustalenie niezgodnie z przeprowadzoną analizą urbanistyczną szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego, - nie określenie linii zabudowy pomimo funkcjonowania na działce [...] drogi wewnętrznej ogólnodostępnej, która jest też drogą przeciwpożarową, - nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego faktu, że jedna z działek objętych wnioskiem stanowi szlak drogowy do innych nieruchomości i drogę przeciwpożarową, - naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zapatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W piśmie procesowym z 12 stycznia 2025 r. JS i PS zwrócili się o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tym zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działek oznaczonych nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] na rzecz JS i PS. W pierwszej kolejności wbrew postawionym zarzutom stwierdzić należy, że przeprowadzone postępowanie odpowiadało procedurze, a strony miały zapewniony czynny udział. Zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, jak również o jego zakończeniu oraz o możliwości zapoznania z się z aktami we wskazanym miejscu i czasie ( w siedzibie urzędu w pokoju nr 14 od poniedziałku do piątku w godzinach pracy urzędu tj. 7.30 – 15 30). Zwrócić należy przy tym uwagę, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest postępowaniem gabinetowym. Oznacza to, że w zasadzie wszystkie czynności przeprowadzane są w siedzibie organu. Zatem organ poza analizą urbanistyczna prowadzoną na podstawie map ewidencyjnych, jak również wypisów z ewidencji gruntów ustala określony stan faktyczny. Poza zebranym materiałem dowodowym, z którym strony miały prawo się zapoznać nie przeprowadzano żadnych innych czynność, w których mogłyby brać udział. Bezzasadny jest przy tym zarzut wydania decyzji przed zapoznaniem się stron z materiałem dowodowym. Zawiadomienie zostało skierowane do stron w dniu 31 marca 2025 r. Skarżąca nie odebrała przesyłki. Po dwukrotnej awiacji należało przyjąć, że przesyłka została jej doręczona w dniu 16 kwietnia 2025 r. ( tracking, śledzenie przesyłek poczty polskiej), a decyzja wydana w dniu [...] kwietnia 2025 r. Nieuzasadnione jest oczekiwanie przez skarżącą, że organ w nieskończoność będzie czekał na zapoznanie się przez stronę z materiałem dowodowym. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wyjaśnić tu należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną. Oznacza to, że spełnienia warunków określonych w ustawie rodzi po stronie organu obowiązek wydania decyzji pozytywnej. Odpowiada to zasadzie w myśl której każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich- art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Na podstawie z kolei pkt 2 każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zatem inwestor ma prawo do zagospodarowania terenu, a właściciele działek sąsiednich prawo do ochrony przy realizacji inwestycji przez inwestora, każdy w granicach przysługujących praw. Nie bez znaczenia jest również to, że jest to pierwszy etap procesu inwestycyjnego. Organ wypowiada się jedynie co do tego czy inwestycja w planowanym kształcie może w ogóle w danym miejscu powstać. Projekt zagospodarowania przestrzennego, kwestie rozwiązań technicznych są rozpoznawane dopiero na etapie pozwolenia na budowę, zatem zarzuty podniesione w tym zakresie ocenić należy jako przedwczesne. Gwarancją wyważenia interesów wnioskodawcy i osób trzecich, jest zasada zachowania dobrego sąsiedztwa- art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.: wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Wymagania dotyczące ustalenia warunków nowej zabudowy ustala się w oparciu o następujące wskaźniki: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W sprawie prawidłowo został wyznaczony obszar analizy jako trzykrotna szerokość frontu terenu, nie mniejsza niż 50 metrów, nie większa niż 200 m. Szerokość frontu wnioskowanego pod zabudowę terenu od strony wschodniej, wjazdu na teren z drogi publicznej powiatowej wynosi 4,5 m., w związku z powyższym prawidłowo zasięgiem obszaru analizowanego objęto teren 50 m. W ramach tak wyznaczonego obszaru Organy dokonały analizy 11 działek, na których znajdowały się zarówno budynki mieszkalne, jak i gospodarcze, zaznaczonych na mapie i opisane, w dołączonej tabeli. Analiza ustalonych parametrów: szerokości elewacji frontowej, wysokości okapu, wysokości głównej kalenicy, kąta nachylenia połaci, geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki, kierunek główny kalenicy, układu połaci dachowych, wskaźnika powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej pozwoliła na ustalenie średnich wskaźników tych wielkości, które odpowiadają