II SA/Rz 135/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [....]. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] zobowiązującą M.M. do wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom, tj. rowu otwartego na działce nr ewid. 2718 obręb C. przy granicy z działka nr ewid. 2724/1 obręb C., o głębokości 0, 7 m, w przekroju w kształcie trapezu, o szerokości w dnie 0,4 m i długości ok. 21 m. W skardze na tą decyzję Kolegium M.M. wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa a jej wydanie spowoduje powstanie nieodwracalnych szkód u skarżącej. W uzasadnieniu wniosku podała, że obecnie z córką kończą budowę domu na działce oznaczonej nr 2718. W aktach sprawy zalega pozwolenie na budowę. W miejscu w którym organ zaordynował wykonanie rowu odwadniającego znajduje się odprowadzenie wody deszczowej do studnie chłonnej. Wykonanie zaskarżonych decyzji spowodowałoby nieodwracalne szkody na jej dziale i naraziło na bardzo wysokie koszty. Podała, że trudne do odwrócenia skutki stanowiące przesłankę wstrzymania wykonania decyzji mogą mieć zarówno charakter skutków prawnych, jak i faktycznych. W przypadku wykonania zaskarżonych decyzji nie będzie możliwości przywrócenia stanu poprzedniego i naprawienia szkody, którą te decyzje wyrządzą Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków lub też wystąpienia szkody, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Niewykazanie tych okoliczności udaremnia przeprowadzenie przez Sąd kontroli aktualnej sytuacji finansowej skarżącej oraz dokonanie oceny jej zdolności płatniczych. Z kolei brak jakichkolwiek informacji na temat przybliżonych kosztów wykonania rowu będącego przedmiotem decyzji wyłącza możliwość porównania tych dwóch wartości. Nie wiadomo zatem, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może stanowić zagrożenie dla kondycji finansowej skarżącej, a już tym bardziej nie pozwala na ocenę owo zagrożenie może być w ogóle utożsamiane ze znaczną szkodą, a powstanie tylko takiej mogłoby skutkować uwzględnieniem wniosku. W istocie skarżąca nie wykazała także jakie to nieodwracalne skutki może spowodować wykonanie decyzji, tym bardziej, że wykonanie rowu w zakresie objętym decyzją co do zasady ma charakter odwracalny. Równocześnie należy wyjaśnić, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej kwoty nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.