II SA/Rz 1347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - odrzucić skargę. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. rozbudowa sieci gazowej średniego ciśnienia na części działek nr ewid. 1378/4, 1378/5, 1380/2 położonych w miejscowości T. gm. [...] dla A Sp. z o.o. w [...] Oddział w [...] Zakład w [...]. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest m.in. skarga. Nadto do pisma, w niniejszym wypadku skargi, należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, który to wymóg formalny wynika z art. 47 § 1 P.p.s.a. Z uwagi na braki fiskalne i formalne skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 sierpnia 2016 r. Sąd wezwał R. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł oraz do nadesłania 11 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu i odebrane w dniu 27 września 2016 r., przy zachowaniu rygorów przewidzianych w P.p.s.a. W zakreślonym terminie, w dniu 28 września 2016 r. skarżący złożył pismo, w którym oświadczył, że składa wniosek o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków fiskalnych i formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Podobne skutki dotyczą nieuzupełnienia w terminie braków formalnych w postaci odpisów skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). R. S., mimo wskazania o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania tej czynności, nie uczynił zadość wezwaniu i nie uiścił wpisu sądowego ani nie nadesłał żądanych odpisów skargi. Zamiast powyższego skarżący w dniu 28 września 2016 r. złożył pismo, w którym oświadczył, że cofa swoją skargę. Ustosunkowując się do powyższego wniosku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zauważyć należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ. w OSP 1990, nr 4, poz. 207). W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami fiskalnymi i formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak wpisu sądowego oraz brak odpisów skargi. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie podlegać musi odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie. W tej sytuacji Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 47 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.