parametrom wnioskowanej inwestycji. Wszystkie odstępstwa od wielkości średnich ustalone zostały w wielkościach, które występują na analizowanym obszarze i zostały usprawiedliwione przez urbanistę. Zaznaczyć także należy w odniesieniu do postawionych zarzutów, że jeśli uprzednio sporządzona analiza jest aktualna, nie ma przeszkód do jej wykorzystania na potrzeby kolejnego postępowania. W takim wypadku organ administracji zobowiązany jest do odniesienia się do tej kwestii i wyjaśnienia motywów wykorzystania poprzedniej analizy w kolejnym postępowaniu odnosząc się do jej aktualności oraz zakresu wykorzystania tego dokumentu. Analiza stanowi bowiem dowód w sprawie, który organ jest zobowiązany ocenić w świetle art. 77 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie organ dokonał analizy posiłkując się tabelą do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania sporządzoną do poprzedniej decyzji, która jak wyjaśnił, jest nadal aktualna. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego wskazania szerokości elewacji frontowej stwierdzić należy, że przyjęta przez organ wielkość wbrew postawionym zarzutom wynika z przeprowadzonej analizy. Wyjaśniono w niej, że w obszarze analizy szerokość elewacji frontowych wszystkich budynków ( mieszkalnych i gospodarczych) waha się od 5,40m do 15,30 m, co daje średnio 10,30 m., szerokość budynków mieszkalnych oscyluje od 8 do 10 m. W związku z powyższym przyjęto wielkość od 6 do 10 m wskazując, że przyjęcie tego parametru w wielkości mniejszej o 2 m uzasadnione jest wielkością oraz wymiarami geometrycznymi terenu a jednocześnie tolerancją na jaką pozwala ustawodawca w § 6 ust. 2 rozporządzenia do 20 %. Jednocześnie wyjaśniono, że przyjęty parametr mieści się w skrajnych wielkościach występujących w obszarze analizowanym, co pozwoli na lokalizację budynku wpisującego się w otoczenie, nie zaburzając ładu przestrzennego. Wobec powyższego, wbrew podniesionym zarzutom, wyznaczenie parametru odbyło się w zgodzie z przepisami, jak i sporządzoną analizą urbanistyczną. Na tych samych zasadach wyznaczono pozostałe parametry, co do których skarżąca nie stawiała zarzutów. Prawidłowości decyzji nie przekreśla również brak wyznaczonej linii zabudowy. Jak wyjaśnił tą kwestię urbanista skoro w przedmiotowej sprawie i co wynika z akt sprawy, inwestorzy planują budowę budynku mieszkalnego w głębi działek, a na działkach położonych bliżej drogi, niejako w pierwszej linii zabudowy istnieją już budynki brak jest prawnie uzasadnionych względów dla wyznaczenia linii zabudowy "w głębi działki" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 497/14, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć bowiem należy, że w decyzji o warunkach zabudowy ustala się tylko jedną linię zabudowy i to tylko od strony drogi publicznej. Brak jest podstaw prawnych do ustalania kilku linii zabudowy, w tym ustalania na działce granic, wewnątrz których może odbywać się zainwestowanie, przez limitowanie na działce granic zabudowy nie od strony drogi lecz w głębi działki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 218/14 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela zatem stanowisko organów orzekających, w tym organu odwoławczego, że brak jest prawnie uzasadnionych względów dla wyznaczenia linii zabudowy "w głębi działki" (tzw. drugiej linii zabudowy) - wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 496/10. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być możliwe dla każdej inwestycji, która nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w oparciu o istniejącą zabudowę. Tylko taka interpretacja art. 61 ustawy w zw. z § 4 rozporządzenia daje się pogodzić z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Objęte wnioskiem działki to nr [...], przy czym działka [...] przylega bezpośredni do drogi tj. działki nr [...] i stanowi pewnego rodzaju wewnętrzną drogę do działki [...], a według skarżącej także do innych działek sąsiednich. Uzasadnione jest w takim przypadku twierdzenie urbanisty, o braku konieczności wyznaczania linii zabudowy. W myśl § 4 ust. 4 rozporządzenia: dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Jak wyjaśniono, w obszarze analizy budynki usytuowane są w odległości nie mniejszej niż 6 m licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi działki [...]. Działka, na której może powstać zabudowa to położona wewnątrz działka [...]