II SA/Rz 135/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r., [...] w sprawie przyznania B. H. zasiłku okresowego w wysokości 260 złotych miesięcznie na okres od 1 października 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. W podstawie prawnej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a. oraz art. 6 pkt 14, art. 8 ust. 1 i art. 38 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy /Dz.U. nr 175, z 2009 r., poz. 1362 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie E. H. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2009 r. spełnia wymogi prawa. Organ podkreślił, że odwołująca się prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z siostrą B. H. Dochód ich gospodarstwa wyniósł 300 złotych, zatem nie przekroczył ustawowego kryterium uprawniającego do uzyskania zasiłku celowego. SKO stanęło na stanowisku, że organ pierwszej instancji poprawnie przyjął, że odwołująca i jej siostra prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, pomimo składanego przez nią oświadczenia o rozdzielności w zakresie prowadzenia codziennych spraw życiowych. W ocenie organu odwoławczego oświadczenie takie nie mogło prowadzić do przyjęcia, że odwołująca się prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, bo brak innych zmian, które wskazywałyby na istnienie takiej sytuacji. Przyjęcie takiego stanu faktycznego skutkuje uznaniem, że Burmistrz Miasta poprawnie określił wysokość zasiłku okresowego dla odwołującej, gdyż kwota 260 złotych mieści się w granicach wyznaczonych przez ustawę. Z tych powodów SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania E. H. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodziła się E. H. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o rozpoznanie jej sprawy wskazując na niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącej organy błędnie przyjęły, że skarżąca wraz z siostrą prowadzą wspólne gospodarstwo. Skarżąca podkreśliła, że temu faktowi przeczą jej oświadczenia składane przed organem I instancji oraz istniejący konflikt z siostrą na tle ponoszenia kosztów utrzymania mieszkania. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Decyzja będąca przedmiotem skargi zapadła w następującym stanie prawnym. Na wniosek E. H. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r., [...] ustalił dla wnioskodawczyni zasiłek okresowy w wysokości 260 złotych, biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z siostrą B. H. oraz wielkość dochodu siostry jako jedynego źródła stanowiącego podstawę utrzymania osób wspólnie gospodarujących. Z tym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, twierdząc w odwołaniu, że nie prowadzi z siostrą wspólnego gospodarstwa domowego. Ten fakt jej zdaniem wynika z oświadczeń składanych w toku postępowania. Stanowiska skarżącej nie podzieliło SKO, które decyzją będącą przedmiotem skargi, potwierdziło stanowisko organu pierwszej instancji i nie uwzględniło odwołania skarżącej. To rozstrzygnięcie zaskarżyła do Sądu E. H., twierdząc że decyzje nie uwzględniają istniejącego stanu faktycznego, bo błędnie przyjmują, że wraz z siostrą prowadzi wspólne gospodarstwo. Skarga E. H. nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji wykazane zostało w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca wraz z siostrą prowadzą wspólne gospodarstwo. Za poprawnością tego poglądu przemawia to, że wspólnie zamieszkują, korzystają ze wspólnych urządzeń domowych oraz ponoszą koszty utrzymania. Wprawdzie skarżąca twierdzi, że konieczność ponoszenia tych kosztów przez siostrę B. jest źródłem nieporozumień, konsekwencją których jest odrębne gospodarowanie, jednak akta sprawy wskazują, że twierdzenie skarżącej nie ma odzwierciedlenia w faktach. Z tego powodu Sąd nie może przyjąć zarzutu skargi, zgodnie z którym na rzecz przyjęcia odrębności prowadzenia gospodarstwa, między siostrami ma przemawiać oświadczenie skarżącej. Niewątpliwie oświadczenie jest elementem istotnym dla oceny tej przesłanki prawnej, jednak należy zauważać, że wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego to sfera faktów, a nie tylko oświadczeń. W świetle tych właśnie faktów przyjąć trzeba, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo z siostrą. Ten fakt ma istotne znaczenie dla ustalenia dochodu gospodarstwa /rodziny/ co w konsekwencji przenosi się na wysokość ustalonego zasiłku okresowego. W ocenie Sądu organy poprawnie ustaliły dochód rodziny, a co za tym idzie określiły zasiłek. Art. 38 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej określa reguły dla ustalenia wysokości kwoty wypłacanej świadczeniobiorcy. Ustawa w tym zakresie określa parametry skrajne wskazując jaką wielkość może ta kwota osiągać. Z tego powodu przepis wskazuje na minimalną i maksymalną wysokość zasiłku. W rozpoznawanej sprawie organy ten wymóg wypełniły ustalając zasiłek okresowy w wysokości zgodnej z przepisami prawa. Art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że zasiłek okresowy może być ustalony w wysokości różnicy między kryterium wskazanym w ustawie, a dochodem rodziny. Tak ustalona kwota nie może być niższa niż 50 % różnicy oraz nie mniejsza niż 20 złotych. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy poprawnie określiły wysokość zasiłku celowego, gdyż jego wysokość mieści się w tak określonych ramach. Zaznaczyć należy, że przepisy dopuszczają w tym zakresie uznanie organu, które jest ograniczone warunkami ustawy. Kolegium i Burmistrz Miasta [...] tych granic nie przekroczyli. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.