. Działka ta graniczy z jednej strony ze stanowiącą własność skarżącej działką nr [...], sześciokrotnie większą od działki wnioskodawców. Budynek na tej działce usytuowany jest mniej więcej w połowie. Od drugiej strony działka graniczy z działką nr [...] należącą do wnioskodawców, na której znajdują się cztery budynki, z których jeden usytuowany jest przy drodze [...], a kolejne w stosownej odległości. Wobec powyższego ustalenie linii zabudowy dla znajdującej się w głębi działki, na podstawie zabudowy działek sąsiednich bezpośrednio przylegających do drogi, byłoby niemożliwe. Prawidłowo urbanista wywodzi, że linia zabudowy będzie niejako konsekwencją niewielkiej powierzchni i kształtu objętej wnioskiem działki, jak również znajdującej się na niej infrastruktury technicznej. Jak słusznie podnosi urbanista i na co powołuje się organ linie zabudowy wyznaczy wielkość i geometria działki, a dodatkowo znajdujące się na działce sieci infrastruktury technicznej, które inwestor będzie musiał wziąć pod uwagę dokonując zagospodarowania. Bezzasadny jest zarzut nie wyznaczenia linii zabudowy względem działki [...], przez którą odbywa się dojazd do działki [...]. Działka ta nie stanowi ogólnie dostępnej drogi dojazdowej, od której ustalano by linię zabudowy. Nie odniósł również oczekiwanego rezultatu zarzut, że zawnioskowana pod zabudowę działka nr [...] stanowi szlak komunikacyjny i drogę przeciwpożarową do innych działek, a dodatkowo jest zbyt wąska. Na etapie udzielania warunków zabudowy organ ustala jedynie dostęp do drogi publicznej, a taki jak wyjaśniono wyżej istnieje do drogi [...]. Ani wielkości ani parametry techniczne nie są na tym etapie rozważane. Kwestie podlegają ocenie na kolejnym etapie tj. wniosku o pozwolenie na budowę. Nie ma także wpływu na treść rozstrzygnięcia podnoszony w skardze fakt, że działka [...] stanowi utwardzoną drogę do sąsiednich nieruchomości. Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów działka nr [...] stanowi współwłasność wnioskodawców. Dotychczasowe korzystanie z niej przez właścicieli działek sąsiednich nie ma wpływu na decyzję. Ewentualne roszczenia z tym związane mogą być dochodzone na gruncie cywilnym. Także kwestia ewentualnej zmiany stosunków wodnych wywołanych realizacją zamierzenia nie może być na obecnym etapie analizowana, bo żadne zamierzenie jeszcze nie powstało, w związku z czym trudno dywagować o jakichkolwiek skutkach jego powstania. W decyzji, wbrew podniesionym zarzutom znalazł się zapis dotyczący odprowadzania wód. W ust. 3 pkt 5 decyzji wskazano, że odprowadzanie wód opadowych z budynku oraz utwardzonych dojść i dojazdów odbywać się ma na własny, nieutwardzony teren inwestycji, w sposób określony przepisami szczególnymi regulującymi tą kwestię. Zarzucanie kwestii braku rozwiązań w zakresie studni chłonnych jak również zbiorników retencyjnych także nie może odbywać się na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Nie znajduje również uzasadnienia w przepisach zarzut braku rozstrzygnięcia o zakazie podwyższania terenu. Kwestia sposobu zagospodarowania terenu przy realizacji inwestycji również jest domeną prawa budowalnego, analizowaną na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Podobnie kwestia kolizji lokalizacji inwestycji z istniejącą siecią wodociągową oraz usytuowanym hydrantem będzie przedmiotem postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2024 r. II OSK 2807/22 ). Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia z Państwową Strażą Pożarną wskazać należy, że na podstawie art. 53 ust 4 pkt 12 u.p.z.p. decyzja podlega uzgodnieniu z właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska - w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, nowych inwestycji i zagospodarowania terenów w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w przypadku gdy te inwestycje lub sposób zagospodarowania terenów zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii przemysłowych, oraz zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej; Odnośnie zaś śmierci uczestnika postępowania [...] i sformułowanego wniosku o zawieszenie postępowania, Sąd stwierdza brak podstaw. Zgodnie z art. 124 § 1 p.p.s.a. Sąd zawiesza postępowanie z urzędu: 1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem § 3; W sprawie niniejszej nie miał zastosowania art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nrl53, poz. 1270), który stanowi, że Sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony. Jak wynika z oświadczenia skarżącej [...] zmarła w dniu [...] września 2025 r. a skarga został złożona w dniu 11 września 2025 r. Ta ostania data jest datą zwiśnięcia sprawy przed sądem i dopiero z tą chwilą można mówić o stronach postępowania. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zostały spełnione wszystkie warunki do wydania warunków zabudowy, a co za tym idzie decyzje to potwierdzające należało uznać za prawidłowe, a skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.